ศพที่ไม่มีลายนิ้วมือ

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นจนแสบจมูกไม่เคยทำให้ศรุตรู้สึกระคายเคืองเท่ากับกลิ่นอายของความลับที่กำลังเน่าเฟะอยู่เบื้องหน้า บนโต๊ะผ่าศพสแตนเลสไร้เงาสะท้อน ร่างไร้วิญญาณของชายวัยกลางคนนอนทอดร่างอยู่ภายใต้แสงไฟนีออนสีขาวโพลนที่สาดส่องจนเห็นรอยเส้นเลือดฝอยเขียวคล้ำใต้ผิวหนัง ปลายเรียวของคีมโลหะในมือหนากระทบกันเบาๆ เป็นจังหวะจะโคน สะท้อนความเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยวของแพทย์นิติเวชอัจฉริยะผู้ไม่เคยเชื่อในสิ่งใดนอกจากตรรกะและหลักฐานเชิงประจักษ์ แต่ในค่ำคืนนี้ กฎเกณฑ์ทางวิทยาศาสตร์ทั้งหมดที่ศรุตยึดถือมาตลอดชีวิตกำลังถูกท้าทายอย่างรุนแรง ห้องเก็บวัตถุโบราณชั้นใต้ดินของพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ ปิดตายสนิทด้วยระบบล็อกดิจิทัลแบบไฮบริดและกุญแจโบราณสามชั้น ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ ไม่มีทางเข้าอื่นใดนอกจากประตูบานมหึมาที่ต้องใช้รหัสผ่านของภัณฑารักษ์และสแกนลายนิ้วมือคู่กัน ทว่า ร่างที่นอนอยู่ตรงหน้าเขากลับไม่ใช่โบราณวัตถุ แต่เป็นศพมนุษย์สดๆ ที่ถูกพบซุกซ่อนอยู่หลังตู้จัดแสดงพระพุทธรูปปางมารวิชัยสมัยอยุธยา "คุณแน่ใจหรือคะ ว่านี่คือศพที่เพิ่งเสียชีวิตไม่เกินสี่ชั่วโมง?" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความเฉียบคมดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง รินรดา ภัณฑารักษ์สาวผู้ดูแลพื้นที่ ก้าวออกมาจากเงาสลัวของชั้นวางคัมภีร์ใบลาน แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นใบหน้าคมคายและแววตาคู่สวยที่ฉายแวววิตกกังวลอย่างปิดไม่มิด เธอยืนกอดอก ชุดสูทสีเข้มเข้ารูปส่งเสริมภาพลักษณ์หญิงแกร่งผู้ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ แต่ปลายนิ้วที่กำลังจิกเข้าหากันแน่นบนแขนเสื้อนั้นฟ้องชัดว่าเธอกำลังควบคุมความตื่นตระหนกภายใต้เกราะกำบังอันเยือกเย็น ศรุตเงยหน้าขึ้นจากร่างไร้ลมหายใจ แววตาสีเทาเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาคมกริบราวกับกำลังสแกนทะลุทะลวงจิตใจของหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่ใช้ปลายด้ามมีดผ่าตัดเขี่ยปลายนิ้วมือขวาของศพขึ้นมาให้เห็นชัดเจน "สภาพศพ... อุณหภูมิแกนกลางร่างกาย และการแข็งตัวของกล้ามเนื้อ บ่งบอกชัดเจนว่าเสียชีวิตมาไม่เกินสามถึงสี่ชั่วโมงจริงครับ... เอverw... ค่ะ" ศรุตเกือบเผลอใช้สรรพนามคุ้นชิน แต่แก้คำพูดได้อย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ "แต่สิ่งที่คุณต้องดูไม่ใช่เวลาตายค่ะ รินรดา" หญิงสาวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะผ่าศพช้าๆ กลิ่นน้ำหอมเจือจางกลิ่นไม้กฤษณาจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นสาบสางของความตาย เธอโน้มตัวลงมองตามปลายนิ้วของเขา ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมห้องใต้ดินอันอับชื้น ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่เย็นเยียบ "ลายนิ้วมือ..." รินรดาอุทานเบาๆ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "หายไปไหนหมดคะ?" ปลายนิ้วทั้งสิบของศพเรียบเนียนสนิท ไม่มีร่องรอยลายนิ้วมือ ไม่ใช่การถูกไฟลวกหรือถูกกรดกัดจนผิวหนังหลุดลอก แต่ผิวหนังบริเวณปลายนิ้วกลับเรียบเนียนสนิทราวกับไม่เคยมีรอยหยักของลายนิ้วมือมาตั้งแต่กำเนิด ราวกับว่าธรรมชาติไม่เคยสร้างอัตลักษณ์นั้นให้มนุษย์คนนี้เลยแม้แต่น้อย "ถูกต้องค่ะ ไม่มีลายนิ้วมือ ไม่มีรอยแผลเป็น ไม่มีรหัสพันธุกรรมที่ตรงกับฐานข้อมูลใดๆ ในระบบรากฐานของรัฐเลย" ศรุตวางเครื่องมือลง เสียงโลหะกระทบถาดดังสะท้อนก้อง "และที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้นคือ... สภาพศพไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีบาดแผลภายนอก สาเหตุการตายคือหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันจากการขาดออกซิเจน... เหมือนกับว่าเขานอนหลับไปเฉยๆ ในสถานที่ปิดตายแห่งนี้" รินรดานิ่งงัดไปครู่ใหญ่ ดวงตาคู่สวยหลุบมองใบหน้าของศพชายปริศนา ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับศรุตอย่างมีความหมาย นัยน์ตาของเธอดำมืดและลึกล้ำราวกับห้วงสมุทรที่ซ่อนเร้นกระแสน้ำวนอันตราย "มันไม่ใช่การตายปกติหรอกค่ะ หมอศรุต" เสียงกระซิบของเธอแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ "เพราะชายคนนี้... คือคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสามร้อยปีก่อน ตามบันทึกในสมุดข่อยโบราณที่ฉันเพิ่งแปลเสร็จเมื่อวานนี้เองค่ะ" บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงทันch ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบขาดผึ่ง ประตูเหล็กหนาหนักด้านนอกห้องเก็บวัตถุโบราณกลับส่งเสียง "คลิก" เบาๆ—เสียงกลอนประตูกลไกดิจิทัลถูกปลดล็อกด้วยรหัสผ่านจากภายนอก ทั้งที่เวลานี้ไม่ควรมีใครอื่นอยู่นอกเหนือจากเขาทั้งสองคนในตึกที่ปิดทำการแล้ว ศรุตหันขวับไปมองบานประตูที่ค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งของชายในชุดสูทเนี๊ยบกริบก้าวเข้ามาในความสลัว พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของ ดร.อคิน ผู้ชายที่ควรจะอยู่ห่างจากที่นี่ไปนับร้อยกิโลเมตรในยามวิกาลเช่นนี้! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