รอยยิ้มเยือกเย็นของคนไร้ค่า

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ และละอองฝุ่นจากซากปรักหักพังของดันเจี้ยนระดับ B "เขตซากศพโบราณ" ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เย็นยะเยือกจนบาดลึกเข้าไปถึงขั้วปอด เสียงหอบหายใจอย่างโรยรแรงของร่างสามร่างที่นอนกองอยู่บนพื้นหินแกรนิตสีดำสนิท เป็นเพียงเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบงันอันน่าอึดอัดนี้ "อั่ก... ธรณิน... ช่วย... ช่วยฉันด้วย..." เสียงแหบพร่าสั่นเครือเอ่ยออกมาจากปากของ "กรณฑ์" หัวหน้าปาร์ตี้กิลด์อัคคีทมิฬ ผู้เคยผยองพองขนและเหยียดหยามธรณินว่าเป็นเพียงเศษสวะไร้ค่าคลาส E สภาพของชายหนุ่มในตอนนี้แทบดูไม่ได้ แขนซ้ายขาดหายไปครึ่งท่อน เลือดสีแดงฉานไหลทะลักย้อมพื้นหินจนกลายเป็นแอ่งกว้าง เกราะเวทมนตร์ระดับสูงที่เคยภาคภูมิใจแตกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี เช่นเดียวกับ "พงศธร" และ "เมธา" สมาชิกแถวหน้าของกิลด์ที่นอนหายใจรวยริน กระดูกซี่โครงหักทิ่มปอด รอคอยความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาทุกขณะ ธรณินยืนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ร่างกายของเขาอยู่ในชุดฮู้ดสีดำสนิทที่สะอาดสะอ้าน ราวกับไม่ได้ก้าวเข้ามาในดันเจี้ยนที่เต็มไปด้วยอสูรกายระดับสูงเพื่อต่อสู้ แต่เป็นเพียงการเดินเล่นในสวนหลังบ้าน ในมือของธรณิน สมาร์ทโฟนรุ่นพิเศษหน้าจอสีดำสนิทกำลังสว่างวาบขึ้นด้วยตัวเลขยอดเงินในบัญชีที่เพิ่งถูกโอนเข้ามาสดๆ ร้อนๆ *[ติ๊ง! การโอนเงินจำนวน 5,000,000,000 เครดิต... สำเร็จเสร็จสิ้น เจ้าของบัญชีใหม่คือ: ธรณิน]* ห้าพันล้านเครดิต... เงินจำนวนที่สามารถซื้อคฤหาสน์ใจกลางเมืองหลวงได้หลายหลัง หรือใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปตลอดชาติ ถูกโอนเข้าบัญชีของคนที่พวกมันเคยขับไล่ไสส่งให้ไปตายอย่างไม่ใยดีเมื่อสามวันก่อน รินรดา ฮันเตอร์สาวดาวรุ่งจากตระกูลดัง ซึ่งยืนไขว่ห้างกอดอกพิงผนังถ้ำอยู่ไม่ไกล เผยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง ดวงตาคู่สวยมองดูเหล่าฮันเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังนอนร้องขอชีวิตราวกับสุนัขข้างถนน นางไม่ได้กล่าวถ้อยคำใดออกมาแม้แต่คำเดียว แต่รัศมีและแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับทำให้บรรยากาศรอบข้างหนาวเหน็บยิ่งกว่าเดิม "ธรณิน... แก... แกได้ยินฉันไหมวะ!" กรณฑ์พยายามตะเกียกตะกายใช้มือข้างที่เหลือจิกพื้นหินเพื่อคลานเข้าไปหาอดีตเพื่อนร่วมทีมที่เขาเคยถีบหัวส่ง "มึง... มึงมีสกิลฮีลเลอร์... ถึงแกจะกาก แต่ถ้าใช้มานาทั้งหมดฮีลตอนนี้ พวกกู... พวกกูอาจจะรอด! ถือว่าเห็นแก่หน้าที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมา... ช่วยพวกกูที!" คำว่า "ร่วมเป็นร่วมตาย" ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ช่างน่าขันสิ้นดี... ในวันที่ธรณินเกือบเอาชีวิตไม่รอดจากดันเจี้ยนระดับ C เมื่อเดือนก่อน กรณฑ์เป็นคนสั่งให้ทิ้งเขาไว้เบื้องหลังเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่ออสูรกาย ในวันที่เขาบาดเจ็บปางตาย พวกมันหัวเราะเยาะและโยนเศษเงินเหรียญให้ราวกับทานเมทาน และขับไล่เขาออกจากกิลด์อย่างไม่แยแส ธรณินค่อย ๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างที่นอนจมกองเลือดของกรณฑ์ทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดังก้องกังวาน ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังแห่งความตาย เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับกรณฑ์ที่กำลังเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวังอันริบหรี่ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของธรณิน—รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว ไร้ซึ่งความแค้นเคือง แต่เต็มไปด้วยความเยียบเย็นของพระเจ้าผู้เหนือกว่า ที่กำลังมองดูมดปลวกดิ้นรนอยู่บนฝ่ามือ "ร่วมเป็นร่วมตายอย่างนั้นหรือครับ... กรณฑ์" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยออกมาอย่างสุภาพ แต่กลับทำให้หัวหน้ากิลด์อัคคีทมิฬรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งในไนโตรเจนเหลว "ทะ... ธรณิน แกหมายความว่า..." "พวกคุณคงลืมไปแล้วกระมังครับว่า... หน้าที่ของฮีลเลอร์คลาส E ที่พวกคุณเคยตราหน้าว่าไร้ค่า แท้จริงแล้วมันคืออะไร" ธรณินพลิกข้อมือเบา ๆ ออร่าสีทองเจิดจ้าผสมผสานกับประกายแสงสีดำสนิทอันลึกล้ำพลุ่งพล่านขึ้นที่ปลายนิ้ว พะ... พลังนั้นมันอะไรกันวะ! กรณฑ์เบิกตากว้างจนแทบถลอกจากเบ้า แรงกดดันระดับที่กดทับวิญญาณจนแทบแหลกสลายนี้ มันไม่ใช่พลังของฮีลเลอร์คลาส E ที่พวกมันรู้จัก! มันคือ "พลังระดับพระเจ้า" ที่ไร้ซึ่งขีดจำกัด! สร้อยคอเวทมนตร์และสเตตัสระดับ S ของกรณฑ์กรีดร้องเตือนภัยด้วยความหวาดกลัวขีดสุด "สเกลพลังนี่มัน... แก... แกไม่ใช่ฮีลเลอร์สวะ... แกคือ..." พงศธรที่นอนใกล้กันสำลักเลือดออกมาคำโต ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุดเมื่อตระหนักได้ว่า พวกเขาได้เหยียบย่ำอสูรในคราบมนุษย์ที่ทรงพลังที่สุดเข้าเสียแล้ว "ผมเคยบอกพวกคุณแล้วนะครับ..." ธรณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองลงมายังร่างที่สั่นเทาเบื้องล่างด้วยสายตาที่ราบเรียบ "ว่าสักวันหนึ่ง... ต่อให้พวกคุณเอาเงินทั้งชีวิตมากราบกรานผม เพื่อแลقกับลมหายใจเพียงหยดเดียว... ผมก็จะไม่ชายตาแล" กรณฑ์กรีดร้องออกมาด้วยความสิ้นหวังเมื่อเห็นธรณินหันหลังให้และเตรียมจะเดินจากไป สัญชาตญาณเอาตัวรอดครั้งสุดท้ายทำให้เขาตะโกนสุดเสียง "ห้าพันล้าน! เงินในบัญชีเมื่อกี้ ฉันคืนให้แกหมดเลย! เอาไปสิ! เอาเงินทั้งหมดไป! ขอแค่รักษาขาฉัน... ขอแค่ชีวิตฉัน..." ธรณินหยุดเดินเล็กน้อย ชายหนุ่มปรายตามองกลับมาครู่หนึ่ง ก่อนจะยกสมาร์ทโฟนขึ้นมาเคาะเบาๆ หน้าจอแสดงข้อความแจ้งเตือนการโอนเงินจำนวนห้าพันล้านเครดิตเข้าสู่บัญชีส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว "เงินห้าพันล้านเมื่อครู่..." ธรณินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึก "ไม่ใช่เงินที่คุณจ่ายเพื่อซื้อชีวิตตัวเองหรอกครับ... แต่มันคือค่าไถ่หัวของพวกคุณ ที่ผมให้รินรดาจัดการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของกิลด์อัคคีทมิฬจนล้มละลายต่างหากล่ะครับ" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของกรณฑ์ก็ทรุดฮวบลงกับพื้น ความหวังสุดท้ายพังทลายลงในพริบตา กิลด์อัคคีทมิฬที่พวกเขาสร้างมากับมือ บัดนี้ได้ล่มสลายและตกเป็นของธรณินอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ธรณินและรินรดาเดินเคียงคู่กันมุ่งตรงไปยังทางออกของดันเจี้ยน โดยไม่หันกลับมามองเศษสวะที่กำลังจะกลายเป็นอาหารของอสูรกายในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ทว่า... ในวินาทีที่ทั้งสองกำลังจะก้าวพ้นเขตประตูนิติเวชของดันเจี้ยน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็ดังสนั่นหวั่นไหวสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากด้านนอก พร้อมกับเสียงเฮลิคอปเตอร์รบติดอาวุธครบมือไม่ต่ำกว่าสิบลำที่บินมาล้อมรอบปากทางเข้าไว้อย่างแน่นหนา ร่างของชายชราในชุดสูทสั่งตัดพิเศษปักตราสัญลักษณ์ "สมาคมฮฮันเตอร์แห่งชาติ" ก้าวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ลำMกลาง ใบหน้าเคร่งเครียดและดวงตาที่คมกริบราวด์เหยี่ยวจ้องตรงมาที่ธรณินทันที "หยุดก่อน! ธรณิน... ในฐานะประธานสมาคม ฉันขอสั่งให้แกมอบ 'ระบบหมอเทวะ' และสิทธิ์การควบคุมทั้งหมดให้แก่สมาคมเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น..." ประธานสมาคมชี้ปลายดาบเวทมนตร์สีครามเข้าใส่หน้าอกของธรณิน ธรณินหยุดเดิน ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าประธานสมาคม เขายังคงก้มหน้ามองสมาร์ทโฟนในมือ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อนิ้วเรียวกดปุ่มส่งคำสั่งบางอย่างไปยังระบบหลัก *[ติ๊ง! คำสั่งปฏิเสธสิทธิ์การควบคุมทั้งหมด... ทำการล็อกดาวน์ระบบสมาคมฮันเตอร์ทั่วประเทศเสร็จสิ้น]* เสียงสัญญาณเตือนภัยดังระคนไปทั่วทั้งเมืองหลวง พร้อมกับหน้าจอฮโลแกรมของสมาคมทุกแห่งที่ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนหมอเทวะแรงก์ SSS มาโดยตลอดนะครับ