เริ่มต้นอาชีพช่างก่อสร้างในตำนาน

"ถ้าท่านยังยืนยันจะใช้หินปูนผสมไข่ขาวสูตรราชวงศ์โบราณมากั้นกำแพงเมืองในยุคดิจิทัลนี้ ฉันเกรงว่าค่าซ่อมบำรุงรายสัปดาห์จะทำให้กระเป๋าเงินของนายท่านแบนแฟบยิ่งกว่าแผ่นกระดาษสาแน่นอนค่ะ" เสียงถอนหายใจยาวนานพร้อมกับเสียงเคาะด้ามปากกาขนนกบนโต๊ะไม้โอ๊กดังขึ้นติดต่อกันสามครั้ง เป็นสัญญาณเตือนภัยขั้นเด็ดขาดจากระบบประเมินอาชีพ ที่กำลังทำให้รินถึงกับต้องยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความปวดเศียรเวียนเกล้า ในเกมออนไลน์เสมือนจริง 'Aethelgard Online' ที่ขึ้นชื่อเรื่องความสมจริงระดับนรกแตก ผู้เล่นส่วนใหญ่ต่างมุ่งเน้นไปที่การอัปเกรดค่าสถานะสายโจมตี การล่ามังกรเพลิงทมิฬ หรือการสะสมศาสตراตราในตำนานเพื่อความเป็นหนึ่ง แต่วันนี้... ในห้องโถงลงทะเบียนอาชีพที่อับชื้นและมีกลิ่นอายของกระดาษเก่า รินกลับกำลังยืนจดจ้องอยู่หน้าหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสด้วยแววตาสนเท่ห์ปนระaอายใจเล็กน้อย รินไม่ใช่เกมเมอร์สายบู๊ล้างผลาญ เธอคือสถาปนิกสาวนอกกรอบที่ใช้เวลาสามวันสามคืนหมดไปกับการคำนวณโครงสร้างรับน้ำหนักของห้องใต้หลังคา มากกว่าการศึกษาตารางธาตุของเวทมนตร์โจมตี และในเมื่อระบบมอบทางเลือกให้เธอระหว่าง 'นักดาบเวทมนตร์ผู้ไร้พ่าย' กับ 'ช่างก่อสร้างระดับล่างสุดของห่วงโซ่อาหาร' รินก็ไม่ลังเลเลยที่จะกดเลือกอย่างหลัง... เพียงเพราะคำอธิบายเล็กๆ ที่เขียนไว้ว่า *'สามารถปรับแต่งพื้นที่อยู่อาศัยได้อิสระอย่างไร้ขีดจำกัด'* แต่ชีวิตจริงไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสปุ่มยืนยันอาชีพ หน้าต่างระบบก็สาดแสงสีแดงฉานแจ้งเตือนว่า ตัวละครของเธอถูกเนรเทศมายังเขตชนบทห่างไกลอย่างไร้เหตุผล พร้อมกับบ้านร้างหลังหนึ่งที่ผุพังจนแม้แต่ฝูงหน่ายังเมินหน้าหนี ก๊อกๆ! เสียงเคาะไม้ดังขึ้นจากทางด้านหลัง รินสะดุ้งเฮือก หันขวับไปพบกับร่างเพรียวระหงของหญิงสาวในชุดคลุมสีขาวสะอาดตา แต่ริมฝีปากกลับเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาสีอเทอริสคู่นั้นกวาดมองไปรอบตัวด้วยความรู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่ปิดบัง "ที่นี่หรือ... รังใหม่ของเจ้า?" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลเอ่ยขึ้น เอเลน่า อาจารย์สาวลึกลับที่ระบบยัดเยียดให้มาเป็น 'ผู้ติดตามจำเป็น' กอดอกแน่น สายตาจ้องมองโครงสร้างไม้ที่ผุพังตรงหน้าเหมือนมันเป็นสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ "ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานเวทมนตร์ที่รั่วไหลออกจากเสาหลัก ทรุดโทรมสิ้นดี... หากข้าใช้พลังปลดปล่อยเพียงหนึ่งส่วนสี่ บ้านหลังนี้คงกลายเป็นจุลภายในพริบตา" "เดี๋ยวก่อนค่ะท่านอาจารย์! หยุดความคิดที่จะระเบิดบ้านหลังนี้เดี๋ยวนี้เลยนะคะ!" รินรีบพุ่งตัวเข้าไปขวางกั้นระหว่างอาจารย์สาวกับเสาไม้ค้ำยันที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด