ฆาตกรที่ไร้ตัวตน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณในห้องใต้ดินของพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ ไม่ได้ทำให้ศรุตรู้สึกสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ในฐานะแพทย์นิติเวชผู้ผ่านซากศพมานับร้อย เขาชินชากับความตายในทุกรูปแบบ ยกเว้นแต่... ความตายครั้งนี้ ที่ถูกจัดฉากขึ้นราวกับงานศิลปะอันบิดเบี้ยวจากนรก แสงไฟฉายสเก๊ตช์สีขาวนวลกวาดไปตามผนังปูนเปลือย เผยให้เห็นร่างไร้ลมหายใจของเหยื่อรายที่สอง ห้อยตรึงอยู่กับโครงเหล็กโบราณด้วยปมเชือกป่านถักที่ประณีตจนน่าขนลุก ดวงตาทั้งสองข้างถูกควักออกอย่างไร้ร่องรอยการฉีกขาดด้วยของมีคม ความสะอาดหมดจดของการผ่าตัดเล็กๆ บริเวณเบ้าตานั้น บ่งบอกถึงความเชี่ยวชาญด้านกายวิภาคอย่างหาตัวจับยาก ไม่ต่างจากศัลยแพทย์มือหนึ่ง หรือ... แพทย์นิติเวชผู้รู้ซึ้งถึงโครงสร้างกระดูกและเส้นประสาททุกตารางนิ้ว "ไม่ใช่ฝีมือของพวกฆาตกรต่อเนื่องทั่วไปแน่นอนค่ะคุณศรุต" เสียงหวานนุ่มแต่สั่นเครือเล็กน้อยดังขึ้นจากความมืด รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ร่างนั้น แสงไฟจากโทรศัพท์มือถือในมือเธอย้อมใบหน้าซีดเซียวให้ดูราวกับรูปปั้นหินอ่อน เธอกำลังพยายามควบคุมมือไม่ให้สั่นขณะใช้คีมปลายแหลมคีบแผ่นกระดาษโบราณชิ้นเล็กๆ ที่ถูกยัดไว้ในปากของศพ ศรุตเหลือบมองหญิงสาวด้วยหางตา แววตาสีเทาเข้มภายใต้กรอบแว่นโลหะฉายแววตำหนิเจือความห่วงใยที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดเย็นชา "คุณไม่ควรเข้ามาใกล้ที่เกิดเหตุระยะประชิดแบบนี้รินรดา หลักฐาน DNA แฝงของคุณอาจจะปนเปื้อน หรือที่แย่กว่านั้น... คุณอาจจะตกเป็นเป้าหมายรายต่อไป" "ถ้าฉันมัวแต่กลัวความตาย ฉันคงไม่ได้เป็นภัณฑารักษ์ที่ดูแลคัมภีร์โบราณที่สาปสูญพวกนี้หรอกค่ะ" รินรดาลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นดื้อรั้นและเต็มไปด้วยประกายแห่งความท้าทาย เธอยื่นหลักฐานชิ้นนั้นให้เขาดู "ดูนี่สิคะ... อักษรลิ่มโบราณที่สลักอยู่บนแผ่นหนังมนุษย์ มันไม่ใช่บทสวดบูชายัญสุเมเรียนแบบเคสแรก แต่มันคือ *'บทเพลงส่งวิญญาณแห่งทินิส'* พิธีกรรมอียิปต์โบราณที่สาบสูญไปก่อนยุคราชวงศ์แรกเสียอีก" ศรุตรับแผ่นหนังชิ้นนั้นมาพิจารณาผ่านถุงมือยาง นิ้วเรียวยาวพลิกดูรอยกรีดด้วยความละเอียดถี่ถ้วน หัวใจของแพทย์หนุ่มกระตุกวูบอย่างผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความน่ากลัวของสภาพศพ แต่เป็นเพราะ... รอยแผลกรีดรูปสัญลักษณ์ดวงจันทร์เสี้ยวที่หน้าอกของเหยื่อ มันเป็นลายเซ็นเดียวกับคดีอุบัติเหตุเมื่อยี่สิบปีก่อน คดีที่พรากชีวิตพ่อแม่ของเขาไป