รหัสที่ซ่อนในเงามืด

กลิ่นอายของควันซิการ์ราคาแพงและกลิ่นอายอันตรายของเงินสกุลเทาเคล้าคลออยู่ในห้องวีไอพีชั้นใต้ดินของโรงแรมหรู ภายใต้แสงไฟสลัวสีอำพัน งานประมูลของเถื่อนระดับโลกดำเนินไปอย่างไร้เสียงสะท้อน แต่ในมุมมืดของระเบียงชั้นลอย สายตาคู่หนึ่งกลับจ้องมองลงมาด้วยประกายราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังรอขยขย้ำเหยื่อในกรงเล็บ รินรดาขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อคางขึ้นเป็นสันนูน นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำซ่อนความสั่นเทาไว้ภายใต้ท่าทีที่พยายามตีสีหน้าเรียบเฉย แผนการขโมยรหัสลับเข้าระบบฐานข้อมูลขององค์กรใต้ดินเกือบจะสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว หากไม่ใช่เพราะเงาร่างสูงใหญ่ที่ก้าวออกมาจากความมืดอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับลำแขนแข็งแกร่งที่คว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธอ รั้งร่างเข้าประชิดแผ่นอกกว้างในเสี้ยววินาที "คิดจะหนีไปไหน… แม่นกน้อยปีกหัก" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชันไปทั่วร่าง คีริน… ผู้ชายที่เธอกลัวที่สุดและพยายามหลบหลีกมาตลอดสามปีเขายืนอยู่ตรงนี้แล้ว กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นไม้สนซีดาร์ผสมกับความเย็นเยือกของอำนาจ—โอบล้อมเธอไว้จนแทบ รินรดาพยายามบิดตัวหนี ปลายเล็บคมจิกเข้าที่หลังมือของเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ปล่อยฉันนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน!" "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน มือหนาเปลี่ยนจากการโอบเอวเป็นการบีบล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้านหลังด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะดันร่างบางจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ น้ำหนักตัวที่ทาบทับลงมาทำให้เธอแทบไม่มีพื้นที่หายใจ "คนที่แอบเจาะระบบฐานข้อมูลของฉัน และกำลังจะเอาข้อมูลชิ้นสำคัญไปยื่นให้ไอ้อีธาน… บอกฉันทีสิรินรดา ว่าทำไมฉันถึงไม่มีสิทธิ์จัดการเธอ" แววตาดุดันคู่นั้นกวาดมองใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นด้วยความเย่อหยิ่ง แม้ในยามที่จนมุม ดวงตากลมโตคู่สวยของเธอก็ยังเต็มไปด้วยความพยศและท้าทาย ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวให้เห็นแม้แต่น้อย มีเพียงความดื้อรั้นที่กระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้น "ฉันไม่ได้ทำเพื่ออีธาน…" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัดเมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ฉันแค่ต้องการสิ่งที่พ่อฉันควรจะได้คืนมา!" "ตระกูลของเธอสิ้นเนื้อประดาตัวไปนานแล้วรินรดา และทุกอย่างที่อยู่ที่นี่… รวมถึงตัวเธอตอนนี้ ก็ตกเป็นของฉันโดยสมบูรณ์" คีรินกดริมฝีปากลงบนซอกคอขาวเนียนอย่างอารมณ์ดี สัมผัสอุ่นร้อนที่แนบชิดลงมาทำให้รร่างบางสะดุ้งเฮือก ความวابหวามที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลังสวนทางกับความโกรธเกลียวที่ปะทุขึ้นในอก เธอกัดริมฝีปากแน่นพยายามกลั้นเสียงครางที่เกือบจะหลุดรอดออกมาจากลำคอ "ไอ้คนฉวยโอกาส… ปล่อยฉันนะ คีริน!" "ปากเก่งนักนะ" คีรินผงศีรษะขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มคมกริบมองสำรวจริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความเคียดแค้น ก่อนที่เขาจะใช้มืออีกข้างบีบปลายคางของเธอให้เผยอออก แล้วบดจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบนั้นไม่ใช่การทักทาย แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ รสสัมผัสทั้งดิบเถื่อน เร่าร้อน และเปี่ยมไปด้วยอำนาจครอบงำ รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืนสุดกำลัง แต่เรียวปากแข็งแกร่งกลับรุกไล่ตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงลมหายใจของเธอจนสมองขาวโพลน ความตึงเครียดทางเพศที่สะสมมานานระเบิดออกในความมืด ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับเริ่มอ่อนระทวยลงทีละน้อยภายใต้สัมผัสอันชำนาญและร้อนแรงของเขา มือหนาเลื่อนต่ำลงมาบีบเคล้นสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าอย่างจงใจปลุกเร้า แรงปรารถนาอันมืดมนแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศ สติสัมปชัญญะของรินรดากำลังจะหลุดลอยไปกับรสจูบที่ลึกซึ้งและอันตรายยิ่งกว่าพิษร้าย แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับแรงอารมณ์นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นขึ้นจากชั้นล่างก็ทำลายความเงียบงันลงทันที! "บอสครับ! ทางด้านทิศตะวันออกถูกตีแตก… อีธานพาลูกน้องบุกเข้ามาในเขตของเราแล้วครับ!" คีรินผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความเหี้ยมเกรียม เขาปัดปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มของรินรดาเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "เกมยังไม่จบแค่นี้หรอกคนสวย… แต่จำไว้ว่า ไม่ว่าเธอจะหนีไปไกลแค่ไหน สุดท้ายเธอก็ต้องกลับมานอนใต้ร่างของฉันอยู่ดี" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