จุดจบของนางร้ายคือจุดเริ่มต้นใหม่

"เซ็นใบหย่าสะบั้นรักใบนี้เสีย... เอลาร่า วินเทอร์เบิร์น! ความเมตตาเดียวที่ตระกูลฟอน คาลีน จะมอบให้สตรีไร้ยางอายเช่นเธอได้ คือการเนรเทศไปยังเขตชายแดนรกร้าง ไม่เช่นนั้น ข้อหาพยายามฆ่ามารีแอนน์ จะทำให้เธอต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในคุกใต้ดินมืดมิด!" เสียงทุ้มต่ำที่เคยอบอุ่นในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม บัดนี้กลับเยียบเย็นราวกับน้ำแข็งในฤดูหนาว เอลาร่ากะพริบตาช้าๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพตรงหน้าคือห้องโถงหรูหราสไตล์โกธิคที่ประดับด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลระยิบระยับ ทว่าบรรยากาศกลับกดดันเสียจนแทบหายใจไม่ออก รายล้อมไปด้วยเหล่าขุนนางชั้นสูงที่ยืนส่งสายตารังเกียจเดียดฉันท์และสมเพชเวทนามายังเธอ ในมือเรียวบางที่กำลังสั่นระริกไม่ได้เกิดจากความกลัว... แต่เป็นความตื่นตะลึงของวิญญาณดวงใหม่ที่เพิ่งข้ามมิติเข้ามา! เธ... เอลาร่า นักพฤกษศาสตร์อัจฉริยะแห่งศตวรรษที่ 21 ที่เพิ่งค้นพบสายพันธุ์พืชวิเศษเพื่อมวลมนุษยชาติ กลับต้องมาตายเพราะความสะเพร่าของระบบห้องทดลอง แล้วดันทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของ 'นางร้าย' ในนิยายแฟนตาซีน้ำเน่าที่กำลังจะเผชิญหน้ากับจุดจบอันอัปยศอดสูที่สุด! "เอลาร่า... พี่คะ อย่าดื้อดึงอีกเลยนะคะ" เสียงหวานหยดย้อยที่แฝงแววสะใจลึกๆ ดังขึ้นจากร่างบางในชุดกระโปรงลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ มารีแอนน์กำลังซบใบหน้าลงบนไหล่กว้างของ 'เซอร์อาเธอร์ ฟอน คาลีน' อดีตคู่หมั้นหนุ่มรูปงามของเธอ ดวงตากลมโตคู่นั้นช้อนมองเขาด้วยความน่าสงสาร ระหว่างที่แอบส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้เอลาร่าอย่างไม่มีใครทันสังเกต หึ... สตอเบอร์รี่เรียกพี่จริงๆ นะคะ เอลาร่าสูดหายลึกเข้าไปในปอด สมองอันปราดเปรื่องของนักวิทยาศาสตร์ประมวลผลสถานการณ์ทั้งหมดภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที เจ้าของร่างเดิมใช้กลอุบายสกปรกเพื่อจะกำจัดมารีแอนน์ แต่กลับถูกแผนซ้อนแผนตลบหลังจนมุม หลักฐานทุกอย่างถูกจัดฉากอย่างแนบเนียนจนดิ้นไม่หลุด และในตอนนี้... สังคมชั้นสูงได้พิพากษาให้เธอเป็น 'ปีศาจ' ที่สมควรถูกขับไล่ไสส่ง "เงียบทำไมล่ะ เอลาร่า? หรือสำนึกผิดไม่ทันแล้ว?" อาเธอร์ขมวดคิ้วมุ่น ความรังเกียจฉายชัดในนัยน์ตาคมกริบ เขาจ้องมองหญิงสาวที่เคยประกาศกร้าวว่าจะรักเขาจนวันตาย บัดนี้กลับยืนนิ่งเงียบราวกับคนไร้วิญญาณ "เอกสารอยู่ตรงหน้าแล้ว... จรดปากกาเซ็นซะ แล้วไสหัวไปให้พ้นจากเมืองหลวงแห่งนี้!" แฟ้มเอกสารสีดำสนิทถูกผลักมาตรงหน้า แรงกระแทกทำให้กระดาษด้านในปลิวไหวเล็กน้อย สายตาของเหล่าขุนนางต่างกระซิบกระซาบกันอย่างสนุกสนาน ทุกคนรอคอยที่จะได้เห็นนางร้ายผู้สูงศักดิ์กรีดร้องคร่ำครวญและกราบกรานขอความเห็นใจ ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของทุกคนต้องแข็งค้าง เอลาร่าไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย เธอไม่ได้คลุ้มคลั่งอาละวาดอย่างที่ควรจะเป็น มุมปากอิ่มสวยกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มนิดๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของ 'ผู้ชนะ' ที่กำลังมองดูเด็กน้อยเล่นขายของ "ตระกูลฟอน คาลีน... ขับไล่ฉันอย่างนั้นสินะคะ?" น้ำเสียงนุ่มนวลทว่ากังวานใสรากระฆังแก้วดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เอลาร่าเงยหน้าขึ้นสบตาบารอนหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้อาเธอร์ชะงักไปชั่วขณะโดยไม่รู้ตัว "ใช่! และอย่าได้คิดเอาชื่อเสียงของตระกูลวินเทอร์เบิร์นมาอ้างอีก เพราะพ่อแม่เธอประกาศตัดขาดไปตั้งแต่วินาทีที่เธอทำเรื่องต่ำช้ากับมารีแอนน์แล้ว!" อาเธอร์เค้นเสียงตวาด กลบเกลื่อนความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก "อ๋อ... ตัดขาดแล้วสินะคะ" เอลาร่าพยักหน้ารับช้าๆ มือเรียวยื่นออกไปหยิบปากกาขนนกราคาแพงขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ ท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังเลือกซื้อดอกไม้ในเรือนกระจก ไม่ใช่การเซ็นใบหย่าและเนรเทศ "ดีจริงๆ ค่ะ... เพราะถ้ายังเกี่ยวพันกันอยู่ ฉันเกรงว่าทรัพย์สินมหาศาลและสิทธิ์ทั้งหมดของฉัน คงจะสร้างความลำบากใจให้พวกคุณไม่น้อย" "เธอเพ้อเจ้ออะไรของเธอ เอลาร่า?" มารีแอนน์ขมวดคิ้วเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ กับท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของหญิงสาวตรงหน้า "ไม่ได้เพ้อเจ้อหรอกค่ะ ที่รัก" เอลาร่าปรายตามองมารีแอนน์ด้วยแววตานิ่งสนิทที่ทำให้อีกฝ่ายเสียวสันหลังวาบ "ในเมื่อพวกคุณใจร้ายใจดำขับไล่ฉันไปชายแดน... งั้นก็ตามสัญญาค่ะ ฉัน 'ยินดี' เซ็นใบหย่าและสละสิทธิ์ทุกอย่างในตระกูลฟอน คาลีนให้คุณ 'ทั้งหมด'" *แกร็ก...* ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษอย่างมั่น3คง ตัวอักษรที่บรรจงเขียนลงไปสวยงามและเด็ดเดี่ยว ไม่มีแม้แต่รอยสั่นไหว อาเธอร์มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกโล่งใจผสมผสานกับความหงุดหงิดแปลกๆ เขาควรจะสะใจสิคะที่ได้กำจัดผู้หญิงน่ารำคาญคนนี้พ้นทาง แต่วินาทีที่เอลาร่าวางปากกาลงแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาอีกครั้ง... หัวใจแกร่งของท่านดยุกหนุ่มกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง ราวกับเขากำลังสูญเสียบางสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้ไปตลอดกาล "ยินดีด้วยนะคะ เซอร์อาเธอร์... คุณได้รับอิสรภาพจากดิฉันแล้ว" เอลาร่าฉีกยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้นที่แท้จริง "และในเมื่อฉันไม่มีพันธะใดๆ กับตระกูลคุณแล้ว... พื้นที่รกร้างที่ชายแดนทางเหนือแห่งนั้น ก็เตรียมตัวต้อนรับ 'ราชินีพฤกษศาสตร์' คนใหม่ได้เลยค่ะ!" พูดจบ หญิงสาวก็สะบัดหน้าหันหลังให้กับห้องโถงอันน่าเบื่อหน่ายทันที โดยไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าตาตื่นตระหนกของเหล่าขุนนางที่เริ่มส่งเสียงฮือฮากันเซ็งแซ่ ติ๊ง! *[แจ้งเตือนระบบปลุกเสกสวนมนตรา:* *ตรวจสอบพบการปลดล็อกอิสรภาพเสร็จสิ้น* *กำลังทำการโอนถ่ายสิทธิ์ครอบครองที่ดินรกร้าง 10,000 ไร่ ณ ชายแดนเหนือ เข้าสู่บัญชีทรัพย์สินส่วนบุคคลของโฮสต์...* *ระบบเงินสดสำรอง: 1,000,000,000 เหรียญทอง (ปลดล็อกเต็มจำนวน)* *คอมโบพิเศษ: เมล็ดพันธุ์พืชในตำนาน 100 ชนิด พร้อมส่งมอบทันทีเมื่อเหยียบพื้นที่!]* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในหัวของเอลาร่า พร้อมกับรอยยิ้มพึงพอใจที่ระบายบนใบหน้าสวยหวาน ใครว่าการถูกเนรเทศคือจุดจบของนางร้ายกันล่ะคะ? สำหรับเธอมันคือจุดเริ่มต้นของชีวิตเศรษฐินีพันล้าน เจ้าของอาณาจักรดอกไม้ที่ใหญ่ที่สุดในทวีปต่างหากล่ะ! ทว่า... ในจังหวะที่เอลาร่ากำลังจะก้าวพ้นประตูคฤหาสน์เพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นผสมกับเสียงทหารองครักษ์ประจำราชสำนักก็ดังสนั่นก้องไปทั่วทางเดิน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของบุรุษในชุดเกราะสีเงินยวงประดับตราสัญลักษณ์ราชวงศ์ก้าวเข้ามาขวางทางเธอไว้! "หยุดก่อน! เอลาร่า วินเทอร์เบิร์น!" เสียงทุ้มทรงอำนาจที่เต็มไปด้วยความร้อนรนดังขึ้น ทำให้ทุกคนในห้องโถงถึงกับผงะถอยหลังด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าผู้ที่มาเยือนไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือองค์ชายรัชทายาทผู้เยือกเย็นและทรงอิทธิที่สุดแห่งจักรวรรดิ! เอลาร่ากะพริบตาปริบๆ หันไปมองชายหนุ่มผู้มาใหม่ด้วยความงุนงงระคนตกใจ นี่เธอยังไม่ได้ไปไหนเลย ทำไมตัวละครระดับท็อปของเรื่องถึงแห่กันมาหาเธออีกแล้วล่ะคะเนี่ย?! --------------------------------------------- *ขอบคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ดินแดนมนตราและหัวใจที่อบอุ่นด้วยกันนะคะ* — **ม่านหมอกโรแมนซ์**