ความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น

"ถ้าท่านขยับเขยื้อນไปมากกว่านี้ โครงสร้างรับน้ำหนักของซากปรักหักพังชั้นที่สามจะพังครืนลงมาฝังพวกเราไว้ใต้กองอิฐเคลือบเวทมนตร์นะคะท่านเอเลน่า... กรุณาหยุดการใช้พลังเวทธาตุไฟระดับหายนะเพื่อย่างปลาหมึกยักษ์กลายพันธุ์เดี๋ยวนี้เลยค่ะ!" น้ำเสียงของรินเจือไปด้วยความเหนื่อยอ่อนระคนเอ็นดู มือเรียวบางภายใต้ถุงมือหนังสำหรับงานก่อสร้างดึงชายเสื้อคลุมของหญิงสาวผมเงินผู้เลอโฉมเอาไว้เบาๆ เพื่อหยุดยั้งการร่ายเวทมนตร์บทใหญ่ที่อาจทำให้ดันเจี้ยนระดับสูงถล่มลงมาทับหัวพวกเขาได้จริงๆ เอเลน่ากะพริบตากลมโตปริบๆ เปลวเพลิงสีฟ้าครามที่กำลังลุกโชนอยู่บนปลายนิ้วเรียวสวยมลายหายไปในพริบตา ใบหน้างดงามไร้ที่ติเอียงคอลงเล็กน้อยด้วยความไม่เข้าใจ ราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งถูกขัดใจจากการเล่นสนุก "แต่มันส่งกลิ่นหอมน่ากินนี่คะ... รินก็บอกเองไม่ใช่หรือคะว่าวัตถุดิบชั้นเลิศต้องผ่านความร้อนที่เหมาะสมเพื่อรีดรสชาติออกมาให้สูงสุด" อาจารย์สาวลึกลับเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม ดวงตาสสีอัมพันคู่สวยหลบสายตาไปทางอื่นเล็กน้อย ยามนี้เอเลน่าในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ไม่ได้แผ่รังสีอำมหิตหรือความน่าเกรงขามเหมือนยามต่อสู้กับบอสใหญ่เลยแม้แต่น้อย ท่าทีเก้อเขินและพยายามหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองเช่นนี้ ทำให้สถาปนิกนอกกรอบอย่างรินเผลอยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ ด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่แต้มอยู่บนมุมปาก นี่คือความเปลี่ยนแปลงอันเงียบเชียบที่ก่อตัวขึ้นทีละน้อยตลอดการเดินทางสิบแปดตอนที่ผ่านมา จาก NPC ระดับตำนานผู้สูญเสียความทรงจำและมองโลกเป็นเพียงสนามเด็กเล่นสำหรับปลดปล่อยพลังทำลายล้าง บัดนี้เอเลน่าเริ่มเรียนรู้ที่จะใส่ใจจังหวะชีวิต ความเหนื่อยล้า และรสนิยมจุกจิกของมนุษย์คนหนึ่งอย่างริน รินถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหยิบเตาปิ้งย่างพกพาระดับพรีเมียมที่ซื้อมาจากร้านค้ากิลด์ด้วยราคามหาศาลออกมาตั้งบนพื้นหินอ่อนที่สลักลวดลายโบราณ เธอจัดการจุดไฟด้วยศิลาเวทเกรดต่ำอย่างระมัดระวัง แล้วบรรจงวางหนวดปลาหมึกยักษ์ที่หั่นเป็นชิ้นพอดีคำลงบนตะแกรง เสียงซู่ซ่าพร้อมกับกลิ่นหอมหวานของเนื้อสัตว์ระดับสูงโชยขึ้นมาเตะจมูกทันที "นี่ต่างหากคะคือวิธีที่ถูกต้องสำหรับการทำอาหารในพื้นที่ปิดทึบ... การใช้เวทมนตร์ทำลายล้างนอกจากจะเปลืองมานาของท่านแล้ว มันยังทำให้ชั้นบรรยากาศในดันเจี้ยนเสียสมดุลด้วยนะคะ" รินเอ่ยสอนพลพลิกชิ้นปลาหมึกบนตะแกรงอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางจริงจังราวกับกำลังควบคุมการก่อสร้างอาคารระฟ้า เอเลน่าขยับเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารตรงหน้าดูจะดึงดูดความสนใจของเธอไปเสียสิ้น หญิงสาวโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเส้นผมสีเงินยาวสลวยเคลียเข้าที่ไหล่ของริน ไออุ่นจากกายของทั้งสองแนบชิดกันในพื้นที่แคบๆ ของซากโบราณสถาน บรรยากาศรอบตัวที่เคยตึงเครียดจากภารกิจอันตราย กลับแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นละมุนละไมอย่างน่าประหลาด รินเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของอาจารย์สาวที่กำลังจ้องมองชิ้นปลาหมึกด้วยแววตาระยิบระยับราวกับเด็กน้อย ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างวูบวาบขึ้นในใจ เป็นความผูกพันที่เติบโตขึ้นผ่านการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า การแบ่งปันไอเทมแปลกๆ และการประคับประคองกันผ่านวิกฤตครั้งแล้วครั้งเล่า "เอ้า... ชิ้นแรกยกให้ท่านค่ะ ถือเป็นการไถ่โทษที่เกือบจะทำให้เราต้องกลายเป็นปุ๋ยฝังใต้ซากอิฐนะคะ" รินใช้คีบไม้คีบชิ้นปลาหมึกสีทองอร่ามส่งให้ เอเลน่ารับมาอย่างว่าง่าย สัมผัสปลายนิ้วที่แตะโดนกันเพียงเสี้ยววินาทีทำให้อุณหภูมิบนใบหน้าของทั้งคู่พุ่งสูงขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ เอเลน่าเคี้ยวชิ้นปลาหมึกช้าๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มบางๆ ที่หา 1 ใน 100 ได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้างดงามนั้น รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากการเอาชนะศัตรู แต่เป็นความสุขเรียบง่ายจากการลิ้มรสชาติอาหารร่วมกัน "อร่อยมากค่ะ... รินนี่เก่งจริงๆ นะคะ ไม่ว่าจะสร้างบ้าน แต่งห้อง หรือแม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้" เสียงนุ่มทุศเอ่ยชมด้วยความจริงใจ ดวงตาสีอัมพันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของริน ราวกับต้องการสื่อสารความรู้สึกที่ถักทอขึ้นในใจตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา รินรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะในระบบเกมเสมือนจริง เธอรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอย "ทะ... ธรรมดาค่ะ! ในฐานะสถาปนิก การบริหารจัดการทรัพยากรทุกอย่างให้เกิดประโยชน์สูงสุดคือหน้าที่หลักอยู่แล้วนะคะ" รินแก้เก้อด้วยการก้มหน้าก้มตาพลิกชิ้นปลาหมึกที่เหลือบนเตา ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่นและเคมีที่เริ่มลงตัวอย่างไร้ที่ติ เสียงแจ้งเตือนระบบที่คุ้นเคยแต่กลับน่าขนลุกก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เสียงก้องกังวานกังวานไปทั่วโถงถ้ำโบราณราวกับเสียงระฆังแห่งความตาย *[แจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS: ตรวจพบการตื่น 0% ของ 'สถาปัตยกรรมโบราณ: มังกรศิลาพันปี' ในรัศมี 50 เมตร]* *[คำเตือน: วัตถุโบราณดังกล่าวไม่ใช่สัตว์ประหลาดมีชีวิต แต่เป็น 'โครงสร้างป้องกันอัตโนมัติ' ที่ตอบสนองต่อพลังเวทระดับสูงเมื่อครู่ กรุณาเตรียมรับมือกับการโจมตีทางกายภาพและเวทมนตร์ที่ไร้จุดบอด]* พื้นหินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดานถ้ำ เปลวเพลิงสีฟ้าครามบนเตาปิ้งย่างดับวูบลงในพริบตา เอเลน่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาสีอัมพันเปลี่ยนเป็นประกายสีทองเจิดจ้า รังสีอำมหิตระดับหายนะพวยพุ่งออกจากร่างอีกครั้งเพื่อปกป้องสหายร่วมทาง ทว่า ร,ินกลับสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างจากแผนผังโครงสร้างสามมิติที่ปรากฏขึ้นในหน้าต่างสถาปนิกของเธอ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนตื่นเต้น เมื่อตระหนักได้ว่าสิ่งที่กำลังตื่นขึ้นไม่ใช่บอสที่จะเข้ามาทำลายล้าง... แต่มันคือ "ประตูทางลับ" ไปสู่แผนที่ลับระดับตำนานที่สูญหายไปของเซิร์ฟเวอร์! "ท่านเอเลน่า... อย่าเพิ่งโจมตียัยนั่นนะคะ! นั่นไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็น...!" ครืนนน—! ผนังหินเบื้องหน้าสลายตัวออก เผยให้เห็นดวงตาสขนาดมหึมาที่เปิดขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามก้องสะท้านปฐพี และเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดเกราะโบราณที่ก้าวออกมาจากม่านหมอก พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทักทายพวกเขาทั้งสองคน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและเอเลน่าในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!