ลูกค้าคนแรกที่มาพร้อมปืน

เสียงเหล็กกระทบกันดังก๊องสะท้านความเงียบยามสาย เป็นจังหวะจะโคนที่ไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดก็รู้ว่า เจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มและกางเกงสนามเซอร์ๆ กำลังใช้ค้อนตอกตะปูตรึงแผ่นไม้สนรัสติกเข้ากับรั้วหน้าบ้านของผม... อ้อ, หมายถึงบ้านของรินรดาต่างหากครับ รินรดายืนกอดอกพิงกรอบประตูร้าน "ครัวสวนลับ" สายตากวาดมองสำรวจแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสมส่วน หยาดเหงื่อผุดพรายไหลซึมตามร่องไหล่ลาดหนา สะท้อนกับแสงแดดที่เริ่มแผดจ้า รัศมีความดุดันและกลิ่นอายความเป็นชายชาตรีของนายทหารนอกราชการที่มาพักร้อนชั่วคราวคนนี้ ช่างทรงพลังเสียจนแม้แต่ลมหายใจของเธอยังต้องสะดุด "ถ้าคุณตอกแรงกว่านี้อีกนิด รั้วบ้านฉันคงพังครืนลงมาเป็นเชื้อเพลิงพอดีนะครับ ผู้กองศิลา" รินรดาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย ทว่าแววตาคมกริบกลับไม่ได้ละไปจากรอยสักรูปอินทรีจางๆ ที่ต้นแขนขวาของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย ศิลาหยุดมือที่กำลังถือค้อน เขาลดแขนลงช้าๆ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาดุคมราวกับพญาเสือโคร่งกวาดสายตามองหญิงสาวหัวเรือใหญ่แห่งร้านอาหารน้องใหม่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เป็นการสำรวจที่ไร้ซึ่งความลวนลาม แต่เต็มไปด้วยความเฉียบคมแบบนายทหารหน่วยรบพิเศษที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี "ไม้สนเนื้ออ่อนเกินไปสำหรับแรงควายแบบผม ถ้าไม่ตอกย้ำให้แน่นหนา อีกไม่นานพวกสุนัขจรจัดแถวนี้คงวิ่งชนจนพังหมด รั้วกั้นเขตแดนเป็นเรื่องสำคัญ... คุณควรเรียนรู้ไว้" เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์เอ่ยตอบเรียบๆ น้ำเสียงของเขาติดจะห้วนเล็กน้อยตามนิสัยคนพูดน้อย แต่กลับมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้คนฟังรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้มอย่างไรก็ไม่ทราบ รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นอย่างนึกสนุก ผู้ชายคนนี้นอกจากจะหน้าตาคมคายบาดใจแล้ว ยังเป็นประเภท "ขวานผ่าซาก" ของจริง ไม่แปลกใจเลยที่ชาวบ้านในอำเภอต่างพากันเกรงใจจนไม่กล้าเข้าใกล้ แต่สำหรับเธอ... คนที่ผ่านสงครามประสาทกับบรรดาญาติจอมสูบเลือดสูบเลือดสูบเนื้อมาแล้ว ผู้กองหนุ่มคนนี้ไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด กลับน่าค้นหาเสียมากกว่า "ขอบคุณสำหรับความหวังดีครับผู้กอง แต่รั้วนี้ฉันออกแบบเอง มันไม่ได้อ่อนแออย่างที่ตาคุณเห็นหรอก" รินรดาเดินนองเข้ามาใกล้ ร่างอรชรหยุดยืนห่างจากเขาเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรสดและแป้งเด็กโชว์หึ่งเข้าจมูกของชายหนุ่มจนคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "ว่าแต่... มาซ่อมรั้วให้ตั้งแต่เช้าแบบนี้ ค่าแรงฉันต้องจ่ายเป็นเงินสด หรือว่าต้องจ่ายเป็นมื้ออาหารชั้นเลิศดีล่ะครับ?" ศิลาเงียบไปอึดใจหนึ่ง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้นราวกับต้องการค้นหาความหมายบางอย่าง เขาไม่ได้ถอยหนี แถมยังก้าวเข้าไปประชิดอีกนิดจนรินรดาต้องเงยหน้ามอง "ผมไม่ได้มารับจ้าง... ผมแค่ผ่านมาเห็นว่ามันเกะกะสายตา และอีกอย่าง..." ชายหนุ่มเว้นจังหวะ ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มเล็กน้อย สายตาคมเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างลืมตัว "ผมได้กลิ่นบางอย่างลอยมาตามลม... กลิ่นที่ทำให้คนไม่ได้กินข้าวเช้าอย่างผม ท้องร้องจนน่าอับอาย" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะสดใสราวกับกระดิ่งเงินที่ดังท่ามกลางความเงียบสงบของหมู่บ้านชนบท เธอหมุนตัวกลับหลังอย่างคล่องแคล่ว "ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่าโชคเข้าข้างคุณแล้วล่ะครับผู้กอง... เชิญก้าวเข้ามาร้านลับของฉันสิ ฉันจะแสดงให้ดูว่า อาหารจากวัตถุดิบในสวนหลังบ้าน