เช็กอินวันแรกกับงบหมื่นล้าน

"คุณจะพาฉันไปไหนคะ คุณอคิน? งานเปิดตัวแบรนด์ใหม่ของศิรินทร์กำลังจะเริ่มในอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง และถ้าฉันจำไม่ผิด... คุณก็ได้รับเชิญในฐานะแขกผู้มีเกียรติแถวหน้าด้วย" ลินินเอ่ยถามพลางก้าวขึ้นสู่เฮลิคอปเตอร์ที่ใบพัดกำลังกรีดอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว เธอไม่ได้หลบแรงลมที่พัดสยายเส้นผมจนยุ่งเหยิง กลับกัน เธอกลับเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบดุจมีดโกนสะท้อนภาพอาคารประชุมที่ค่อยๆ เล็กลงไปใต้ฝ่าเท้า อคินที่ก้าวตามขึ้นมาพร้อมกับชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ เขายิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของชายผู้ครองอาณาจักรธุรกิจลักชูรีที่ใครก็เข้าถึงยาก "ผมไม่ได้จะพาคุณไปที่นั่นเพื่อเป็นผู้ชมหรอกนะ ลินิน... ผมพาคุณไปเพื่อเป็นเจ้าของงานต่างหาก" *ติ๊ง!* [ภารกิจสำเร็จ: ก้าวแรกสู่จุดสูงสุด] [รางวัล: งบประมาณสำหรับ 'Designer Queen' จำนวน 10,000 ล้านบาท พร้อมสิทธิ์เบิกถอนแบบไร้ขีดจำกัดสำหรับการรังสรรค์ลุคเปลี่ยนโลก] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังก้องในโสตประสาทของลินิน มันไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่มันคืออาวุธ คือปืนใหญ่ที่พร้อมจะทำลายชื่อเสียงจอมปลอมของศิรินทร์ให้เป็นผุยผง ริมฝีปากของหญิงสาวเหยียดยิ้มเย็นเยียบ เธอกดสั่งการผ่านหน้าจอโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า "เลือกชุด... 'Midnight Starlight' และเครื่องประดับเซต 'The Queen’s Vengeance'" เพียงเสี้ยววินาที ร่างของลินินก็ถูกห้อมล้อมด้วยละอองแสงสีเงินยวง ชุดเดรสผ้าไหมซาตินสีดำสนิทที่ดูดกลืนทุกแสงไฟราวกับหลุมดำ แต่ทว่ากลับปักประดับด้วยเพชรน้ำงามนับหมื่นเม็ดที่เรียงตัวเป็นลายกลุ่มดาวดาราจักร มันไม่ใช่แค่เสื้อผ้า แต่มันคืองานศิลปะที่มีชีวิต "สวยจนผมแทบหยุดหายใจเลยครับ" อคินเอ่ยเบาๆ ขณะที่เขาส่งมือให้เธอ "พร้อมจะไปทวงบัลลังก์คืนหรือยัง?" "การทวงคืนที่แท้จริง ไม่ใช่การตะโกนด่าทอ... แต่คือการทำให้พวกเขารู้สึกไร้ค่าเมื่อยืนอยู่ข้างๆ ฉันค่ะ" เฮลิคอปเตอร์ร่อนลงจอดบนดาดฟ้าโรงแรมหรูใจกลางเมืองอย่างเงียบเชียบ ลินินก้าวเท้าลงมาด้วยความมั่นคง ทุกจังหวะการย่างกรายดุจนางพญาที่เสด็จลงจากสรวงสวรรค์ เมื่อประตูห้องโถงจัดงานเปิดออก ความวุ่นวายที่เคยมีอยู่กลับเงียบสนิทลงราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา แสงสปอตไลท์ที่เคยฉายไปที่ศิรินทร์—นางเอกจอมปลอมที่กำลังยิ้มหวานบนเวที—กลับหักเหทิศทางโดยอัตโนมัติมาที่ร่างระหงในชุดเดรสสีดำสนิทของลินิน ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธออย่างไม่อาจละไปไหนได้ ศิรินทร์หน้าถอดสี มือที่ถือแก้วแชมเปญสั่นเทา เธอจำลินินได้... แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ลินินที่ซอมซ่อและไร้ราคาคนเดิมที่เธอเคยเหยียบย่ำ! ลินินไม่ได้แม้แต่จะปรายตาไปมองศิรินทร์ เธอเดินตรงไปยังกลางโถง อคินเดินตามหลังราวกับองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ ก่อนที่เธอจะหยุดลงตรงหน้าเจ้าของแบรนด์คู่แข่งและบรรดาสื่อมวลชนที่กรูเข้ามาเหมือนฝูงมด "แบรนด์ของศิรินทร์สวยดีนะคะ... แต่ถ้าพูดถึง 'ดีไซน์' ที่แท้จริง" ลินินหยุดเว้นจังหวะพลางใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามปกเสื้อของตัวเอง "ดูเหมือนที่นี่จะยังขาดความลึกซึ้งไปนิดหน่อย" "ลินิน! เธอเข้ามาได้ยังไง! งานนี้เชิญเฉพาะคนสำคัญ!" ศิรินทร์กรีดเสียงแหลม ความเป็นนางเอกแสนหวานแตกกระจายเหลือเพียงความริษยาที่บิดเบี้ยว ลินินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิท—บัตรที่มีเพียงไม่กี่ใบในโลก—ออกมาถือไว้ในมือ "คนสำคัญงั้นเหรอคะ? พอดีฉันเพิ่งซื้อโรงแรมนี้ไปเมื่อห้านาทีก่อน ตอนนี้ฉันไม่ใช่แค่แขก แต่ฉันเป็นเจ้าของที่นี่ค่ะ... และฉันคิดว่างานนิทรรศการขยะๆ แบบนี้ คงไม่เหมาะกับสถานที่หรูหราของฉัน" ทั้งงานฮือฮาขึ้นทันที สื่อทุกสำนักหันรัวชัตเตอร์ใส่เธออย่างบ้าคลั่ง ทว่า ในขณะที่ศิรินทร์กำลังจะล้มทั้งยืนด้วยความอับอาย ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งก็ก้าวเข้ามาในงาน ทุกคนต่างแหวกทางให้ด้วยความเกรงกลัว ชายผู้นำกลุ่มเดินตรงมาที่ลินิน ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าเธอท่ามกลางความตกตะลึงของคนทั้งฮอลล์ "คุณลินินครับ... เอกสารการฟ้องร้องเรื่องลิขสิทธิ์ดีไซน์ที่คุณศิรินทร์ขโมยไปเมื่อสองปีก่อน ถูกยื่นต่อศาลเรียบร้อยแล้วครับ และนี่คือหมายศาลฉบับแรกที่จะมาถึงเธอในอีกห้านาทีข้างหน้า" ศิรินทร์หน้าซีดเผือดจนขาวจัดราวกับกระดาษ เธอหันไปมองลินินด้วยความสั่นเทา แต่สิ่งที่ลินินทำกลับมีเพียงการขยับยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนหวาน ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำเอาเลือดในกายของศิรินทร์เย็นเฉียบ "ตกใจเหรอคะ? ลืมบอกไป... ที่ฉันกลับมาครั้งนี้ ฉันไม่ได้มาเพื่อทวงบัลลังก์คืนเฉยๆ แต่ฉันมาเพื่อส่งเธอเข้าตารางในฐานะ 'หัวขโมย' ที่พยายามจะขึ้นมาแทนที่ฉันด้วยค่ะ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปบนเส้นทางแห่งความสะใจกับกุหลาบหนามเงินนะคะ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