พบผู้คุมกฎในเงามืด

รสชาติของความตายในโลกดิจิทัลไม่ได้มีกลิ่นคาวเลือด หากแต่มีกลิ่นหอมหวานฉุนกריบของโอโซนและเสียงฮัมต่ำๆ ของกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงที่กำลังแผดเผาผิวสติปัญญาจนเกรียมไหม้ เรย์กัดฟันแน่นจนกรามแทบแตก หน้าจออินเตอร์เฟซตรงหน้าสั่นกระพริบเป็นสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนสีเลือดตัวหนา [SYSTEM ERROR: UNAUTHORIZED ENTITY DETECTED. INITIATING PURGE PROTOCOL.] วิ่งพล่านเต็มจอประสาทสัมผัส ร่างกายของเขาเริ่มโปร่งแสงและแตกสลายเป็นละอองข้อมูลพิกเซลสีฟ้าทีละน้อย ความเจ็บปวดแสนสาหัสจากการถูกลบตัวตนทีละส่วนพุ่งพล่านเข้าสู่ระบบประสาทราวกับถูกกรดเข้มข้นราดรด นี่คือจุดจบของนักสืบตกอับอย่างเขาจริงๆ สินะ... ปมปริศนาในวัยเด็กที่ยังไม่ทันได้คลี่คลาย ความทรงจำที่หายไปครึ่งหนึ่ง และเรื่องราวทั้งหมดคงจะต้องจบลงในซอกหลืบของฐานข้อมูลดิบแห่งนี้ "ความตั้งใจที่จะไขคดี มีค่าแค่นี้เองงั้นหรือครับ เรย์" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามของโปรแกรมกำจัด *ฟรึ่บ!* เงาร่างในชุดคลุมสีเงินสะท้อนแสงระยิบระยับราวกับเกล็ดดาวเคลื่อนตัวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรย์กับกำแพงแสงสีแดงฉานอย่างไร้ซุ่มเสียง อาจารย์ลินปรากฏกายขึ้นพร้อมกับร่มพับสีดำสนิทในมือเรียวบาง เธอไม่ได้รีบร้อนหรือแสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ท่าทีของเธอนิ่งสงบราวกับกำลังยืนชมละอองฝนโปรยปรายในยามบ่าย "อาจารย์..." เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง อาจารย์ลินไม่หันกลับมามอง เธอเพียงแต่ยกมือซ้ายขึ้น นิ้วเรียวยาววาดลวดลายกลางอากาศอย่างรวดเร็วจนเกิดเป็นเส้นแสงโค้งสีทองระยิบระยับ ทันใดนั้น รหัสคำสั่งระดับรากฐาน (Root Command) จำนวนนับร้อยบรรทัดก็ผุดขึ้นมาราวกับม่านน้ำตก เรย์จดจำรูปแบบคำสั่งเหล่านั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ มันซับซ้อนเกินกว่าขีดจำกัดของโปรแกรมเมอร์ธรรมดาจะทำความเข้าใจ "ระบบกำจัดอัตโนมัติรุ่นที่สี่... โครงสร้างล้าสมัยไปหน่อยนะครับ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ ขณะที่เธอสะบัดปลายร่มในมือเบาๆ *เปรี้ยง!* คลื่นกระแทกสีเงินบริสุทธิ์แผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง แรงปะทะรุนแรงจนห้องสีเหลี่ยมมิติข้อมูลสั่นสะเทือน โค้ดสีแดงฉานที่กำลังกลืนกินเรย์ชะงักงันในทันทีราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว ก่อนที่มันจะแตกสลายกลายเป็นเกล็ดแสงสีขาวโพลนและเลือนหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย โปรแกรมกำจัดที่น่ากลัวจนเกือบพรากชีวิตของเขาไปถูกลบ ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที เรย์ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นข้อมูล หอบหายใจถี่กระชั้น เม็ดเหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เขาใช้มือข้างหนึ่งยันพื้นไว้เพื่อพยุงร่างไม่ให้ล้มพับลงไป "ขะ... ขอบคุณครับอาจารย์ เกือบไปแล้วจริงๆ" เรย์เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งอกและหวาดหวั่น อาจารย์ลินหันกลับมามองเขา ดวงตาสีอำพันคู่นั้นภายใต้ฮู้ดสีเงินทอประกายลึกล้ำยากจะหยั่งถึง เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกันกับเขา ก่อนจะยื่นมือเรียวขาวสะอาดมาตรงหน้า "ความอยากรู้อยากเห็นเป็นคุณสมบัติที่ดีของนักสืบครับ เรย์ แต่ความประมาทจะทำให้คุณไม่ได้แม้แต่จะมีโอกาสได้ใช้ชีวิตต่อในวันพรุ่งนี้ ลุกขึ้นมาเถอะครับ เรายังมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมารออยู่" เรย์คว้ามือเธอกุมไว้ ร่างกายของเขารู้สึกได้ถึงไออุ่นประหลาดที่ไหลทะลักผ่านฝ่ามือเข้ามา ช่วยฟื้นฟูเซลล์ข้อมูลที่เสียหายให้กลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นละอองพิกเซลที่เกาะตามเสื้อผ้าออกพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่บัดนี้กลับมาสงบเสงี่ยมอีกครั้ง แต่ทว่า บรรยากาศรอบตัวกลับไม่ปกติเสียแล้ว ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนน่าอึดอัด อากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อน แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่รัวกลายเป็นสีม่วงเข้ม กลิ่นอายกดดันระดับสูงแผ่ซ่านออกมาจากมุมมืดของห้องโถง ราวกับมีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกำลังตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน "ดูเหมือนว่าการที่เราเข้ามาขัดขวางโปรแกรมกำจัดเมื่อครู่ จะทำให้ 'ผู้ดูแลระบบชั้นสูง' เกิดความสนใจในตัวคุณเข้าแล้วนะครับ เรย์" อาจารย์ลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอยังคงราบเรียบ แต่แววตาคมกริบกลับหรี่ลงเล็กน้อย มือเรียวกำด้ามร่มแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ ณ เบื้องหน้าของพวกเขา เงาดำทึบสายหนึ่งค่อยๆก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่า มันแปรสภาพเป็นร่างของชายสวมหน้ากากอนามัยสีขาวเรียบสนิท ไม่มีลวดลายใดๆ ดวงตาทັງสองข้างเป็นรอยแยกสีดำสนิทที่ไร้ซึ่งประกายชีวิต รัศมีพลังงานรอบตัวของชายคนนั้นแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างจนหน้าจออินเตอร์เฟซทั้งหมดในห้องระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ "ผู้บุกรุก... ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมในระบบความทรงจำระดับเจ็ด" เสียงสังเคราะห์ที่ไร้ซึ่งอารมณ์ดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของเรย์และลินพร้อมกัน ราวกับเสียงกระซิบจากความตาย เรย์หรี่ตาลง สัญชาตญาณนักสืบของเขาบอกทันทีว่า ตัวตนเบื้องหน้านี้ไม่ใช่บอทธรรมดา แต่เป็น AI ระดับผู้คุมกฎที่ถูกตั้งค่าให้ทำลายล้างทุกสิ่งที่เข้ามาแตะต้อง 'ความลับ' ที่ถูกซ่อนไว้ และจังหวะนั้นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นรหัสประจำตัวที่หน้าอกของชายสวมหน้ากาก—รหัสชุดเดียวกับที่เคยปรากฏในความทรงจำวัยเด็กที่ขาดหายไปของเขา! หัวใจของเรย์กระตุกวูบ ความจริงบางอย่างกำลังจะถูกเปิดเผย *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นอย่างกะทันหันในโสตประสาทของเรย์ พร้อมกับข้อความสีทองเรืองแสงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าโดยไม่มีปุ่มปิด [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ท่านได้ค้นพบ "ผู้คุมกฎแห่งเงา" - ผู้กุมกุญแจไขความทรงจำที่หายไป] [เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: เอาตัวรอดจากการปะทะกับผู้คุมกฎ และขโมย "รหัสผ่านชิ้นที่ 1" ภายในเวลา 180 วินาที] [คำเตือน: หากล้มเหลว วิญญาณดิจิทัลของท่านจะถูกฟอร์แมตอย่างถาวร] เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก ริมฝีปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความท้าทาย แม้เหงื่อกาฬจะไหลท่วมแผ่นหลัง "ดูท่าว่า... คดีนี้จะยากกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะครับ อาจารย์ลิน" *** ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