เงาจันทร์ทอดเงาบนคมกระบี่

กลิ่นอายคาวเลือดจาง ๆ ลอยอวลปะปนกับกลิ่นอับชื้นของไม้ผุพังในโรงเตี๊ยมรกร้างนอกเมืองหลวง ราตรีนี้จันทร์กระจ่างทว่าไร้ซึ่งความอบอุ่น มู่หรงเฉินนั่งนิ่งอยู่เบื้องโต๊ะไม้ตัวโทรม ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีดำสนิทราวกับกลืนกินความมืดมิด ทว่าเส้นผมที่ปล่อยสยายกลับขาวโพลนดั่งหิมะโปรยปรายสะท้อนแสงจันทร์ เป็นสัญลักษณ์แห่งการบรรลุเคล็ดกระบี่ไร้พ่ายขั้นสูงสุดที่แลกมาด้วยการเผาผลาญอายุขัยและหยาดโลหิตของผู้มีพระคุณ ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดหยกคู่นั้นมิได้กะพริบยามที่ปลายนิ้วเรียวยาวแตะสัมผัสลงบนด้าม "กระบี่ไร้ลักษณ์" ที่วางพาดอยู่บนตัก ปราณกระบี่เย็นเยียบแผ่ซ่านออกมารอบรัศมีสามเชียะจนหยดน้ำค้างที่เกาะอยู่ตามหน้าต่างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลนในชั่วพริบตา ความเงียบงันถูกฉีกกระชากด้วยเสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับขนนก ทว่ากลับเต็มไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นที่กดทับลงมาจนอากาศภายในโรงเตี๊ยมหนาทึบขึ้นถนัดตา เงาร่างนับสิบสายพุ่งทะยานผ่านช่องหน้าต่างที่ผุพังเข้ามาอย่างพร้อมเพรียง ท่วงท่ารวดเร็วปานสายฟ้าแลบ มือถือกระบี่เหล็กกล้าสะท้อนประกายสีเขียวมรกต—*พิษสลายกระดูก!* พวกมันไม่ใช่โจรป่า แต่เป็นนักฆ่ามือฉกาจจากสำนักเงาทมิฬที่ซุ่มซองตามล่าเขามาตลอดสามร้อยลี้ "มู่หรงเฉิน วันนี้คือวันตายของเจ้า! จงส่งกระบี่ไร้พ่ายมาเสีย แล้วศพของเจ้าจะยังคงสภาพสมบูรณ์!" เสียงแหบพร่าดังก้องขึ้นจากหัวหน้านักฆ่าสวมหน้ากากยักษ์ มู่หรงเฉินไม่แม้แต่จะชายตามอง ร่างกายของเขายังคงนิ่งสนิทดั่งรูปสลักหิน ปรัชญาแห่งกระบี่ไร้พ่ายสอนไว้ว่า *'เมื่อใจไร้ระลอกคลื่น โลกหล้าจึงไร้คู่ต่อสู้'* เสียงของศัตรูเป็นเพียงลมผ่านหู จิตสังหารของพวกมันเป็นเพียงฝุ่นผงที่ถูกลมพัดปลิว เมื่อคมกระบี่เล่มแรกแทงทะลวงเข้ามาหมายปักกลางอก ดวงตาของมู่หรงเฉินจึงค่อย ๆ เบิกกว้างขึ้นเพียงเสี้ยววินาที *แคร้ง!* ไม่มีใครมองเห็นว่าเขาชักกระบี่ออกจากฝักตั้งแต่เมื่อใด รู้ตัวอีกทีประกายแสงสีเงินยวดยวงก็พาดผ่านความมืดมิดดั่งสายฟ้าฟาดกลางฤดูหนาว พลังปราณกระบี่อันบริสุทธิ์และดุดันระเบิดออกรัศมีสิบวา ผนผนังไม้ของโรงเตี๊ยมพังทลายลงในพริบตา เศษไม้และฝุ่นผงปลิวว่อนคละคลุ้ง นักฆ่าสามคนแรกที่พุ่งเข้ามาแข็งค้างกลางอากาศ ร่างกายของพวกมันยังคงรักษาท่าทางพุ่งทะยาน ทว่ากลางลำตัวกลับปรากฏรอยเส้นบางเฉียบราดรดด้วยหยาดโลหิตสีแดงฉาน