ศาลที่ไร้หัวใจ

"ค่าเสียโอกาสที่ผมเรียกไป คุณคิดว่าชีวิตที่พังทลายของลูกความผม... มีค่าแค่เศษเงินพวกนี้งั้นหรือครับ คุณทนายธราธิป" เสียงของไออุ่นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่อาบด้วยยาพิษ เธอเหยียดหลังตรงในชุดสูทสีเทาเข้มที่ขับเน้นความสง่างามแต่ดุดัน ดวงตาที่เคยอ่อนหวานในความทรงจำของธาม บัดนี้กลับว่างเปล่าและคมกริบเหมือนใบมีดโกน เธอกำลังก้าวเดินบนสมรภูมิที่เรียกว่า ‘ศาล’ ด้วยความมั่นใจที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ธามนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทนายความ ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังชั้นดีของเขากลับสั่นคลอนเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น เขารู้ดีว่าความผิดพลาดในอดีต—การเลือกงานและอำนาจเหนือความรู้สึกของภรรยา—คือบาดแผลที่ไม่มีวันสมาน แต่ในฐานะทนายความผู้ไร้พ่าย เขาต้องเก็บซ่อนมันไว้ใต้มาสก์ของความเฉยชา "คำนวณตามหลักความเป็นจริงครับ คุณอริสรา" ธามตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ามือที่วางอยู่ใต้โต๊ะกลับกำแน่นจนสั่น "การชดเชยที่เกินจริงไม่ใช่ความยุติธรรม แต่เป็นความโลภ" "ความโลภเหรอครับ?" ไออุ่นแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "งั้นสิ่งที่ผู้ชายอย่างคุณทำกับผู้หญิงที่รักคุณหมดใจเมื่อสามปีก่อนล่ะครับ... นั่นเขาเรียกว่า ‘ความยุติธรรม’ หรือ ‘ความระยำ’ กันแน่" ห้องพิจารณาคดีเงียบกริบ บรรยากาศกดดันจนแทบจะหยุดหายใจ ทนายความและพยานต่างพากันก้มหน้ามองพื้น ธามรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าด้วยคำพูดนั้นอย่างแรง ความรู้สึกผิดบาปที่เขาพยายามกดทับไว้ตลอดสามปีตีตื้นขึ้นมาจนจุกที่อก เขาไม่ได้ต้องการชัยชนะในคดีนี้ด้วยการเอาชนะเธอ แต่เขากำลังพยายามดึงเธอกลับมาหาเขา... แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าวิธีนี้มันช่างผิดมหันต์ "ผมขอคัดค้านครับท่านประธาน" ธามลุกขึ้นยืน ความสูงของเขาและท่าทีคุกคามทำให้เขายังคงเป็นจุดสนใจ "พยานกำลังใช้ถ้อยคำดูหมิ่นและเบี่ยงเบนประเด็นคดี" "ถอนคำพูดครับ... หรือถ้าคุณไม่อยากถอน ผมก็พร้อมจะยื่นเรื่องฟ้องกลับในข้อหาหมิ่นประมาททันที" ไออุ่นไม่สะทกสะท้าน เธอเดินเข้าใกล้โต๊ะของเขาจนกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยแตะเข้าที่ปลายจมูกของธาม กลิ่นของดอกมะลิและอากาศหลังฝนตก... กลิ่นที่ทำให้เขานอนไม่หลับมาตลอดพันกว่าคืน "ฟ้องเลยครับธาม" เธอโน้มตัวลงกระซิบแผ่วเบาพอให้ได้ยินกันเพียงสองคน "แต่จำไว้ว่า ครั้งนี้คุณไม่ใช่คนคุมเกมคนเดียวอีกต่อไป" เขามองตามแผ่นหลังที่เดินห่างออกไป ใจของเขาโหยหาการสัมผัส แต่หน้าที่ทำให้เขาต้องยืนนิ่งเป็นรูปปั้นที่ไร้หัวใจ เมื่อจบการไต่สวนช่วงเช้า ธามเดินออกมาจากโถงศาลด้วยความอ่อนล้า เขาหลบเข้าไปในมุมเงียบของระเบียงทางเดินเพื่อจุดบุหรี่ แต่ก่อนที่จะได้สูดควันเข้าไป กลิ่นของนมผงและเสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กน้อยก็ดึงความสนใจเขาไป ที่ม้านั่งไม้ใต้ต้นไทรใหญ่หน้าศาล ไออุ่นกำลังนั่งอยู่กับเด็กชายตัวน้อยวัยสองขวบเศษ ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ "แม่ครับ... ลุงคนนั้นมองเราอีกแล้ว" เด็กน้อยพูดพลางชี้มือมาที่เขา ไออุ่นหันขวับมาด้วยสายตาที่ตื่นตระหนก เธอรีบดึงร่างเล็กเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกอย่างหวงแหน สายตาที่เธอมองมาที่เขามีทั้งความกลัวและความเด็ดเดี่ยวราวกับแม่เสือที่พร้อมจะขย้ำคอใครก็ตามที่เข้ามาใกล้ลูกของเธอ แต่ในจังหวะที่เด็กชายเงยหน้าขึ้นจากอกแม่ ธามแทบทรุดลงกับพื้น โครงหน้า จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะนัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้น... มันคือกระจกเงาที่สะท้อนภาพตัวเขาเองในวัยเด็กอย่างไม่มีผิดเพี้ยน "นั่นลูก..." ธามพึมพำ เสียงของเขาสั่นพร่าเกินกว่าจะควบคุม "นั่นลูกผมใช่ไหม ไออุ่น!" ไออุ่นรีบคว้ากระเป๋าถือของเธอขึ้นมาด้วยอาการลนลาน แต่ในจังหวะที่เธอลุกขึ้นพรวดพราด แฟ้มเอกสารในกระเป๋าที่เปิดอ้าอยู่ก็ร่วงหล่นลงบนพื้นกระเบื้อง กระดาษแผ่นหนึ่งปลิวว่อนมาตกอยู่แทบเท้าของธาม มันคือผลตรวจความสัมพันธ์ทางพันธุกรรม (DNA Test) ที่ระบุชื่อชัดเจนว่า... *ผู้รับการตรวจ: เด็กชายธามินทร์... ความน่าจะเป็นในการเป็นบิดา: 99.99%* ธามก้มลงหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองรบขณะที่เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงหน้า "ตลอดสามปีที่ผ่านมา..." ธามพูดพลางบีบกระดาษแผ่นนั้นไว้แน่นจนยับยู่ยี่ "คุณขโมยชีวิตผมไปไว้ที่ไหนไออุ่น?" ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในนิยายเรื่องนี้นะครับ ขอให้ติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกครับ ภูริศร์