การปะทะกับกิลด์โลหิตเหล็ก

"ถ้าพวกมันก้าวเข้ามาในรัศมีสิบเมตรจากเสาเข็มศิลาเวทมนตร์วงแรก ริน... ฉันขออนุญาตเผาพวกมันให้ราบเป็นหน้ากลองจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้าได้เลยใช่ไหมคะ?" เสียงกระซิบที่เจือด้วยความกระตือรือร้นราวกับเด็กน้อยกำลังจะได้ของเล่นชิ้นใหม่ดังขึ้น แผ่วเบาแต่ก้องกังวานในโสตประสาท รินเหลือบสายตามองร่างเพรียวบางในชุดคลุมสีดำสนิทของเอเลน่า อาจารย์สาวลึกลับผู้มีใบหน้างดงามราวกับประติมากรรมชั้นยอด ทว่าในมือเรียวกลับถือคทาโบราณที่อัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้างระดับล้างบางทวีป ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายระยับด้วยความกระหายอยากจะทดลองเวทมนตร์บทใหม่—ซึ่งแน่นอนว่าถ้าเธอลงมือเอง ภูมิทัศน์แถบนี้คงเปลี่ยนเป็นหลุมอุกกาบาตขนาดมหึมา และงบประมาณการตกแต่งบ้านในเกมที่รินเพิ่งทุ่มเงินจริงซื้อหินอ่อนเวทมนตร์มาปูพื้นคงพังพินาศไม่เหลือชิ้นดี "ไม่ได้เด็ดขาดค่ะอาจารย์! บอกแล้วไงคะว่านี่คือ 'ศิลปะการป้องกันตัวแบบประหยัดงบ' และที่สำคัญที่สุด... ดิฉันเพิ่งจ่ายค่าปรับปรุงภูมิทัศน์ไปสามแสนโกลด์ ถ้าอาจารย์เผลอปล่อยไฟบรรลัยกัลป์ใส่พวกเขาล่ะก็ ฉันคงต้องเอาอาจารย์ไปจำนำไว้กับสมาคมพ่อค้าจริงๆ ด้วยแน่" รินถอนหายใจยาวเหยียด พลางใช้ปลายนิ้วเลื่อนหน้าต่างโฮโลแกรมสามมิติที่ลอยเคคว้างอยู่กลางอากาศ ระบบการก่อสร้างของคลาส 'สถาปนิกวิญญาณ' แสดงผลเป็นแผนผังลวดลายเรขาคณิตสีฟ้าเรืองแสงโยงใยไปทั่วทั้งหุบเขา เบื้องล่างของพวกเธอคือช่องเขาแคบๆ ซึ่งเป็นเส้นทางเดียวที่กิลด์ 'โลหิตเหล็ก'—กิลด์ผู้เล่นระดับท็อปเท็นของเซิร์ฟเวอร์—กำลังยกพลกันเข้ามานับร้อยชีวิตเพื่อหมายจะปล้นชิงอาณาเขตส่วนตัวที่เธอใช้เวลาสร้างมานานนับเดือน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงบดขยี้พื้นดินดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาแต่ไกล ธงประจำกิลด์รูปดาบไขว้บนพื้นโลหิตโบกสะบัดอยู่เบื้องหน้า นำทัพมาโดย 'วอริก' รองหัวหน้ากิลด์ผู้สวมชุดเกราะเหล็กกล้าหนาเตอะจนแทบมองไม่เห็นเค้าโครงมนุษย์ ชายร่างยักษ์ผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและการกวาดล้างผู้เล่นสายสร้างบ้านหรือสายผลิตไอเทมมานักต่อนักแล้ว "เฮ้ย! เจ้าของพื้นที่หลบไปซะ! กิลด์โลหิตเหล็กต้องการหุบเขานี้เพื่อใช้เป็นฐานทัพสำรองสำหรับการล่าบอสย่อย ถ้าไม่อยากให้ไอเทมสวมใส่ทั้งหมดตกเป็นของหล่นพื้น ก็ไสหัวออกไปซะตอนนี้ แล้วพวกเราจะไว้ชีวิตให้กลับไปเก็บเลเวลใหม่ตั้งแต่ระดับหนึ่ง!" เสียงตะโกนก้องกังวานด้วยความเย่อหยิ่งของวอริกดังสะท้อนไปทั่วผาหิน ผู้เล่นแถวหน้าของกิลด์โลหิตเหล็กนับร้อยชีวิตต่างพากันหัวingเราะเยาะเย้ย พวกเขากำชับอาวุธในมือแน่น