ก่อนที่ร่างทั้งสามจะขาดเป็นสองท่อนและร่วงลงกระแทกพื้นพร้อมกันอย่างไร้เสียงร้อง ความตื่นตระหนกฉายชัดขึ้นในแววตาของเหล่านักฆ่าที่เหลือ พวกมันชะงักฝีเท้าโดยอัตโนมัติ จิตสังหารที่เคยเข้มข้นแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวจนมือไม้สั่นเทา กระบี่ยังไม่ทันออกจากฝักเต็มกระบวนท่า... นี่คือขอบเขตพลังอันใดกัน! "อวดดีนัก!" หัวหน้านักฆ่าคำรามลั่นด้วยความแค้น สะบัดข้อมือปล่อยซัดอาวุธลับนับร้อยเล่มเคลือบพิษสีดำสนิทพุ่งเข้าใส่ทุกทิศทุกทาง ปิดตายทางรอดทั้งหมดของมู่หรงเฉิน มู่หรงเฉินเพียงแค่พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบา ๆ ครั้งหนึ่ง ร่างของเขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลังปราณสีครามเข้มพวยพุ่งออกจากร่างสะท้อนกับแสงจันทร์จนเกิดเป็นภาพลวงตาของดอกบัวน้ำแข็งนับพันกลีบที่เบ่งบานและหุบลงในพริบตา อาวุธลับทั้งหมดที่พุ่งเข้ามาถูกพลังปราณบดขยี้จนกลายเป็นผุยผงร่วงกราวลงสู่พื้น เขาก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียว—ก้าวเดียวที่สะเทือนไปถึงรากแก้วของปฐพี ในจังหวะนั้นเอง ท่ามกลางซากปรักหักพังและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง กลิ่นหอมจาง ๆ ของสมุนไพรหายากชนิดหนึ่งก็ลอยล่องเข้ามาแตะจมูก กลิ่นนี้มิได้มาจากที่ใด แต่มันมาจากร่างระหงในชุดกระโปรงยาวสีม่วงเข้มที่ยืนพิงเสาเรือนส่วนที่ยังหลงเหลืออยู่อย่างเงียบเชียบ นางยกจอกสุราขึ้นจิบช้า ๆ ราวกับกำลังชมการแสดงงิ้วชุดใหญ่ หาได้มีความหวาดกลัวต่อความเป็นความตายตรงหน้าแม้แต่น้อย ดวงตาหงส์คู่นั้นกวาดมองมู่หรงเฉินด้วยแววตาลึกล้ำยากหยั่งถึง มุมปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย "ประมุขมู่... ฝีมือของท่านตกต่ำลงหรือไร ถึงปล่อยให้สุนัขพวกนี้เห่าหอนนานถึงเพียงนี้?" น้ำเสียงหวานใสดังกังวานใสราดรดความเงียบงัน มู่หรงเฉินชะงักคมกระบี่ที่กำลังจะปลิดชีพหัวหน้านักฆ่า เขาหันขวับไปจ้องมองสตรีแปลกหน้าผู้กล้าหาญ—หรืออาจกล่าวได้ว่า—บ้าบิ่นที่สุดในยุทธภพเวลานี้ ทว่า ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยวาจาใด ๆ ออกมา หัวหน้านักฆ่าที่นอนบาดเจ็บปางตายอยู่เบื้องล่างกลับหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น กระอักเลือดสด ๆ ออกมาคำโต ดวงตาเบิกโพ้าด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุดเมื่อเหลือบไปเห็นสัญลักษณ์บางอย่างที่เอวของสตรีชุดม่วงผู้นั้น "นะ... นางมารพิษ... หลี่... หลี่จิ่วเหยา!"