กลิ่นธูปในห้องแล็บ

"กลิ่นธูปปะปนกับฟอร์มาลีน... เป็นการผสมผสานที่แย่เสียจนผมไม่อยากแม้แต่จะหายใจเข้าลึก ๆ นะครับ" เสียงทุ้มต่ำของรวิศดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงั้นของห้องชันสูตรศพยามวิกาล ทนายความหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มยืนกอดอกพิงชั้นวางเครื่องมือสแตนเลส ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะมองตรงไปยังร่างไร้ลมหายใจบนเตียงเหล็ก ร่างนั้นคือศพของเหยื่อคดีฆาตกรรมล่าสุดที่ธามเพิ่งทำการผ่าพิสูจน์เสร็จสิ้นไปหมาด ๆ ธามไม่ได้ตอบคำถามทันที แพทย์นิติเวชหนุ่มถอดถุงมือยางออกด้วยความระมัดระวัง โยนมันลงถังขยะติดเชื้อก่อนจะเดินไปล้างมือที่อ่างล้างสแตนเลส เสียงน้ำไหลซ่ากลบความเงียบในห้องแล็บแห่งนี้ได้เพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะใช้ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดซับมือจนแห้งสนิท "ไม่ใช่แค่กลิ่นฟอร์มาลีนหรอกครับรวิศ..." ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาหลังเลนส์แว่นกลับไหววูบเล็กน้อย "คุณก็สัมผืสมันได้เหมือนกันใช่ไหม?" รวิศไม่ปฏิเสธ เขายกมือขึ้นดันแว่นตาเล็กน้อยพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบห้องแล็บที่ควรจะมีเพียงแค่อุปกรณ์ทางการแพทย์และระบบปรับอากาศอันทันสมัย ทว่าในเวลานี้ อากาศภายในห้องกลับหนาวจัดจนลมหายใจกลายเป็นไอจาง ๆ และสิ่งที่เด่นชัดยิ่งกว่าความเย็นเยือกคือ 'ควันสีขาวบางเบา' ที่กำลังลอยวนอยู่เหนือโต๊ะทำงานของธาม ทั้งที่ไม่มีแม้แต่ธูปหรือเทียนถูกจุดขึ้นในอาคารแห่งนี้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ปรากฏการณ์ประหลาดเช่นนี้เกิดขึ้นในสถานที่ทำงานของธาม นับตั้งแต่เขาเริ่มเข้ามาทำคดีที่เกี่ยวข้องกับรอยสักอาคมลึกลับเมื่อสัปดาห์ก่อน ขอบเขตระหว่างโลกของวิทยาศาสตร์และไสยเวทก็เริ่มพร่าเลือนลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งวันนี้ มันได้ลุกลามเข้ามาใน 'เขตหวงห้าม' ที่มีระบบความปลอดภัยสูงสุดอย่างห้องนิติเวชแห่งนี้แล้ว "ควันธูปไม่ได้ลอยมาจากข้างนอก..." รวิศก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของธาม ชายหนุ่มโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อพิจารณากลุ่มควันสีขาวที่เริ่มจับตัวกันเป็นรูปร่าง "และพลังงานที่กดทับอยู่ในห้องนี้... กำลังบอกเราว่า 'เจ้าของร่าง' บนเตียงนั้นไม่ได้มาคนเดียว" ธามหันกลับไปมองเตียงชันสูตร ร่างของผู้เสียชีวิตนอนแน่นิ่งอยู่ใต้ผ้าคลุมสีขาว แต่ด้วยสัมผัสพิเศษที่ติดตัวเขามาตั้งแต่เด็ก ทำให้ธามมองเห็น 'รอยประทับ' สีดำสนิทรูปร่างคล้ายยันต์โบราณกำลังเลื้อยพล่านอยู่บนผิวหนังของศพ ราวกับกลุ่มควันมีชีวิตที่พยายามจะกัดกินเนื้อเยื่อที่ตายด้านไปแล้วให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง ตึ้ง! เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นมาจากตู้เก็บเครื่องมือแพทย์ฝั่งตรงข้าม ทั้งธามและรวิศชะงักไปชั่วขณะ รวิศเอื้อมมือไปแตะด้ามจับร่มพกพาที่เหน็บไว้ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ ในขณะที่ธามก้าวเข้ามาขวางหน้าโต๊ะทำงานของตนเอง ดวงตาสองคู่จ้องมองไปยังตู้เหล็กทึบแสงที่ปิดสนิท แกร๊ก... แกร๊ก... เสียงเล็บขูดกับแผ่นเหล็กดังขึ้นเป็นจังหวะ ราวกับมีบางสิ่งพยายามจะออกมาจากความมืดมิดภายในตู้เก็บอุปกรณ์ อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงจนถึงจุดเยือกแข็ง ลมหายใจของทั้งสองคนพ่นออกมาเป็นไอสีขาวหนาตา กลิ่นหอมหวานชวนคลื่นไส้ของธูปโบราณเริ่มรุนแรงขึ้นจนแทบจะกลប់กลิ่นสารเคมีในห้องแล็บจนหมดสิ้น "ดูเหมือนว่าฆาตกรไม่ได้ทิ้งแค่หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ไว้ให้เราสินะครับ..." รวิศกระซิบเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบปรากฏประกายความเคร่งขรึมอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก "เขาส่ง 'ผู้ตรวจการ' มาเก็บกวาดงานที่ค้างคา" ธามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ในฐานะแพทย์นิติเวช เขาเชื่อมั่นในตรรกะและหลักฐานเชิงประจักษ์เสมอมา แต่ในสถานการณ์ที่กฎเกณฑ์ของธรรมชาติถูกฉีกกระชากเช่นนี้ การยึดติดกับกรอบวิทยาศาสตร์เพียงอย่างเดียวรังแต่จะทำให้พวกเขาตกเป็นเหยื่อ มือเรียวของแพทย์หนุ่มเอื้อมไปหยิบ 'มีดผ่าตัด' สแตนเลสเล่มเล็กที่เพิ่งผ่านการฆ่าเชื้อขึ้นมาถือไว้ แม้จะเป็นเพียงเครื่องมือแพทย์ธรรมดา แต่ด้วยจิตสำนึกที่แน่วแน่และพลังงานบางอย่างที่ตื่นตัวขึ้นภายใต้ผิวหนัง มันกลับสะท้อนแสงเงาประหลาดราวกับใบมีดอาคม ตู้เก็บเครื่องมือแพทย์ใบนั้นหยุดเคลื่อนไหว ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่ามันเป็นความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยแรงกดดันมหาศาล จนกระทั่ง... ปัง! บานประตูตู้เหล็กถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับกลุ่มควันสีดำสนิทพวยพุ่งทะลักออกมา ราวกับประตูสู่นรกถูกเปิดออกกลางห้องแล็บที่สว่างไสวด้วยหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ และในวินาทีที่กลุ่มควันนี้จับตัวกันเป็นเงาร่างสูงใหญ่ไร้หน้า รวิศก็อุทานออกมาเบา ๆ ด้วยความตกใจเมื่อมองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเงาร่างนั้น ไม่ใช่แค่ภูตผีธรรมดา... แต่มันคือ 'อาคมสะกดวิญญาณระดับสูง' ที่ถูกผูกไว้กับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องทุกคดีที่พวกเขาตามหา! ธามกำด้ามมีดผ่าตัดในมือแน่น ขณะที่เงาร่างไร้หน้าค่อย ๆ ก้าวเท้าออกจากกลุ่มควัน มุ่งตรงมายังเตียงที่พวกเขายืนอยู่ แต่ก่อนที่การเผชิญหน้าครั้งสำคัญจะเริ่มต้นขึ้น หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของธามที่ควรจะดับไปแล้ว กลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีแหล่งจ่ายไฟ ตัวอักษรสีแดงฉานนับร้อยบรรทัดวิ่งพล่านขึ้นบนจอภาพอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดนิ่งเป็นข้อความสั้น ๆ เพียงบรรทัดเดียวที่สลักไว้ด้วยรูปแบบคำสั่งระบบที่ธามไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต **[คำเตือนระบบ: ตรวจพบรหัสผ่านเข้าถึง 'ห้องทดลองลับชั้นใต้ดิน' - เป้าหมายระดับ SSS ปลดล็อกอัตโนมัติเนื่องจากผู้ใช้ถูกคุกคาม]** ธามเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อตระหนักได้ทันทีว่าห้องแล็บนิติเวชที่เขาทำงานอยู่ทุกวัน...ซ่อนความลับที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าศพบนเตียงเอาไว้ และรวิศที่ยืนอยู่ข้างกายเขาก็หันมามองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลับที่ยังไม่เคยเปิดเผย - เข็มทิศมองวิญญาณ -