มันเยียวยาความหิวโหยของคุณได้ดีแค่ไหน" ก้าวแรกที่ศิลาเดินตามแผ่นหลังบางเข้าไปในตัวร้าน ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นริ้วเข้าสู่ประสาทสัมผัส บรรยากาศภายในร้านไม่ได้โอ่อ่าหรูหรา แต่มันอบอวลไปด้วยความสะอาดสะอ้านและกลิ่นหอมอโรมาของไม้ธรรมชาติ ผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศหอมกรุ่นที่ลอยมาจากห้องครัวเปิดโล่ง ราวกับโลกภายนอกที่วุ่นวายถูกตัดขาดออกไปอย่างสิ้นเชิง รินรดาหายเข้าไปในครัวไม่ถึงสิบนาที เสียงฉ่าของน้ำมันกระทบกับกระทะเหล็กหล่อก็ดังขึ้น ตามด้วยกลิ่นหอมฟุ้งของกระเทียมเจียว พริกไทยดำคั่วบดใหม่ๆ และความหอมหวานเข้มข้นของซอสสูตรลับที่ดึงน้ำลายในปากให้สอออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ศิลานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ที่ถูกขัดจนเงางาม สายตากวาดมองไปรอบร้านอย่างพิจารณา ก่อนที่หัวใจของนายทหารหนุ่มผู้ผ่านความเป็นความตายมาโชคโชน จะต้องกระตุกวูบอย่างแรง เมื่อสิ่งของบนโต๊ะอาหารตรงหน้าถูกวางลง จานกระเบื้องสีขาวสะอาดตารองรับ "ข้าวหน้าหมูคุโรบูตะผัดซอสพริกไทยดำป่ากระทะร้อน" เมล็ดข้าวหอมมะลิเรียงเม็ดสวยเงางาม ราดด้วยเนื้อหมูติดมันแทรกสวยที่ผัดจนซอสเคลือบฉ่ำวาว โรยหน้าด้วยต้นหอมซอยและพริกไทยอ่อนสีเขียวสดที่ส่งกลิ่นหอมฉุนขึ้นจมูก ทว่า... สิ่งที่ทำให้ศิลาต้องเบิกตากว้างไม่ใช่หน้าตาอาหารอันน่ากินนั้น แต่เป็นประกายแสงจางๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวจานอาหารต่างหาก! มันเป็นพลังงานบริสุทธิ์แบบเดียวกับที่เขาเคยสัมผัสได้จากป่าลึกเขตชายแดน... พลังงานที่ให้ความรู้สึกมีชีวิตชีวาและทรงพลัง "กินตอนร้อนๆ นะครับผู้กอง..." รินรดายืนเท้าสะเอวมองผลงานของตัวเอง รอยยิ้มมั่นใจปรากฏบนใบหน้าสวยหวาน "ระวังลิ้นพองด้วยล่ะ เพราะฝีมือเชฟคนนี้... การันตีความอร่อยระดับสะท้านปฐพี" ศิลาเงยหน้าสบตากับเธออีกครั้ง แววตาดุคมฉายแววทึ่งระคนประหลาดใจ เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างไม่ลังเล คีบชิ้นหมูเข้าปากแล้วเคี้ยวช้าๆ วินาทีนั้นเอง... รสสัมผัสระเบิดขึ้นในโพรงปาก เนื้อหมูนุ่มละมุนลิ้นแทบละลาย รสชาติเผ็ดร้อนของพริกไทยดำป่าผสานกับความหวานเค็มกลมกล่อมของซอสลับที่ซึมลึกถึงเนื้อใน ข้าวสวยร้อนๆ ช่วยตัดความเข้มข้นได้อย่างลงตัว ความเหนื่อยล้าจากการฝึกและงานซ่อมรั้วมลายหายไปในพริบตา ราวกับร่างกายได้รับยาอายุวัฒนะชั้นยอด ชายหนุ่มวางตะเกียบลงช้าๆ เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่ลุ่มลึกและจริงจังกว่าเดิมหลายเท่า "อาหารจานนี้... คุณเอาวัตถุดิบมาจากไหน? มันไม่ใช่ผักหรือเนื้อสัตว์ทั่วไปตามตลาดสดแน่นอน" รินรดายิ้มกริ่ม ดวงตาพราวระยับ เธอโน้มตัวลงกระซิบใกล้ใบหูแกร่ง น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ชวนให้หัวใจคนฟังเต้นผิดจังหวะ "ความลับครับผู้กอง... ถ้าอยากรู้ว่าวัตถุดิบพวกนี้มาจากไหน คุณอาจจะต้องมาช่วยฉัน 'ปลูกผัก' ที่สวนหลังบ้านบ่อยๆเสียแล้วล่ะ" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนกำลังอบอวลไปด้วยเคมีที่ดึงดูดเข้าหากันราวกับมีแรงโน้มถ่วง ทว่าก่อนที่ศิลาจะได้เอ่ยปากพูดอะไรตอบโต้ เสียงทุบประตูกระจกหน้าร้านดังปัง! ตามด้วยเสียงโวยวายหยาบคายที่คุ้นเคย "ยัยริน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แกหลบหน้าพวกฉันไม่ได้ตลอดหรอกนะ นังลูกอกตัญญู!" เสียงกรีดแหลมสูงของป้าสะใภ้จอมโลภดังแหวกลมเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของคนกลุ่มหนึ่งที่พังพรามเข้ามาในร้านโดยไม่ได้รับอนุญาต ศิลาขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างหนาโดยอัตโนมัติ ขณะที่รินรดากลับหรี่ตาลง รอยยิ้มเยдяเยือกผุดขึ้นที่มุมปากก่อนเธอจะหันไปกระซิบกับนายทหารหนุ่มเบาๆ "ดูเหมือนว่า... อาหารเรียกน้ำย่อยกำลังจะหมดลง และ 'จานหลัก' สำหรับการสั่งสอนคนหน้าด้าน กำลังจะถูกเสิร์ฟแล้วล่ะครับผู้กอง" --------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของฟาร์มเมอร์สุขใจเสมอมานะครับ