เตรียมพร้อมที่จะบดขยี้สิ่งกีดขวางตรงหน้าให้แหลกเป็นจุลตามวิสัยของนักล่าผู้แข็งแกร่ง รินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนกอดอกพิงผนังถ้ำจำลองที่เพิ่งสร้างขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาคู่สวยกวาดมองการจัดกระบวนทัพของศัตรูอย่างพินิจพิเคราะห์ราวกับสถาปนิกกำลังตรวจหน้างานก่อสร้างก่อนส่งมอบงาน "พวกเขามีความมั่นใจสูงมากเลยนะคะ... คิดว่าจำนวนคนที่มากกว่าจะช่วยกลบจุดอ่อนเรื่องความไร้รบวินัยในการเดินแถวได้" รินพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ก่อนจะหันไปสบตากับเอเลน่าที่ตอนนี้ทำหน้ามุ่ยอย่างขัดใจ "น่าเบื่อชะมัด ทำไมมนุษย์พวกนี้ถึงชอบส่งเสียงดังก่อนจะโดนจัดการอยู่เรื่อยเลยล่ะคะ?" เอเลน่าบ่นอุบ "ก็เพราะพวกเขาไม่เคยเรียนวิชา 'ความแข็ง 101' ของวัสดุก่อสร้างยังไงล่ะคะอาจารย์..." รินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้เอเลน่าถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะมันคือรอยยิ้มแบบเดียวกับที่เธอเคยเห็นตอนที่รินหลอกล่อให้มังกรอัคคีโบราณมาช่วยขุดเจาะฐานรากบ้านพักเมื่อสัปดาห์ก่อน "เอาล่ะค่ะ ได้เวลาเปิดม่านการแสดงของสถาปนิกแล้ว... เริ่มต้นด้วย 'เสาเข็มแรงโน้มถ่วงกลับหัว' กันเลยดีกว่า!" นิ้วเรียวของรินกดลงบนปุ่มคำสั่งสีแดงฉานบนหน้าจอโฮโลแกรมอย่างเด็ดขาด *คลิก!* พริบตา ภายใต้พื้นดินเบื้องล่างที่กิลด์โลหิตเหล็กกำลังย่างก้าวเข้ามาด้วยความฮึกเหิม วงเวียนเวทมนตร์สีทองคำขาวนับร้อยจุดที่ถูกฝังอำพรางไว้อย่างแนบเนียนภายใต้ชั้นดินและใบไม้แห้งก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน แรงดันมหาศาลจากใต้พิภพพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าในเสี้ยววินาที *ครืนนนนน—!* เสียงคำรามต่ำๆ ของธรณีพิโรธดังสนั่นหวั่นไหว แรงโน้มถ่วงในรัศมีห้าสิบเมตรถูกพลิกกลับตาลปัตรอย่างเฉียบพลัน ผู้เล่นระดับแนวหน้าของกิลด์โลหิตเหล็กนับสิบชีวิตที่กำลังวิ่งนำหน้าอยู่ถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อร่างของพวกเขาลอยเคว้งคว้างขึ้นไปกลางอากาศอย่างไร้การควบคุม เกราะหนักนับร้อยกิโลกรัมกลายเป็นภาระที่ดึงให้พวกเขาร่วงหล่นไปคนละทิศละทาง "เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย! บั๊กเหรอ? ทำไมข้าถึงบินได้!" วอริกแผדเสียงคำรามลั่นด้วยความตื่นตระหนก พยายามใช้สกิลพุ่งชนเพื่อยึดเกาะกับผนังผา แต่ทว่า... *ฉับพลัน!