ห้องนิรภัยกับกลิ่นไอความอันตราย

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของบุรุษผู้ทรงอำนาจ ปะทะเข้ากับจมูกของผมทันทีที่ประตูเหล็กกล้าบานยักษ์ปิดลง รินรดากำลังยืนอยู่กลางห้องโถงที่ถูกออกแบบมาคล้ายกับ 'ห้องนิรภัย' มากกว่าห้องพักอาศัย เพดานสูงลิบลิ่วไร้หน้าต่าง มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวที่ส่องกระทบเฟอร์นิเจอร์หนังราคาแพง เธอพยายามขยับข้อมือที่ถูกพันธนาการด้วยพันธะบางอย่าง แต่ยิ่งดิ้น สายตาของเธอก็ยิ่งฉายแววพยศดุดัน “ถ้าคุณคิดจะพังประตูนั้นออกไป ผมแนะนำให้เก็บแรงไว้ทำอย่างอื่นที่คุ้มค่ากว่าจะดีกว่าครับ” เสียงทุ้มต่ำลึกพร่าดังมาจากมุมมืดของห้อง ร่างสูงใหญ่ของ 'คาร์ลอส' ค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงา แสงไฟกระทบใบหน้าคมสันที่ดูเย็นชาดั่งรูปปั้นกรีก ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของเขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก แต่มันกลับทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าด้วยสายตา “แก… แกเป็นใคร!” รินรดาแผดเสียงอย่างไม่เกรงกลัว แม้ในใจจะเริ่มสั่นไหวกับบรรยากาศอันกดดันที่ผู้ชายคนนี้แผ่ออกมา “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ที่นี่มันที่ไหนกัน!” คาร์ลอสไม่ตอบทันที เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ช้าๆ จังหวะก้าวเท้าที่มั่นคงและหนักแน่นราวกับพยัคฆ์ล่าเหยื่อ เขาหยุดลงตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่คืบ จนรินรดาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัด “ที่นี่คือเซฟเฮาส์… ที่ที่คนอย่างคุณจะได้เรียนรู้ว่าความปลอดภัยไม่ได้มาด้วยคำขอร้อง แต่มันมาพร้อมกับ ‘การแลกเปลี่ยน’ ต่างหาก” นิ้วเรียวยาวของเขาเชยคางมนขึ้นอย่างถือดี รินรดาเบือนหน้าหนี แต่เขากลับรั้งใบหน้าเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาลที่เธอก็รู้ดีว่าไม่อาจสู้ได้ “คุณมันก็แค่คนเถื่อน!” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน “เถื่อนงั้นหรือ?” คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเซ็กซี่ร้ายกาจจนทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ “ในโลกที่ผมอยู่ ความเถื่อนคือวิธีเดียวที่จะทำให้แน่ใจว่าเหยื่อจะเชื่อง และคุณ... รินรดา... ผมสนใจจะเลี้ยงคุณให้เชื่องตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์แล้ว” มือหนาเลื่อนจากคางลงมาไล้ตามลำคอระหง ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วตัดกับความร้อนรุ่มที่เริ่มก่อตัวขึ้นในบรรยากาศ รินรดารู้สึกหายใจติดขัด เธอเกลียดตัวเองที่ร่างกายดันตอบสนองต่อสัมผัสของศัตรูอย่างไม่รักดี “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” “ทำไมครับ? กลัวว่าตัวเองจะชอบจนลืมไปว่าเราเป็นศัตรูกันงั้นหรือ?” คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากบาง กลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกลิ่นกายชายฉกรรจ์ทำให้สติของเธอแทบกระเจิง “คุณเป็นนักสืบที่เก่งนะ แต่คุณดันสืบมาถึงหลังบ้านของผมเอง... ความผิดนี้ใหญ่หลวงนัก และบทลงโทษของคุณก็เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น” คาร์ลอสกดร่างของเขาเข้าหาเธอเบียดจนรินรดาแผ่นหลังแนบสนิทไปกับผนังเย็นเฉียบ เขาฉวยจังหวะที่เธออ้าปากจะต่อว่า ปิดประทับริมฝีปากลงมาอย่างดุดัน รสจูบแรกไม่ใช่ความอ่อนหวาน แต่มันคือการประกาศอำนาจและการกักขัง รินรดาทั้งทุบ ทั้งตี แต่เขากลับมองมันเป็นเพียงการเล่นสนุก เขาตะโบมจูบอย่างเร่าร้อน ลิ้นหนาแทรกซอนเข้าควานหาความหวานล้ำภายในโพรงปากจนเธอแทบยืนไม่อยู่ มือหนาเริ่มเลื่อนต่ำลง สัมผัสทุกสัดส่วนโค้งเว้าของเธออย่างจาบจ้วงผ่านเนื้อผ้า รินรดารู้สึกเหมือนถูกไฟคลอกไปทั้งตัว ความต้องการที่ไม่เคยมีมาก่อนกำลังปะทุขึ้นในช่องท้อง เธอพยายามจะผลักเขาออกแต่แขนขาไร้เรี่ยวแรงไปเสียดื้อๆ ทันใดนั้น คาร์ลอสก็ถอนจูบออกช้าๆ ลมหายใจหอบกระเส่าของทั้งคู่ประสานกันในความเงียบ เขาจ้องมองดวงตาที่ฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นของเธอ ก่อนจะกระซิบคำสั่งที่ทำเอาเธอต้องหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง “อย่าคิดจะหนีไปจากห้องนี้... เพราะต่อให้คุณพังประตูบานนี้ออกไปได้ ต่อไปข้างนอกนั่น... คุณก็จะพบว่าคุณไม่มีที่อื่นให้ไปนอกจากที่ที่ผมวางเอาไว้” เขาปล่อยมือจากเธอแล้วหันหลังเดินกลับไปยังโต๊ะทำงาน ก่อนจะชะงักฝีเท้าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ แล้วหันกลับมามองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “อ้อ... เกือบลืมไป อีกไม่กี่นาทีจะมีแขกคนสำคัญมาหาคุณที่นี่... เขาเป็นคนเดียวที่รู้ว่าคุณหายตัวมา และเขาก็เป็นคนเดียวที่คุณไว้ใจมากที่สุดในโลกนี้เสียด้วยสิ” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเริ่มดังก้องเข้ามาจากโถงทางเดินด้านนอก รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นที่หน้าประตูห้องนิรภัย แสงไฟสาดกระทบใบหน้าของผู้ที่มาเยือน และนั่นคือภาพที่ทำให้ความหวังของเธอพังทลายลงในพริบตาเดียว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันบ้าคลั่งนี้ไปกับผมนะครับ