มือเรียวบางโบกปัดพัลวัน "นี่คือทรัพย์สินชิ้นเดียวที่เรามี และในฐานะที่ฉันเลือกอาชีพช่างก่อสร้าง ฉันจะพิสูจน์ให้เห็นว่า ค้อนกับตะปูมีค่ามากกว่าไม้เท้าเวทมนตร์ของท่านแน่นอนค่ะ!" เอเลน่าเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างฉงน นางเอียงคอเล็กน้อย เรือนผมสีเงินยวดย้อยลงมาเคลียลาดไหล่ "ค้อนกับตะปูงั้นหรือ? มนุษย์ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าขัน เสียเวลาเปล่า..." แม้ปากจะเอ่ยปฏิเสธ แต่นางก็ก้าวเท้าตามรอยเท้าของรินเข้าไปในเขตตัวบ้านที่เต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นหนาเตอะ เมื่อก้าวพ้นธรณีประตู ความเย็นเยียบอันน่าประหลาดก็แผ่ซ่านเข้ากระดูกดำ บรรยากาศภายในบ้านร้างหลังนี้แตกต่างจากภายนอกอย่างสิ้นเชิง อากาศนิ่งสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน แสงแดดสลัวๆ ที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคาสาดส่องลงมาตกกระทบกับเศษซากกระดาษม้วนโบราณที่กองสุมอยู่บนพื้น รินย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วเรียวปัดฝุ่นที่เกาะอยู่ออกอย่างเบามือ เผยให้เห็นลวดลายอักขระโบราณที่สลักไว้บนพื้นไม้ มันไม่ใช่รอยขีดAข่วนธรรมดา แต่เป็นโครงสร้างเวทมนตร์ที่ถูกผนึกไว้ด้วยเทคนิคสถาปัตยกรรมชั้นสูง ซึ่งสูญหายไปจากทวีปนี้เมื่อหลายร้อยปีก่อน "นี่มัน..." รินพึมพำ ดวงตาเป็นประกายด้วยความท้าทาย "ไม่ใช่แค่บ้านร้างธรรมดาแน่ๆ ค่ะ" ทันใดนั้นเอง แผ่นกระดาษโบราณก็เรืองแสงสีทองคำขาวขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ลวดลายอักขระบนพื้นเริ่มหมุนวนราวกับมีชีวิต เสียงกลไกเฟืองเหล็กขนาดยักษ์ดังมาจากใต้ดิน ลึก Local ลงไปใต้ฝ่าเท้า แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ทำให้ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เอเลน่าหรี่ตาลง สัญชาตญาณนักรบระดับตำนานตื่นตัวขึ้นทันที นางเอื้อมมือมาคว้าแขนของรินไว้แน่นด้วยความระแวดระวัง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติธรรมดา หน้าต่างโฮโลแกรมสีดำสนิทพร้อมลวดลายกุหลาบหนามสีเลือดปรากฏขึ้นตรงหน้าขัดจังหวะการหายใจของทั้งคู่ **[ประกาศจากระบบ: ตรวจพบสิทธิ์ผู้ถือครองอาชีพ 'สถาปนิกวิญญาณ' คนแรกในรอบพันปี]** **[เงื่อนไขลับถูกปลดล็อก: เคลื่อนย้ายมิติสู่ 'ฐานทัพใต้ดินของอดีตจักรพรรดิมังกร']** **[คำเตือน: สิ่งมีชีวิตโบราณที่หลับใหลอยู่เบื้องล่างกำลังลืมตาตื่นขึ้นจากการจำศีล และพวกมัน... กำลังหิวโหย]** รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่เอเลน่าค่อยๆ ชักดาบออกจากฝัก ช้าๆ... อย่างมั่นคง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินและอาจารย์สาวสุดป่วนในก้าวแรกนี้นะคะ