ศิลาบาดเจ็บ

เสียงกริ่งทองเหลืองหน้าร้านสั่นระรัวผิดจังหวะ พร้อมๆ กับร่างของลุงสมชาย ผู้ใหญ่บ้านฝ่ายปกครองที่พุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจจนตัวโยน รองเท้าบู๊ตเปื้อนโคลนหนาเตอะจนทิ้งรอยเปื้อนเป็นทางยาวบนพื้นไม้ขัดเงา "รินรดา! คุณศิลา! แย่แล้ว... แย่แล้วครับ!" เสียงตะโกนนั้นทำให้รินรดาที่กำลังงละมุนอยู่กับการเคี่ยวซุปกระดูกหมูเคี่ยวไฟอ่อนในหม้อทองเหลืองสะดุ้งสุดตัว ทัพพีไม้ในมือเกือบหลุดร่วง เธอดับเตาอย่างรวดเร็ว ก้าวฉับๆ ออกมาจากห้องครัวด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทันที "เกิดอะไรขึ้นครับผู้ใหญ่ ใจเย็นๆ ก่อน ค่อยๆ พูด" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากมุมห้อง ผู้กองศิลาในชุดเสื้อยืดสีเขียวทหารและกางเกงคาร์โก้เซอร์ไพรส์ก้าวออกมาจากห้องเก็บวัตถุดิบ นัยน์ตาคมกริบฉายแววระแวดระวังขึ้นมาทันที "ไอ้พวกนักเลงกลุ่มเดิมจากอำเภอเหนือ... มันยกพวกมากันเป็นสิบคน! พร้อมไม้พลองแล้วก็ท่อเหล็ก มันบอกว่าจะมาทวงค่าคุ้มครองฟาร์ม แล้วก็... จะมาพังแปลงผักออร์แกนิกของคุณรินเพราะหมั่นไส้ที่เราส่งของตัดหน้าพวกมันในตลาดสด! ตอนนี้พวกมันกำลังรื้อรั้วไม้ไผ่โซนแปลงผักสลัดแล้วครับ!" คำว่า "แปลงผักออร์แกนิก" เปรียบเสมือนเส้นประสาทสำคัญ รินรดากัดริมฝีปากแน่น แปลงผักเหล่านั้นไม่ใช่แค่แหล่งทำเงิน แต่เป็นผลผลิตจากน้ำพักน้ำแรงและเมล็ดพันธุ์วิเศษจาก 'สวนป่ามหาเสน่ห์' มิติลับที่เธอทุ่มเททั้งแรงกายและวิญญาณดูแลมาหยาดหยด ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง! "บัง ֳอาจนัก..." รินรดากำหมัดแน่น นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ทว่า ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าพุ่งออกไป ผู้กองศิลากลับยื่นมือหนามาแตะที่หัวไหล่ของเธอเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงนั้นหยุดฝีเท้าของเธอไว้ได้ชะงัก "อยู่ข้างหลังผมครับ" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบขาดจนน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ประตูก่อนจะคว้าหยิบไม้พลองไม้เนื้อแข็งที่พิงไว้มุมผนังขึ้นมาถือไว้มั่น บรรยากาศรอบตัวของนายหนุ่มแผ่รังสีความนิ่งสงบแต่น่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างชัดเจน สมกับชายชาติทหารผ่านศึกที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน เมื่อรินรดาและศิลามาถึงหน้าฟาร์ม ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือความวุ่นวาย ชายฉกรรจ์สวมเสื้อกล้ามลายพร้อยรอยสักห้าหกคนกำลังใช้ท่อเหล็กฟาดฟันรั้วไม้ไผ่จนหักสะบั้น เสียงเศษไม้แตกหักดังประสานกับเสียงหัวeเราะเยาะเย้ยอย่างสะใจ หัวหน้าแก๊งสวมหมวกแก๊ปสีดำถือท่อเหล็กเดินนำหน้าเข้ามาในเขตพื้นที่สีเขียวอย่างอุกอาจ "เฮ้ย! เจ้าของฟาร์มหัวดื้ออยู่นี่หรอก eว! ออกมาเซ็นสัญญาส่งส่วยให้พวกกูซะดีๆ ไม่งั้นแปลงผักสวยๆ ของมึงราบเป็นหน้ากลองแน่!" เสียงโฉดตะโกนก้อง ศิลาไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับกลุ่มโจรเหล่านั้นด้วยท่าทีสงبนิ่ง ร่างกายกำยำขวางกั้นระหว่างพวกมันกับตัวฟาร์มและรินรดาไว้อย่างมิดชิด "ที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคล บุกรุกยามวิกาลและทำลายทรัพย์สิน มีโทษทางกฎหมาย ถอยออกไปซะ ก่อนที่ผมจะไม่เกรงใจ" ศิลาเตือนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดดันจนอีกฝ่ายชะงักไปชั่วครู่ "อ้าว! ไอ้ทหารเกณฑ์ปลดประจำการ นึกว่าแน่มาจากไหนวะ! พวกมึงรุมมันเลย! เอาให้หมอบแล้วค่อยไปรื้อฟาร์มต่อ!" สิ้นคำสั่ง หัวหน้าโจรเหวี่ยงท่อเหล็กพุ่งตรงเข้าใส่ศีรษะของศิลาหมายปลิดชีพด้วยความอำมหิต! "ระวังครับ!" รินรดาหวีดร้องสุดเสียง หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ศิลาไวกว่าแสง เขาย่อตัวหลบวิถีเหล็กได้อย่างฉิวเฉียด ก่อนจะใช้กระบวนท่าต่อสู้ประชิดตัวเตะตัดขาหัวหน้าโจรจนล้มคว่ำคะมำหงายไปกับพื้นดิน แต่ทว่า ทหารหนุ่มไม่ได้คาดคิดว่า ลูกน้องอีกสองคนจะถือจอบและท่อเหล็กพุ่งเข้ามาตลบหลังในจังหวะชุลมุน *ปัง! พลั่ก!* ท่อเหล็กกระแทกเข้าที่หัวไหล่ขวาและแผ่นหลังของศิลาอย่างจังจนเสียงเนื้อกระทบเหล็กดังสนั่น ศิลาเซถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าคมคายฉายแววเจ็บปวดขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่เขากลับกัดฟันกรอด ไม่ยอมล้มลงเด็ดขาด เพราะด้านหลังของเขาคือรินรดา! "ศิลา!" รินรดาปรี่เข้าไปประคองร่างสูงใหญ่ของเขา หยาดเลือดสีแดงสดซึมผ่านเนื้อผ้าบริเวณหัวไหล่ขวาลงมาหยดลงบนพื้นดิน สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเย็นชาและดุดันถึงขีดสุด ความโกรธแค้นแผดเผาจนมิติลับในจิตใจสั่นไหว พวกมันกล้า... กล้าทำร้ายสามีของเธอ! รินรดาค่อยๆ วางศิลาพิงกับเสารั้วอย่างเบามือ ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตเรืองแสงจางๆ พลังงานจากสวนป่ามหาเสน่ห์ถูกดึงออกมาใช้ผ่านปลายนิ้ว เถาวัลย์หนามวิเศษพุ่งทะลุผืนดินขึ้นมารัดข้อเท้าของพวกโจรทั้งกลุ่มไว้แน่นในชั่วพริบตาเดียว! "อ๊ากกก! อะไรวะเนี่ย! เถาวัลย์นี่มันบิดตัวได้ไง!" เสียงร้องโหยหวนดังระงมเมื่อหนามแหลมคมรัดแน่นจนพวกมันขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว ศิลายันกายลุกขึ้นด้วยมือข้างซ้าย ดวงตาคมมองภาพตรงหน้าด้วยความทึ่งปนห่วงใย เขารู้ดีว่าภรรยาของเขามีความลับบางอย่าง แต่ในยามนี้ ความห่วงหาอาทรท่วมท้นยิ่งกว่าสิ่งใด "คุณริน... เจ็บมือไหมครับ?" ศิลาเอ่ยถามด้วยเสียงแหบพร่า พลางเอื้อมมือไปกุมมือเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อย รินรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ เธอก้มลงมองแผลที่หัวไหล่ของชายหนุ่ม นัยน์ตาแดงก่ำด้วยความเจ็บปวดแทน "ฉันไม่เป็นไรค่ะ... เอ้ย ไม่เป็นไรครับ แต่คุณต่างหาก เลือดออกขนาดนี้!" ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดและพวกโจรถูกพันธนาการไว้แน่นหนานั้นเอง เสียงปรบมือดังแปะๆ ก็ดังมาจากนอกรั้วฟาร์ม พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นตาในชุดสูทราคาแพงที่ก้าวออกมาจากเงาไม้ใหญ่ ร่างนั้นคือ "คุณปู่ประเสริฐ" ผู้มีศักดิ์เป็นญาติผู้ใหญ่ฝั่งตระกูลใหญ่ของรินรดา ผู้จ้องจะฮุบที่ดินฟาร์มแห่งนี้มาโดยตลอด และข้างกายเขามีชายชราแปลกหน้าอีกคนสวมชุดหมอจีนโบราณถือกล่องไม้พะยูงเดินตามมาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น "ฝีมือไม่เลวนี่แม่ริน... แต่ต่อให้เธอมีปัญญาจัดการพวกนักเลงกระจอกพวกนี้ได้ เธอก็ไม่มีทางรักษาอาการ 'พิษสลายเส้นเอ็น' ที่สามีของเธอโดนเข้าที่หัวไหล่หรอกนะ..." ปู่ประเสริฐหัวเราะในลำคออย่างผู้มีชัย ขณะที่ศิลาที่ยืนพิงเสาอยู่ จู่ๆ ก็กระอักเลือดสีดำคล้ำออกมาคำโต ร่างกายทรุดฮวบล้มลงหมดสติคาอ้อมแขนของรินรดาในทันที! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของฟาร์มเมอร์สุขใจด้วยดีเสมอมานะครับ