ก้าวแรกของความโดดเดี่ยว

“เซ็นชื่อลงไปเสีย รินรดา... ในเมื่อเธออยากจะไปจากที่นี่นัก ก็ทำตัวให้มันสมกับคนที่อยากจากไปจริงๆ เสียที” น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อมของธราธิปบาดลึกลงในความรู้สึกของรินรดา มันไม่ใช่ความเย็นชาแบบที่เธอเคยคุ้นชิน แต่มันคือการผลักไสที่ไร้ซึ่งเยื่อใย รินรดามองดูเอกสารหย่าที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวเดิมที่เคยเป็นพยานรัก—หรือจะพูดให้ถูกคือพยานของความอดทนที่ยาวนานถึงห้าปี รินรดาไม่ตอบโต้ เธอเพียงแค่หยิบปากกาหมึกซึมด้ามหรูขึ้นมา ความเย็นของโลหะที่ปลายนิ้วเตือนสติเธอว่า ต่อจากนี้ไป ความอบอุ่นในบ้านหลังนี้จะเป็นเพียงภาพหลอน เธอเขียนชื่อลงไปอย่างหนักแน่น ไม่มีมือสั่น ไม่มีน้ำตาไหลริน “ผมหวังว่าคุณคงไม่กลับมาเรียกร้องอะไรอีก” ธราธิปพูดต่อขณะมองดูเธอลุกขึ้นยืน “โดยเฉพาะเรื่องสินสมรส” รินรดาหยุดชะงักเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางๆ ที่ทำเอาคนมองต้องขมวดคิ้ว “คุณธราธิปครับ... ของมีค่าเพียงอย่างเดียวที่ดิฉันอยากได้จากบ้านหลังนี้ ดิฉันได้นำมันติดตัวไปด้วยแล้ว และขอรับรองว่าสิ่งนั้นมีค่ามหาศาลเกินกว่าที่มูลค่าในบัญชีของคุณจะประเมินได้” มือเรียวบางของรินรดาแตะลงที่หน้าท้องแบนราบใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะคว้ากระเป๋าเดินทางใบเล็กที่จัดเตรียมไว้ออกเดินโดยไม่หันกลับมามองเงาของชายผู้เป็นอดีตสามีอีกเลย ภายในรถของกวินที่จอดรออยู่หน้าคฤหาสน์ บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของรินรดา กวินมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเห็นใจ แต่เขาก็ฉลาดพอที่จะไม่ถามคำถามที่ทำร้ายจิตใจเธอในตอนนี้ เขารู้ดีว่ารินรดากำลังแบกรับความลับที่หนักอึ้งพอๆ กับชีวิตที่กำลังเติบโตอยู่ภายใน “ริน... มั่นใจนะว่าเธอเลือกทางนี้แล้ว?” กวินเอ่ยถามขณะเคลื่อนรถออกจากเขตหมู่บ้านหรู “ถ้าการอยู่ที่นั่นคือการตายทั้งเป็น การจากมาก็คือการเริ่มต้นลมหายใจใหม่ค่ะ... อ่า ขอโทษทีครับกวิน ฉันแค่อาจจะเบลอๆ ไปบ้าง” รินรดาแก้คำพูดอย่างสุภาพ เธอยังไม่ชินกับการพูดคุยในสถานะที่ต้องอยู่ลำพังกับกวินในฐานะผู้หญิงที่ตัวคนเดียว “ไม่ต้องขอโทษผมหรอก” กวินยิ้มตอบ “ตราบใดที่เธอยังไม่พร้อมจะพูด ผมก็จะรอ แต่จำไว้นะริน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะเป็นคนแรกที่ปกป้องเธอและ... ชีวิตเล็กๆ ในตัวเธอ” รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยสั่นไหว “คุณรู้?” “ผมเป็นหมอ และผมรู้จักสายตาของเธอดี” กวินถอนหายใจ “เธอพยายามเก็บงำมันไว้เพื่อหนีจากธราธิป แต่การหนีโดยไม่บอกเขาว่าเขากำลังจะมีลูก... ริน มันไม่ใช่การแก้แค้นที่ฉลาดเลยนะ มันเป็นการปิดกั้นโอกาสที่เขาจะได้รับรู้ถึงความผิดบาปของตัวเอง” “สำหรับคนอย่างธราธิป ความผิดบาปเป็นเพียงคำศัพท์ที่เขาเอาไว้ใช้ด่าทอคนอื่นครับ” รินรดากล่าวเสียงเรียบ “เขาไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง และดิฉันไม่อนุญาตให้ลูกของดิฉันต้องมาโตในบ้านที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของทิฐิและความเย่อหยิ่ง” ขณะที่รถของกวินแล่นผ่านตัวเมืองที่สว่างไสว รินรดาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ความโกรธแค้นในอดีตเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้คือการเดิมพันด้วยชีวิต แต่เธอก็พร้อมที่จะแลก ทว่า ในขณะเดียวกัน ณ ห้องทำงานที่เงียบสงัดของธราธิป เขาเดินวนเวียนไปมาด้วยความรู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด ความเงียบของบ้านที่เคยน่ารำคาญใจในยามที่มีรินรดาอยู่ บัดนี้มันกลับดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน ก่อนจะปัดข้าวของบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิด จนเอกสารกองหนึ่งร่วงหล่นลงมา ซองเอกสารสีขาวซองหนึ่งร่วงลงมาตรงหน้า—มันเป็นเอกสารการตรวจสุขภาพที่รินรดาเคยแอบวางไว้ในลิ้นชักและเขายังไม่เคยได้เปิดอ่าน ธราธิปหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย เขาฉีกซองออกด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ แต่แล้วดวงตาคมกริบของเขาก็ต้องเบิกกว้างเมื่อเห็นตัวอักษรบนหน้ากระดาษ *‘ผลการตรวจยืนยันการตั้งครรภ์: ครรภ์อายุ 12 สัปดาห์’* ธราธิปตัวแข็งทื่อ สมองของเขาราวกับถูกค้อนทุบซ้ำๆ 12 สัปดาห์... นั่นคือช่วงเวลาที่เขายังคงปฏิบัติกับเธออย่างเลวร้ายที่สุด เขารีบคว้ากุญแจรถวิ่งออกไปที่รถคันหรูของตนเองทันทีโดยไม่มีสติ เสียงสตาร์ทเครื่องยนต์คำรามก้องท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน แต่เมื่อเขาพุ่งตัวออกไปจนเกือบถึงหน้าหมู่บ้าน แสงไฟหน้าของรถอีกคันที่สวนทางมาสว่างวาบเข้าตา รถคันนั้นคือรถของกวิน... และภายในแสงไฟที่สาดส่องผ่านกระจกหน้าของรถกวินไปนั้น ธราธิปเห็นร่างของรินรดานั่งอยู่ข้างคนขับชัดเจน รินรดาหันมามองผ่านกระจกหลังด้วยแววตาที่เย็นเยียบและว่างเปล่า ราวกับเธอมองทะลุไปถึงตัวตนที่เน่าเฟะของเขา และในวินาทีนั้นเอง ที่ธราธิปตระหนักได้ว่า... ต่อให้เขาตามเธอทัน เขาก็ไม่มีวันได้ตัวเธอคืนมาอีกตลอดกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ บันทึกคนจร