รหัสลับในกระแสข้อมูล

"ข้อมูลที่ไม่ควรมีอยู่... ต่อให้พยายามลบมันออกจากระบบนานแค่ไหน รอยแผลเป็นก็ยังคงทิ้งร่องรอยของกระแสไฟฟ้าแรงสูงเอาไว้บนฮาร์ดไดร์ฟเสมอจริงไหมครับ คุณเรย์" เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม ดังขึ้นทำลายความเงียบงันภายในห้องทำงานขนาดกะทัดรัด แสงไฟนีออนสีส้มอ่อนจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบกับกรอบแว่นสายตาหนาเตอะของผม เรย์ เจ้าของสำนักงานนักสืบอิสระที่ตั้งอยู่ ณ รอยต่อระหว่างย่านการค้ากับเขตสลัมดิจิทัลแห่งนีโอ-ซิตี้ ผมไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือนทันที ปล่อยให้ปลายนิ้วยังคงเคาะลงบนคีย์บอร์ดกลไกเสียงดังคลิกๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้ากำลังรันโค้ดภาษาไพธอนรุ่นโบราณเพื่อถอดรหัสแพ็กเก็ตข้อมูลขนาดสามกิกะไบต์ที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยชั้นความปลอดภัยระดับทหาร สำหรับอดีตโปรแกรมเมอร์ที่ผันตัวมาเป็นนักสืบอย่างผม งานสืบสวนไม่ได้เริ่มต้นด้วยการออกไปเดินหาลายนิ้วมือหรือสอบพยานในที่เกิดเหตุครับ แต่มันเริ่มต้นจากหน้าจอสีดำที่มีตัวหนังสือสีเขียววิ่งผ่านไปมาบนจอภาพนี่ต่างหาก "ถ้าข้อมูลนั้นมันบริสุทธิ์ผุดผ่องจริง คุณคงไม่เลือกมาหาผมในเวลาเที่ยงคืนแบบนี้หรอกครับ คุณวร The Corporate Fixer แห่งบริษัทเน็ตเวิร์กยักษ์ใหญ่" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความระแวดระวัง พร้อมกับดันแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อยตามความเคยชินยามที่ต้องใช้ตรรกะขั้นสูงในการวิเคราะห์สถานการณ์ วร หัวเราะในลำคอเบาๆ เขายื่นแฟลชไดร์ฟสีดำสนิทที่ปราศจากลวดลายใดๆ วางลงบนโต๊ะทำงาน ห่างจากมือผมไม่ถึงคืบ "คุณสมลือชื่อเรื่องความฉลาดและรอบคอบมานานแล้ว... และดูเหมือนข่าวลือจะไม่เกินจริงเลยสักนิด" วรว่าต่อ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยกองเอกสารและสายเคเบิลโยงใย "ไฟล์นี้ไม่ใช่ข้อมูลการเงิน ไม่ใช่ความลับทางการค้า แต่มันคือ 'ความทรงจำจำลอง' ของเด็กสาวคนหนึ่งที่ถูกลบออกจากเซิร์ฟเวอร์หลักเมื่อสามปีก่อน ปัญหาคือ... ระบบตรวจพบว่าความทรงจำนั้นกำลังพยายาม 'บูทตัวเอง' ขึ้นมาใหม่ในพื้นที่ปิด" ผมหยุดพิมพ์นิ้วลงบนแป้นคีย์บอร์ดทันที ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหรี่ลงเล็กน้อย ความทรงจำจำลอง หรือที่วงการใต้ดินเรียกกันว่า *Ghost Memory* คือสิ่งต้องห้ามตามกฎหมายสากล มันคือการคัดลอกจิตสำนึกของมนุษย์ลงในรูปแบบดิจิทัลเพื่อทดลองทางจิตวิทยา ซึ่งผิดกฎหมายอาชญากรรมไซเบอร์อย่างร้ายแรง "ทำไมผมต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับโปรเจกต์ที่อาจทำให้ผมกลายเป็นเป้าหมายการลบข้อมูลจากองค์กรของคุณด้วยล่ะครับ" ผมถามกลับ พลิงพิจารณาสีหน้าของอีกฝ่ายที่เริ่มตึงเครียดขึ้น "เพราะเด็กสาวในไฟล์นั้น... มีรหัสพันธุกรรมดิจิทัลที่เชื่อมโยงกับปมในวัยเด็กที่คุณพยายามตามหามาตลอดสิบปีไงครับ" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ ภาพความทรงจำสีเทาจางๆ ในวัยเด็กที่ขาดหายไป ภาพของห้องทดลองสีขาวโพลนและเสียงสัญญาณชีพจรที่ค่อยๆ แผ่วเบาผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่ได้รับเชิญ นี่คือจุดอ่อนที่ผมพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีสุขุมมาตลอด แต่วรกลับดึงมันขึ้นมาวางบนโต๊ะได้อย่างหน้าตาเฉย ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม หน้าต่างระบบสีฟ้าใสก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้าทันที เป็นหน้าต่างโฮโลแกรมที่คุ้นเคยซึ่งมีเพียงผมและ... คนคนนั้นเท่านั้นที่มองเห็น [ระบบวิเคราะห์สถานการณ์เริ่มทำงาน...] [ภารกิจใหม่: แกะรอย 'Ghost Memory' (ระดับความยาก: A)] [เงื่อนไข: ค้นหาต้นตอของการรีบูทข้อมูลภายใน 48 ชั่วโมง หากล้มเหลว ความทรงจำบางส่วนของผู้ใช้งานจะถูกเขียนทับอย่างถาวร] [คำเตือนจากผู้ดูแลระบบ: ระวัง... คุณกำลังเดินเข้าสู่กับดักที่ถูกวางไว้ล่วงหน้า] ผมเหลือบมองหน้าต่างระบบเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสบตากับอาจารย์ลิน หญิงสาวในชุดคลุมสีเงินยาวกรอมพื้น ผู้ยืนกอดอกพิงผนึกห้องอยู่เงียบๆ มาตั้งแต่ต้น เธอยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย ไร้อารมณ์ แต่ดวงตาสีเทาคู่นั้นกำลังส่งสัญญาณเตือนบางอย่างที่เฉียบคมยิ่งกว่ามีดโกน อาจารย์ลินก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ช้าๆ ทว่ามั่นคง กลิ่นอายจางๆ ของโอโซนและกระแสไฟฟ้าสถิตลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ เธอเอื้อมมือเรียวขาวหยิบแฟลชไดร์ฟบนโต๊ะขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ นุ่มนวล แต่ก้องกังวานในโสตประสาทของผม "อย่าประเมินศัตรูต่ำไป เรย์... ข้อมูลชิ้นนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อบันทึกความทรงจำ แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็น 'เหยื่อล่อ' ตั้งแต่แรกแล้ว" อาจารย์ลินหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา "และดูเหมือนว่า... เจ้าของโค้ดตัวจริงที่กำลังตามหาคุณอยู่ จะไม่ได้มีแค่บริษัทของวรคนเดียวเสียด้วยซ้ำ" ทันทีที่สิ้นเสียงของอาจารย์ลิน เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกสำนักงาน หลอดไฟทุกดวงดับวูบลงเหลือเพียงแสงกะพริบฉุกเฉิน หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งหมดรันโค้ดรัวเร็วด้วยตัวเองโดยที่ผมไม่ได้แตะต้องมันเลยสักนิด ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอหลักของคอมพิวเตอร์ทีละตัวอักษรอย่างช้าๆ ด้วยฟอนต์ที่ผมคุ้นเคยอย่างประหลาด—ฟอนต์เดียวกับที่เคยปรากฏในความทรงจำวัยเด็กที่หายไปของผม *ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... พี่ชาย* รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าของวร ขณะที่เงาสลัวของใครบางคนกำลังก้าวพ้นขอบประตูเหล็กหนาที่ถูกพังเข้ามาจากด้านนอกสำนักงานในความมืดมิด... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