แขกไม่ได้รับเชิญในห้องใต้ดิน

"ดาบเล่มนั้น... คุณเอเลน่าคะ ช่วยเก็บมันลงก่อนได้ไหมคะ? พื้นไม้โอ๊คชิ้นนี้ฉันเพิ่งประมูลมาในราคาสูงลิบลิ่วเชียวนะคะ" รินพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น ขณะที่ความเย็นเยียบจากคมดาบที่ยังไม่พ้นฝักดีแผ่ซ่านออกมาจนขนอ่อนตามแขนลุกชัน ภายในห้องใต้ดินของคฤหาสน์ที่เธอเพิ่งปรับปรุงเสร็จ บรรยากาศไม่ได้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความอบอุ่นของการเป็น 'บ้าน' อีกต่อไป แต่กลับหนาแน่นไปด้วยกระแสมานาที่ปั่นป่วนจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่น เอเลน่าไม่ได้ตอบรับ ดวงตาสีเพลิงคู่สวยที่เคยดูนิ่งสงบกลับวาวโรจน์ด้วยแสงสีทองที่ไหลวนดั่งลาวา ใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาวผู้เป็นอาจารย์ดูห่างเหินราวกับมองทะลุผ่านร่างของรินไปสู่ศัตรูที่ไม่มีใครมองเห็น มือที่กำด้ามดาบสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะพลังงานมหาศาลที่เธอกำลังกักเก็บไว้เริ่มกัดกินตัวตนของเธอเอง *เคร้ง!* เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นเมื่อปลายดาบแฉลบพื้นปูนฉาบเกิดเป็นรอยแยกยาวเหยียด พลังทำลายล้างที่ไหลทะลักออกมาจากดาบมังกรโบราณนั้นไม่ใช่สกิลระดับทั่วไป แต่มันคือ 'เจตจำนงแห่งการทำลาย' ที่ระบบเกมแทบจะประมวลผลไม่ทัน "ไม่ใช่... นี่ไม่ใช่ที่ที่ข้าควรอยู่" เอเลน่าพึมพำ น้ำเสียงของเธอก้องกังวานด้วยโทนเสียงสองชั้น ชั้นหนึ่งเป็นเสียงใสหวานของหญิงสาว แต่อีกชั้นหนึ่งกลับเป็นเสียงคำรามต่ำลึกของสัตว์ร้ายโบราณ รินกัดริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอไม่ใช่สายต่อสู้ แต่ในฐานะสถาปนิกวิญญาณ เธอคือผู้ควบคุมสภาพแวดล้อม รินกดนิ้วลงบนกำไลข้อมือ เรียกเมนู 'ปรับแต่งโครงสร้าง' ขึ้นมาทันที "ถ้าคุยกันดีๆ ไม่ได้ ก็ต้องใช้การจัดการสถาปัตยกรรมเข้าช่วย!" รินตวัดนิ้วกลางอากาศ สร้างกำแพงแก้วนิรภัยเวทมนตร์ขึ้นมาขวางกั้นระหว่างเธอกับเอเลน่า พร้อมกับร่ายเวท 'ลดแรงกระแทกเชิงโครงสร้าง' ลงไปที่พื้นห้อง แต่นั่นกลับเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างมหันต์ เมื่อพลังมหาศาลของเอเลน่าปะทะเข้ากับกำแพงเวทมนตร์ที่รินเพิ่งสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องบ้าน แรงสะท้อนย้อนกลับทำให้ห้องทั้งห้องสั่นสะเทือนดั่งแผ่นดินไหว เอเลน่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีทองจ้องเขม็งมาที่ริน ความทรงจำที่ขาดหายดูเหมือนจะถูกกระตุ้นด้วยแรงปะทะ เธอตวัดดาบเป็นวงกลมในอากาศ ก่อเกิดเป็นพายุหมุนของมานาที่ฉีกกระชากเฟอร์นิเจอร์ไม้ราคาแพงในห้องกลายเป็นเศษเสี้ยวในชั่วพริบตา "เจ้า... คือคนที่เรียกข้ามางั้นหรือ?" เอเลน่าถามพลางก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว พื้นไม้ที่เธอเหยียบแตกละเอียดลงทุกขณะ "ฉันเป็นแค่เจ้าของบ้านที่ซวยที่สุดในเซิร์ฟเวอร์ค่ะ!" รินตะโกนตอบ พลางคว้าไอเทม 'โคมไฟระย้าแห่งความสงบ' ออกมาจากคลังเก็บของแล้วทุ่มลงบนพื้น มันไม่ใช่ไอเทมสำหรับโจมตี แต่เป็นไอเทมเพิ่มค่าสถานะความใจเย็นในรัศมีวงกว้าง ทันใดนั้นเอง แสงนวลตาสีฟ้าอ่อนก็สาดส่องไปทั่วห้องใต้ดิน เอเลน่าชะงักไปครู่หนึ่ง หายใจหอบถี่ ก่อนที่ดาบในมือจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองหม่น ร่างของเธอทรุดฮวบลง รินรีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวหญิงสาวไว้ก่อนที่ร่างนั้นจะกระแทกพื้น "คุณคะ! ได้สติไหมคะ?" รินประคองศีรษะของอาจารย์สาวไว้ แววตาของเอเลน่าเริ่มกลับมาเป็นปกติ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด "ริน... หนีไป..." เอเลน่ากระซิบด้วยเสียงแหบพร่า "ผนึกที่แขนของข้า... มันกำลังจะแตกออก" ยังไม่ทันที่รินจะได้ถามความหมาย เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังลั่นไปทั่วคฤหาสน์—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจทั่วไป แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่ดูเยือกเย็นและดุดันจนน่าขนลุก [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบภาวะวิกฤตระดับหายนะ - รหัส 'มังกรไร้ชื่อ' ตื่นขึ้นในพื้นที่ครอบครองของคุณ] [เงื่อนไขภารกิจลับ: รักษาชีวิต 'กุญแจสำคัญ' ก่อนที่รอยแยกมิติจะสมบูรณ์] [คำเตือน: ผู้บุกรุกจากแดนสนธยากำลังคืบคลานเข้ามาตามร่องรอยมานาที่รั่วไหล] เสียงฝีเท้าหนักอึ้งดังก้องมาจากอุโมงค์ลับหลังห้องใต้ดินที่รินไม่เคยรู้จักมาก่อน ไม่ใช่ฝีเท้าของมนุษย์ แต่มันคือเสียงกรงเล็บที่ลากผ่านผนังหิน พร้อมกับเงาสีดำทมิฬที่เริ่มแทรกซึมผ่านรอยแยกมิติที่เอเลน่าเพิ่งสร้างขึ้น รินเหลือบมองเอเลน่าที่ตอนนี้ตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอด ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดที่กำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนและเรื่องราวในโลกเสมือนครั้งนี้ไปกับผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนนะคะ