ฟื้นจากความตายใต้เงาเหมันต์

“ถ้าเจ้ายังไม่ตาย ก็จงคลานออกมาให้พ้นธรณีประตูเรือนตระกูลหลินเสีย อย่าให้เลือดกาลกิณีของเจ้าแปดเปื้อนพื้นเรือนไม้สักของข้า!” เสียงแหลมสูงของหญิงวัยกลางคนดังทะลุผ่านความมืดมิดที่ห่อหุ้มจิตสำนึกของเฟยหราน ราวกับคมมีดที่กรีดผ่านความเงียบงัน กลิ่นอับชื้นของดินชื้นแฉะและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศทำให้สัญชาตญาณนักรบกุนซือของนางตื่นตัวในทันที เฟยหรานขยับเปลือกตาที่หนักอึ้ง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างดุจถูกม้าศึกเหยียบย่ำ นางพยายามฝืนลืมตาขึ้นมองภาพเบื้องหน้า หญิงสาวในชุดผ้าป่านหยาบกร้านสีซีดจางเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและรอยเลือดที่แห้งกรัง นางก้มมองมือของตนเอง—มือที่เรียวบาง ขาวซีด และเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการถูกของมีคมบาด—นี่ไม่ใช่ร่างของ 'หลินเฟยหราน' ยอดกุนซือผู้พลิกแผ่นดินในยุคสงครามที่นางคุ้นเคย แต่เป็นร่างของเด็กสาววัยสิบเจ็ดที่ผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูก “อาหราน... เจ้ายินดีจะจากไปเอง หรือต้องการให้ข้าส่งคนมาหักขาเจ้าโยนออกไปหน้าหมู่บ้าน?” หญิงวัยกลางคนที่แต่งกายด้วยชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มขลิบดิ้นทองดูขัดตา ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าเรือนไม้เก่าผุพัง นางคือ 'สะใภ้ใหญ่หลิน' ผู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าเงินและใจคออำมหิต เฟยหรานสูดลมหายใจเข้าลึก ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไหลทะลักเข้ามาดั่งกระแสน้ำป่า ทั้งความอดสู การถูกกดขี่ในฐานะเด็กกำพร้า และแผนการร้ายที่ถูกโยนความผิดให้จนต้องกลายเป็นแพะรับบาปในคดีขโมยของหมั้นของตระกูล เฟยหรานพยุงร่างอันบอบช้ำลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้จะโซเซแต่สายตาของนางกลับไม่ได้มีความหวาดกลัวแฝงอยู่แม้แต่น้อย มันคือแววตาของผู้ที่เคยสั่งการทัพนับหมื่น สุขุม เยือกเย็น และดุดันจนน่าขนลุก “ท่านป้าสะใภ้” เฟยหรานเอ่ยปาก เสียงแหบพร่าแต่ทว่ากังวานดุจระฆังทอง “เหตุใดถึงใจร้อนเช่นนั้น? ข้าเพิ่งจะลืมตาจากยมโลก ท่านกลับรีบเร่งไล่ข้าไปสู่ความตายอีกคราเสียแล้วหรือ?” สะใภ้ใหญ่หลินชะงักไปเล็กน้อย นางขมวดคิ้วมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ปกติหลินเฟยหรานผู้นี้เป็นเพียงเด็กสาวขี้ขลาดที่พูดติดอ่าง แต่ยามนี้แววตาที่จ้องมองกลับมากดดันจนนางต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว “เจ้า... เจ้าอย่าได้มาเล่นลิ้นกับข้า! กฎของตระกูลหลินชัดเจน ใครที่เป็นกาลกิณีต้องถูกเนรเทศออกไป!” “กฎของตระกูลหลินหรือ?” เฟยหรานแค่นหัวเราะ แววตานางวาวโรจน์ “ข้าจำได้ว่าตระกูลหลินเป็นตระกูลบัณฑิตผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรม แต่วันนี้ข้ากลับเห็นเพียงหญิงเขลาที่รังแกเด็กกำพร้าเพื่อยึดครองสมบัติที่พ่อแม่ข้าทิ้งไว้ให้ หากเรื่องนี้ถึงหูอำเภอ... ท่านคิดว่าท่านจะยังรักษาสถานะ 