สวนรกร้างกับพลังเวทที่ตื่นขึ้น

เสียงกระดาษแผ่นบางที่ถูกฉีกขาดจนขาดวิ่นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องรับแขกอันมืดทึบ กลิ่นอับชื้นของพรมขนสัตว์เก่าเก็บผสมกับกลิ่นชาดำราคาถูกลอยอบอวลจนน่าเวียนหัว เอลาร่า วินเทอร์เบิร์น กวาดสายตามองเอกสารประกาศขับไล่และโอนย้ายทรัพย์สินในมือด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ดวงตาคู่คมกริบราวกับอัญมณีสีมรกตไม่ได้ฉายแววความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกขบขันเสียด้วยซ้ำที่พวกตระกูลสาขาหน้าเลือดเหล่านี้คิดว่าเธอเป็นเด็กสาวไร้เดียงสาที่ยอมให้หลอกต้มตุ๋นได้ง่ายๆ "คุณหนูเอลาร่าคะ... ท่านลุงและท่านป้าตัดสินใจดีแล้วค่ะ การให้คุณไปอยู่ที่ 'คฤหาสน์รกร้างเขตชายป่า' น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับตระกูลของเรา ในเมื่อคุณไม่มีพลังเวทหลงเหลืออยู่แล้ว การดึงดันจะอยู่1ในคฤหาสน์หลักมีแต่จะทำให้ตระกูลวินเทอร์เบิร์นต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงเปล่าๆ นะคะ" เสียงดัดจริตที่แสร้งทำเป็นอ่อนอกอ่อนใจดังมาจาก มารีแอนน์ หญิงสาวในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีชมพูอ่อนที่ประดับด้วยลูกไม้ราคาแพง หล่อนยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นด้วยความลำพองใจ ดวงตาคู่หวานที่มักใช้หลอกลวงผู้ชายให้หลงใหลบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาและริษยาที่ปิดไม่มิด เอลาร่าไม่ได้ตอบคำถามทันที ปลายนิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือผ้าลูกไม้สีดำแตะลงบนขอบถ้วยชาเย็นชืด เธอยกมันขึ้นจิบช้าๆ อย่างสง่างามราวกับราชนิกุลผู้สูงศักดิ์ กำหนดจังหวะการหายใจและท่วงท่าให้มารีแอนน์รู้สึกหงุดหงิดเล่น ความเงียบที่ทอดยาวทำให้บรรยากาศในห้องกดดันขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งหญิงสาวเจ้าของร่างวางถ้วยแร็พกระแทกกับจานรองเบาๆ แต่กลับสร้างเสียงก้องกังวานในใจของคนฟัง "หมดธุระแล้วใช่ไหมคะ คุณน้องสาวผู้แสนดี" เอลาร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดอาบยาพิษ "ถ้าการมาเยือนของเธอในวันนี้มีไว้เพื่อยื่นกระดาษเศษสวะใบนี้ล่ะก็... เชิญไสกหัวออกไปจากพื้นที่ของฉันได้เลยค่ะ" มารีแอนน์หน้าถอดสีทันที รอยยิ้มเสแสร้งเกร็งค้าง "นี่คุณพี่! กล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับฉันคะ! อีกไม่กี่นาทีคนจากสำนักงานเขตจะมาลากตัวคุณออกจากที่นี่อยู่แล้ว อย่ามาทำเป็นปากดีเลยค่ะ เพราะสุดท้ายแล้ว คุณก็จะกลายเป็นแค่ขอทานข้างถนนที่ไม่มีแม้แต่แผ่นดินจะซุกหัวนอน!" *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะพอดี ราวกับนัดหมายกันไว้ ประตูไม้โอ๊กบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต ร่างสูงโปรสง่าของ เซอร์อาเธอร์ ฟอน คาลีน ดยุกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยชาและไร้หัวใจ ก้าวเข้ามาในห้องด้วยอوراที่กดดันจนทุกคนต้องกลั้นหายใจ ชุดคลุมสีเข้มและนัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองสภาพห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่เอลาร่า มารีแอนน์รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นหญิงสาวผู้น่าสงสารทันที หล่อนพยายามจะเดินเข้าไปหาท่านดยุกเพื่อฟ้องร้อง "ท่านอาเธอร์คะ! คุณพี่เอลาร่าเธอเสียสติไปแล้วค่ะ เธอปฏิเสธคำสั่งของตระกูลแถมยัง—" "หุบปากซะ" คำพูดสั้นๆ แต่เย็นยะเยือกจนติดลบทำเอามารีแอนน์สะดุ้งเฮือกถอยหลังไปสามก้าว อาเธอร์ไม่ได้ชายตามองหล่อนเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงเดินตรงดิ่งเข้าไปหาเอลาร่าคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างไม่ถือตัว มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยื่นไปกุมมือเรียวของหญิงสาวเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา "เอลาร่า..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยแข็งกระด้าง บัดนี้กลับสั่นเครือด้วยความรู้สึกผิดและอาลัยอาวรณ์ "ผมมาหาคุณแล้ว... ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ขับไล่คุณไปไหนทั้งนั้น คฤหาสน์หลังนี้และที่ดินทั้งหมด... ผมกว้านซื้อไว้หมดแล้ว" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันสนิท มารีแอนน์อ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "ทะ... ท่านดยุกคะ! พูดอะไรน่ะคะ! นั่นมันสมบัติของตระกูลวินเทอร์เบิร์นนะ—" "สมบัติของเธอเหรอ?" เอลาร่าหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจบางอย่างที่กำลังแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเธอ ลมพัดกรรโชกเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดอยู่ ทั้งๆ ที่ข้างนอกไม่มีแม้แต่สายลม เอลาร่าค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ แสงสว่างสีมรกตอ่อนๆ เปล่งประกายวนรอบปลายนิ้วของเธอ รากไม้ขนาดเล็กที่เคยเหี่ยวเฉาในกระถางดอกไม้ริมหน้าต่าง กลับเจริญเติบโตแตกหน่อและผลิบานออกดอกสีทองอร่ามภายในเสี้ยววินาที! ดวงตาสีมรกตของเอลาร่าพราวระยับ เธอจ้องมองมารีแอนน์ที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่อพลังเวทที่เอ่อล้นออกมา พลังเวทสายพฤกษาสโบราณที่สูญหายไปนับร้อยปี... บัดนี้มันตื่น In Medias Res ขึ้นมาในร่างของเธอแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ! "ฉันบอกแล้วไงคะ ว่าฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น..." เอลาร่าก้าวเข้าไปใกล้มารีแอนน์ทีละก้าว แรงกดดันมหาศาลทำให้หญิงสาวผู้เย่อหยิ่งถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น "และไอ้คฤหาสน์รกร้างเขตชายป่าที่คุณว่านั่น... มันคืออาณาจักรส่วนตัวที่ฉันเพิ่งซื้อด้วยเงินสดทั้งหมดของคุณอาเธอร์ต่างหากล่ะคะ" มารีแอนน์กรีดร้องออกมาด้วยความสติหลุดเมื่อเถาวัลย์เวทมนตร์พุ่งขึ้นมารัดข้อเท้าของหล่อนไว้แน่น ขณะที่อาเธอร์ลุกขึ้นยืนเคียงข้างเอลาร่า สายตาของเขามองหญิงสาวด้วยความรักและเทิดทูนเกินกว่าจะบรรยาย ทว่า ในวินาทีที่เอลาร่ากำลังจะประกาศชัยชนะ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของหัวหน้าองครักษ์หลวงที่ประกาศชื่อบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้... "องค์รัชทายาทเสด็จ! และ... มีราชโองการด่วนที่สุดถึงตัวคุณหนูเอลาร่า!" โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้ม่านหมอกโรแมนซ์เสมอนะคะ