และเป็นคดีที่วิทยาศาสตร์สมัยใหม่ไม่เคยอธิบายได้ "มันไม่ได้ต้องการแค่ชีวิต..." ศรุตพึมพำกับตัวเอง เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน "มันกำลังทำ 'พิธีดึงวิญญาณ' เพื่อแลกเปลี่ยนกับบางสิ่ง" "ถูกต้องค่ะ" เสียงทุ้มทรงอำนาจดังขึ้นจากความมืดบริเวณทางเข้าห้องใต้ดิน ดร. อคิน ก้าวเท้าช้าๆ ออกมาในแสงไฟ ใบหน้าคมคายสวมรอยยิ้มสุภาพตามแบบฉบับนักมานุษยวิทยาชื่อดังผู้ใจดี แต่แววตาหลังเลนส์แว่นตานั้นกลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ "น่าประทับใจจริงๆ ที่คุณศรุตยังคงจดจำสัญลักษณ์แห่งความตายนี้ได้... บางที สัญชาตญาณทางสายเลือด อาจจะชัดเจนกว่าตำราแพทย์เล่มไหนๆ เสียอีกนะ" บรรยากาศในห้องใต้ดินลดฮวบลงจนแทบจะกลายเป็นจุดเยือกแข็ง รินรดาก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ร่างกายของเธอส่งสัญญาณเตือนภัยสัญชาตญาณดิบ ขณะที่ศรุตค่อยๆ ขยับตัวมาบังร่างของหญิงสาวไว้ครึ่งหนึ่ง มือขวาของแพทย์หนุ่มแอบสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมพาสติกสีขาว เพื่อกุมด้ามมีดผ่าตัดสแตนเลสสตีลเล่มเล็กที่พกติดตัวไว้เสมอ "คุณมาทำอะไรที่นี่ ดร. อคิน" ศรุตถามเสียงเรียบ แต่กระแสกดดันในน้ำเสียงนั้นคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะกรีดเฉือนทุกเมื่อ อคินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นก้องกังวานน่าขนลุกท่ามกลางซากศพและกลิ่นสาบสาง "ผมก็แค่... มาตรวจดูความสมบูรณ์ของงานศิลปะชิ้นเอก ที่คุณค่าของมันไม่ได้วัดกันที่กาลเวลา แต่measuredด้วยความเจ็บปวดต่างหากล่ะครับ" สายตาคมกริบของอคินเหลือบมองข้ามไหล่ของศรุตไปยังรินรดา รอยยิ้มมุมปากของเขายกขึ้นลึกกว่าเดิม "โดยเฉพาะ... ชิ้นส่วนสุดท้ายที่ขาดหายไปจากแท่นบูชา" สิ้นเสียงคำพูดนั้น ไฟฉุกเฉินสีแดงบนเพดานห้องใต้ดินก็พลันกะพริบพร่ำพร้อมกัน เสียงกุญแจเหล็กขนาดใหญ่กระทบกันดัง *กริ๊ก* จากประตูด้านนอกที่ถูกปิดตายอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่กำลังก้าวเดินเข้ามาปิดล้อมทางหนีทีไล่ทุกด้านในความมืดมิด! ศรุตคว้าข้อมือเรียวของรินรดาไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนหญิงสาวนิ่วหน้า แต่แววตาของแพทย์หนุ่มที่หันกลับมามองเธอนั้นเด็ดเดี่ยวและไร้ความหวาดกลัว "จับผมไว้ให้แน่น..." ศรุตกระซิบข้างหูเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกปลุกเร้า "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... ห้ามปล่อยมือเด็ดขาด" --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - **เงาจันทราลี้ลับ**