* ผนังผาสองข้างทางที่ดูเหมือนเป็นหินธรรมชาติธรรมดา กลับแปรเปลี่ยนสภาพเป็นโครงสร้างเหล็กกล้าผสมคริสตัลเวทมนตร์อย่างรวดเร็ว กรงเล็บกลไกขนาดมหาสาคที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้แนวหินผาดีดตัวออกมาด้วยความเร็วสูงราวกับพายุหมุน มันไม่ใช่การโจมตีเพื่อสังหารทันที แต่เป็นการต้อนและจัดระเบียบ! รินควบคุมการทำงานของสถาปัตยกรรมทั้งหมดด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบคม เธอลากนิ้วไปบนอากาศราวกับวาทยากรผู้ควบคุมวงดนตรีซิมโฟนี เสาเข็มเวทมนตร์แต่ละต้นทำหน้าที่เหมือนคานงัดดีดร่างของผู้เล่นกิลด์โลหิตเหล็กให้กระแทกเข้าหากันกลางอากาศ ราวกับลูกบอลบิลเลียดที่ถูกกระแทกด้วยแรงเหวี่ยงสูงสุด *ปึง! โครม! อ๊ากกก!* เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดและเสียงโลหะกระทบกันดังระเบมไปทั่วหุบเขา ผู้เล่นแนวหน้าของกิลด์โลหิตเหล็กที่ขึ้นชื่อว่าไร้เทียมทานในเซิร์ฟเวอร์ บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงตุ๊กตาผ้าขี้ริ้วที่กำลังถูกแรงโน้มถ่วงและกลไกสถาปัตยกรรมจับเหวี่ยงไปมาอย่างไร้ทางสู้ ค่าความเสียหายต่อเนื่อง (Damage over Time) และสถานะ 'มึนงง' พุ่งขึ้นเป็นพรานรายล้อมหน้าจอของพวกเขาจนมองไม่เห็นทาง "อย่าตื่นตระหนก! ตั้งแนวป้องกันไว้! ใครมีสกิลสายดินให้ปักหลักตรึงพื้นเดี๋ยวนี้!" วอริกพยายามแผדเสียงสั่งการลูกน้องท่ามกลางความโกลาหล ใบหน้าของชายฉกรรจ์เต็มไปด้วยเหงื่อกาฬและเส้นเลือดที่ปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยว เขายังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังต่อสู้กับอะไร ร่างกายของเขาถูกแรงเหวี่ยงจากกับดักลอยกระแทกเข้ากับเสาหินศิลาเวทมนตร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนพลังชีวิตลดฮวบลงไปถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ในเวลาไม่ถึงสิบวินาที "พวกเขาดูท่าทางจะไม่ยอมจำนนใครง่ายๆ เลยนะคะริน..." เอเลน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพลางเอียงคอมองภาพความวุ่นวายเบื้องล่าง ดวงตาสสีทองของเธอหรี่ลงเล็กน้อย "จะให้ฉันช่วยเพิ่ม 'อุณหภูมิ' ให้บรรยากาศแถวนี้มันอบอุ่นขึ้นอีกสักนิดไหมคะ? รับรองว่าเกราะเหล็กพวกนั้นจะกลายเป็นเตาอบชั้นดีให้พวกเขาได้สัมผัสความร้อนระอุระดับซูเปอร์โนวาแน่นอนค่ะ" "ใจเย็นก่อนค่ะอาจารย์ ถ้าอาจารย์ทำแบบนั้น หุบเขานี้จะกลายเป็นทะเลทรายไร้ผู้คนไปจริงๆ นะคะ... อีกอย่าง ดูนั่นสิคะ ดูเหมือนว่า 'ของเล่นชิ้นใหญ่' ที่ดิฉันแอบสร้างไว้ใต้ชั้นหินชั้นล่างสุดกำลังจะตื่นขึ้นมาพอดีเลยค่ะ" รินยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ดวงตาประกายแสงสีฟ้าแห่งระบบสถาปนิกสะท้อนภาพหน้าจอโฮโลแกรมที่ปรากฏการแจ้งเตือนสำคัญ *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบการบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคลเกินขีดจำกัด: กิลด์โลหิตเหล็ก (จำนวน 124 คน)] [เปิดใช้งานระบบป้องกันอัตโนมัติขั้นสูงสุด: "มหานครเขาวงกตเหล็กไหล"] [คำเตือน: โครงสร้างอาณาเขตกำลังถูกยกระดับสู่สถานะ 