คอมเมนต์แสบๆ

“แขกที่ไม่คาดคิดว่าใครจะกล้าเหยียบเข้ามาในสตูดิโอออกแบบของเราเวลานี้… กลับกลายเป็นกองบรรณาธิการนิตยสาร *Living & Space* เล่มที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ” น้ำเสียงของกวินที่กระซิบกระซาบอยู่ข้างหูไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศตึงเครียดในห้องประชุมใหญ่คลายลงเลยแม้แต่น้อย รินรดายืนตัวตรงหลังโต๊ะประชุมไม้สัก เผลอกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนปลายนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เรียบหรูมองตรงไปยังร่างระหงของมินตรา ที่กำลังทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้มด้วยท่าทางสบายจนน่าหมั่นไส้ เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนบนโต๊ะประชุมสั่นครืดคราดติดต่อกันหลายครั้ง หน้าจอเรืองแสงวาบพร้อมกับข้อความจากอินสตาแกรมสตอรี่ของบัญชีชื่อดัง *‘MinTra.Design’* ที่เพิ่งอัปโหลดสดๆ ร้อนๆ เมื่อสามนาทีที่แล้ว รินรดากลั้นใจกดเปิดดู ภาพที่ปรากฏคือร่างของเธอกำลังยืนชี้แจงแปลนห้องด้วยสีหน้าจริงจัง พร้อมแคปชันแสบสันต์ว่า... *‘สถาปนิกยุคหินที่ยึดติดกับความสมมาตรแบบไร้จิตวิญญาณ แต่งบ้านเหมือนสร้างบังเกอร์หลบภัยมากกว่าพื้นที่ใช้สอย #ดีไซน์นี้ใครรอด #คุณสถาปนิกหน้าดุต้องไปเรียนรู้อีกเยอะค่ะ’* คอมเมนต์ใต้โพสต์นั้นพุ่งทะยานหลักหมื่นในเวลาไม่ถึงหนาที! “คุณมินตราคะ!” รินรดาทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอก้าวฉับๆ เข้าไปหยุดยืนตรงหน้าโซฟา ร่างสูงระหงของอินฟLเซอร์สาวยังคงนั่งนิ่ง เธอลดแว่นกันแดดลงครึ่งหนึ่ง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนานอย่างปิดไม่มิด “อุ๊ย คุณรินรดา หน้าตาดูเครียดจังนะคะ หรือว่าข้อความในสตอรี่ของฉันจะไปโดนปุ่มเซนซิทีฟอะไรเข้าหรือเปล่าคะเนี่ย” มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งเย้ากึ่งกวน ประโยคคำถามที่ใช้หางเสียงสุภาพแต่แฝงความท้าทายทำเอารินรดากลั้นหายใจด้วยความโกรธ “คุณมีสิทธิ์อะไรเอาแบบร่างส่วนตัวของเราไปวิจารณ์ในพื้นที่สาธารณะแบบนั้นคะ? รู้ไหมคะว่ามันสร้างความเสียหายให้แก่โปรเจกต์นี้และชื่อเสียงของบริษัทเรามากแค่ไหน!” รินรดาตอกกลับทันควัน น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งแต่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ “อ้าว ก็ฉันเป็น ‘ผู้ออกแบบหลัก’ อีกคนในโปรเจกต์นี้ไม่ใช่เหรอคะคุณริน ในเมื่อแนวคิดของเรามันไปคนละทางจนชนกันดังโครม แล้วทำไมฉันจะแสดงความคิดเห็นในฐานะตัวแทนผู้บริโภคและคนชอบแต่งบ้านไม่ได้ล่ะคะ อีกอย่าง… ฟอลโลเวอร์ของฉันเขาเรียกร้องอยากรู้เบื้องหลังการทำงานค่ะ ฉันก็แค่สนองนีดลูกเพจเท่านั้นเอง” มินตราลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงของเธอลดหลั่นจากรินรดาเพียงเล็กน้อย ทำให้ทั้งคู่ต้องยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด ชนิดที่กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ จากตัวมินตราปะปนกับกลิ่นกาแฟเข้มข้นบนตัวรินรดาอย่างเลี่ยงไม่ได้ “คุณมัน… เอาแต่ใจตัวเองที่สุด!” “ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ ฉันถือว่าเป็นคำยอจากสถาปนิกมือหนึ่งก็แล้วกัน” มินตราแย้มยิ้มหวานหยด เป็นรอยยิ้มที่ทำเอารินรดาอยากจะคว้าแฟ้มเอกสารฟาดลงบนไหล่มนนั้นเหลือเกิน หากไม่ใช่เพราะเสียงกระแอมกระไอจากผู้มาเยือนใหม่ดังขึ้นเสียก่อน บรรณาธิการใหญ่ของ *Living & Space* ที่ยืนมองศึกย่อมๆ นี้มานาน ก้าวเข้ามาตบมือเบาๆ สองที รอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่บนใบหน้าของคนมีอายุมากกว่า “เยี่ยมมาก… ฉันชอบเคมีแบบนี้แหละ” รินรดากับมินตราหันขวับไปมองพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย “หมายความว่ายังไงคะบก.?” รินรดาเอ่ยถามด้วยความงุนงง “ก็หมายความว่า ทางนิตยสารของเรากำลังมองหาคอลัมน์พิเศษที่จับเอา ‘สถาปนิกสายเนี้ยบ’ กับ ‘อินฟลูเอนเซอร์สายแซ่บ’ มาปะทะไอเดียกันในการรีโนเวทบ้านจริงสักหลังแบบตาต่อตา ฟันต่อฟัน และพวกเธอก็เพิ่งแสดงให้ฉันเห็นสดๆ ร้อนๆ ว่ามันจะดุเดือดและน่าติดตามขนาดไหน” บก.หนุ่มยิ้มกริ่ม “ถ้าพวกคุณปฏิเสธ… ฉันอาจจะต้องถอนตัวจากการสนับสนุนโปรเจกต์ใหญ่ของพวกคุณทั้งคู่” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที กวินที่ยืนอยู่มุมห้องทำได้เพียงอ้าปากค้าง ส่วนรินรดากับมินตราหันกลับมาสบตากันอีกครั้ง ในแววตาของหญิงสาวทั้งคู่ไม่มีใครยอมใคร ความดื้อรั้นและอีโก้พุ่งสูงชนเพดาน มินตราเป็นฝ่ายยกมุมปากขึ้นนิดๆ เธอโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้หูรินรดาด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ “ว่าไงคะคุณสถาปนิก… กล้ารับคำท้าไปป์ไลน์เดือดๆ นี้กับฉันไหมคะ หรือว่าจะขอยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มดีล่ะ?” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เธอยืดอกขึ้นอย่างถือดี ปลายจมูกแทบจะชนกับปลายจมูกของคนตรงข้ามอยู่แล้วในวินาทีนั้น “สำหรับฉัน… ไม่มีคำว่ายอมแพ้ให้กับคนไม่มีระเบียบวินัยหรอกค่ะคุณมินตรา” “ดีมากค่ะ งั้นเรามาเซ็นสัญญาเริ่มต้นโปรเจกต์นี้กันเลยดีไหมคะ… แต่ว่านะ ก่อนจะเซ็น ฉันมีเงื่อนไขลับอีกข้อที่รับรองว่าคุณรินจะต้องคาดไม่ถึงแน่ๆ ค่ะ” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี" เสมอมานะคะ!