'สะใภ้ใหญ่' นี้ไว้ได้นานเพียงใด?” “เจ้ากล้าขู่ข้าหรือ!” สะใภ้ใหญ่หน้าเปลี่ยนสี นางพุ่งเข้ามาหวังจะตบหน้าเด็กสาว แต่เฟยหรานกลับก้าวถอยหลังหนึ่งจังหวะอย่างแม่นยำ ฝ่ามือนั้นจึงวืดผ่านอากาศไป เฟยหรานอาศัยจังหวะที่นางเสียหลักคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่น นิ้วเรียวออกแรงกดลงที่จุดชีพจรที่ข้อมืออย่างรวดเร็ว สะใภ้ใหญ่หลินร้องเสียงหลงเพราะความเจ็บปวดที่พุ่งขึ้นสมองราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง “จำไว้ให้ดี” เฟยหรานกระซิบข้างหูอีกฝ่าย น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าเย็นเยียบไปถึงกระดูก “ข้าอาจจะดูอ่อนแอ แต่ในมือข้ามีความลับที่สามารถทำให้ตระกูลหลินพินาศได้ภายในชั่วข้ามคืน หากไม่อยากจบชีวิตในคุกหลวง ก็จงถอยไปซะ แล้วส่งอาหารกับยารักษามาให้ข้าที่นี่ภายในหนึ่งชั่วยาม” สะใภ้ใหญ่รีบสะบัดมือออกด้วยความหวาดกลัว นางมองเฟยหรานราวกับเห็นปีศาจก่อนจะรีบถอยกรูออกไปจากบริเวณนั้น ทิ้งให้เฟยหรานยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาวเพียงลำพัง เฟยหรานทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นไม้ผุพัง นางสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวด้วยสายตาฉับไว นี่คือยุค 70-80 ในหมู่บ้านชนบทที่ห่างไกลความเจริญ อากาศหนาวเย็นเช่นนี้หากไม่รีบหาทางเอาตัวรอด ร่างกายนี้คงไม่พ้นต้องหนาวตายเป็นแน่ แต่ในจังหวะที่นางกำลังวางแผนรับมือกับวันพรุ่งนี้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดหน้าเรือน เงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวขี้ม้าที่ดูสะอาดสะอ้านและเคร่งขรึมหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้ที่กำลังจะพังแหล่มิพังแหล่ แสงจากคบไฟในมือเขาเผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาดุจรูปสลัก ทว่าดวงตากลับเย็นชาและดุดันราวจับจ้องศัตรูในสนามรบ เขาคือฉินมู่หาน ชายผู้ที่นางเคยรู้จักในฐานะแม่ทัพคู่ปรับผู้เก่งกาจ แต่ในโลกนี้ เขากลับอยู่ในฐานะทหารหนุ่มที่เพิ่งย้ายเข้ามาประจำการในเขตนี้ “เจ้าเป็นใคร?” เขาเอ่ยถาม เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจจนอากาศรอบตัวดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นในทันที เฟยหรานเงยหน้าขึ้นมองสบตากับเขา แววตาของทั้งคู่ประชันกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ในจังหวะที่ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจเต้น มือของฉินมู่หานก็ล้วงหยิบเอาซองจดหมายสีเหลืองกรอบประทับตราประทับลับจากหน่วยเหนือออกมาโยนลงบนตักของนาง “มีคนส่งนี่มาให้เจ้า... ดูเหมือนว่าความลับที่เจ้ากุมไว้ จะใหญ่หลวงกว่าที่ข้าคิดไว้มากนักนะ แม่สาวน้อย” ข้อความบนกระดาษสั่นไหวท่ามกลางลมหนาว มันคือคำสั่งลับที่สั่งให้เขาสังหารทุกคนที่รู้เรื่องราวโครงการลับของรัฐบาล และชื่อที่ปรากฏบนหัวกระดาษในฐานะ 'เป้าหมายสำคัญ' กลับเป็นชื่อของ 'หลินเฟยหราน' ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งใหม่นี้ไปด้วยกันครับ - เฉินเว่ยสายลุย