'เขตสงครามปิดตาย'] วอริกที่เพิ่งดึงร่างตัวเองหลุดออกจากแรงโน้มถ่วงและร่วงกระแทกพื้นด้วยความทุลักทุเล เงยหน้าขึ้นมองด้วยแว่นตาสีแดงฉานที่เต็มไปด้วยความแค้น เขากำหมัดแน่นจนเสียงข้อต่อกระดูกลั่นกรอบ เมื่อมองขึ้นไปบนหน้าผาสูงชัน เขาก็เห็นร่างระหงของหญิงสาวในชุดสถาปนิกที่กำลังยืนกอดอกมองลงมาด้วยรอยยิ้มประดับมุมปาก "แก... ยัยผู้หญิงสถาปนิกบ้านนอก! แกกล้าดียังไงมาเล่นตลกกับกิลด์โลหิตเหล็ก! วันนี้ต่อให้แกมีบ้านหรูหร่าแค่ไหน ฉันก็จะพากองกำลังทั้งหมดพังมันให้ราบเป็นหน้ากลอง—!" วอริกยังไม่ทันพูดจบประโยค พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเขาก็ทรุดฮวบลงไปทันทีด้วยเสียงคำรามกึกก้องที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม *ครืนนนนนนน—!* ไม่ใช่แค่แรงโน้มถ่วงหรือกรงเล็บกลไกธรรมดาอีกต่อไปแล้ว แต่ผืนป่าและภูเขาเบื้องล่างทั้งหมดกำลังเคลื่อนตัว! แนวหินผาสูงชันแยกตัวออกจากกัน เผยให้เห็นโครงสร้างเหล็กสีดำสนิทนับหมื่นชิ้นที่เชื่อมต่อกันด้วยพลังงานเวทมนตร์ระยิบระยับ กลไกขนาดมหึมาที่ถูกสร้างขึ้นด้วยสติปัญญาอันบิดเบี้ยวและงบประมาณมหาศาลกำลังประกอบร่างขึ้นเป็นกำแพงเขาวงกตขนาดยักษ์ที่ปิดตายทุกทางเข้าออกอย่างสมบูรณ์แบบ ผู้เล่นกิลด์โลหิตเหล็กนับร้อยชีวิตถูกแยกออกจากกันในพริบตา เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจกลัวดังระเบมประสานไปกับเสียงเฟืองจักรกลที่ขยับขับเคลื่อนอย่างน่าสยดสยอง รินขยับปลายนิ้วครั้งสุดท้าย ปิดผนึกทางหนีทีไล่ทั้งหมดลงอย่างเลือดเย็น เธอก้มลงมองวอริกที่ตอนนี้ติดอยู่กลางวงล้อมของกำแพงเหล็กที่กำลังบีบตัวแคบลงเรื่อยๆ ผ่านหน้าต่างระบบจำลอง "ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์รีโนเวทหุบเขาของดิฉันนะคะ... หวังว่าพวกคุณจะเพลิดเพลินกับโครงสร้างภายในอันอบอุ่นและปลอดภัยแห่งนี้จนกว่าจะหมดเวลาค่ะ" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพและเป็นกันเอง ทว่าในวินาทีที่กำแพงเหล็กชิ้นสุดท้ายปิดสนิทลงจนเกิดเสียงสะท้อนก้องกังวานไปทั่วหุบเขา หน้าต่างระบบสีแดงเข้มอีกบานหนึ่งก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าของรินและเอเลน่าอย่างกะทันหัน พร้อมกับสัญญาณเตือนภัยที่ดังระรัวจนแสบแก้วหู *ติ๊ง! เตือนภัยระดับวิกฤต!* [ระบบตรวจพบการปลุกพลังงานปริศนาภาระใต้ดินลึก 3,000 เมตร] [เงื่อนไขการกระตุ้นเขาวงกตบรรลุ: 'ราชันมังกรโบราณผู้หลับใหล' ได้ลืมตาตื่นขึ้นจากการจำศีลแล้ว!] [คำเตือนฉุกเฉิน: สิ่งมีชีวิตระดับตำนาน SSS-Class กำลังจะทำลายล้างพื้นที่ก่อสร้างทั้งหมดในอีก 3... 2...] --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสร้างสรรค์จินตนาการไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ!