ระยะห่างที่อันตราย

“คุณจะนั่งจ้องผมแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน คุณอริสรา หรือจะให้ผมอ่านรายงานฉบับนี้ให้คุณฟังทีละตัวอักษร” เสียงทุ้มต่ำของธาม ธราธิป ดังแทรกผ่านความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่อัดแน่นไปด้วยเอกสารทางกฎหมายนับหมื่นล้าน ไออุ่นวางปากกาในมือลงช้าๆ เธอไม่ได้ขยับเขยื้อนตามคำประชดประชันนั้น แต่ดวงตาคมกริบของเธอยังคงจับจ้องไปที่ชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเธอเคยเรียกเขาว่า ‘สามี’ ด้วยแววตาที่ว่างเปล่าจนน่าใจหาย “ฉันแค่กำลังประเมินว่า ความเย็นชาของคุณยังคงเป็นอาวุธที่ดีที่สุดในการเจรจาธุรกิจเหมือนเดิม หรือจริงๆ แล้วมันเป็นแค่เกราะป้องกันความล้มเหลวในฐานะมนุษย์คนหนึ่งกันแน่” ไออุ่นสวนกลับ น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังต้องชะงัก ธามละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์มามองหญิงสาวตรงหน้า เขาพบว่าไออุ่นในวันนี้ต่างจากหญิงสาวขี้แยที่เคยคอยตามหลังเขาเมื่อสามปีก่อนอย่างสิ้นเชิง เธอคนนี้มีรัศมีของความแข็งกร้าวและหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีที่เขาเคยเป็นคนทำลายมันลงกับมือ “เรามาที่นี่เพื่อไขคดีฉ้อโกงระดับประเทศ ไม่ใช่มานั่งวิพากษ์วิจารณ์ตัวตนของกันและกัน” ธามกดเสียงต่ำ พยายามรวบรวมสมาธิที่กระจัดกระจาย “นั่นสินะครับ” ไออุ่นแค่นยิ้มบางๆ “งั้นเรามาเริ่มกันที่พยานหลักฐานชิ้นนี้ เอกสารการโอนเงินเข้าบัญชีลับที่เชื่อมโยงกับบริษัทของคุณ... คุณธราธิป” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวข้ามผ่านโต๊ะทำงานตัวใหญ่เข้ามาหาหญิงสาวเพียงไม่กี่ก้าว ระยะห่างที่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกันทำให้หัวใจที่เขาคิดว่ามันตายด้านไปแล้วกลับเต้นผิดจังหวะ เขาก้มลงเท้าแขนกับโต๊ะ ขังเธอไว้ในวงล้อมของร่างสูงใหญ่ กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขายังคงกระตุ้นความทรงจำอันเจ็บปวดในใจเธอได้เสมอ “คุณคิดว่าผมจะทำลายตัวเองด้วยวิธีงี่เง่าแบบนี้เหรอไออุ่น?” เขาถามชิดใบหู เสียงแหบพร่า “สามปีที่ผ่านมา คุณน่าจะรู้จักผมดีพอว่าคนอย่างผมไม่เคยพลาดในสิ่งที่ผมเป็นคนคุมเกม” “คนเรามักจะพลาดในสิ่งที่ตัวเองคิดว่าฉลาดที่สุดเสมอ” ไออุ่นขยับตัวถอยหลังเลี่ยงการปะทะ แต่ธามกลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ทว่ามั่นคง ความร้อนจากฝ่ามือของเขาทำให้เธอสะท้านไปถึงทรวงอก เธอรีบสะบัดออกทันที “อย่าแตะต้องตัวฉัน... งานคือสถานะเดียวที่ฉันอนุญาตให้คุณมีส่วนร่วมกับชีวิตฉันได้” ธามชะงัก สายตาเขาสั่นไหวครู่หนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดที่ยากจะหยั่งถึง เขาจำต้องถอยกลับไปนั่งที่เดิมเพื่อรักษาภาพลักษณ์ทนายความผู้สุขุม ในขณะที่ทั้งคู่กำลังถกเถียงเรื่องรายละเอียดคดี ความเงียบที่คั่นจังหวะก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนจากมือถือของไออุ่น เธอหยิบมันขึ้นมาดู แววตาที่เคยมุ่งมั่นและแข็งกร้าวเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนน่าประหลาดใจเมื่อเห็นภาพบนหน้าจอ ธามแอบมองด้วยความสงสัยโดยไม่ตั้งใจ เขาเห็นภาพเด็กชายตัวน้อยวัยไล่เลี่ยกับที่เขาสันนิษฐานว่าจะเป็นช่วงเวลาที่เธอจากเขาไป ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และรอยยิ้มที่พิมพ์เขียวออกมาจากใบหน้าของเขาอย่างไม่ผิดเพี้ยน เด็กน้อยคนนั้นกำลังกอดตุ๊กตาหมีตัวเก่าที่เขาเคยซื้อให้เป็นของขวัญวันครบรอบปีแรก ลมหายใจของธามสะดุดกึก เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ความรู้สึกผิดที่กัดกินใจมาตลอดหลายปีพุ่งทะยานขึ้นจนเขาทรงตัวแทบไม่อยู่ “ใครน่ะ?” เขาถามพลางพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “ลูก... ของคุณกับใคร?” ไออุ่นชะงักไปครู่หนึ่ง เธอเก็บมือถือลงกระเป๋าทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งอีกครั้ง “เรื่องส่วนตัวของฉัน ไม่จำเป็นต้องรายงานคุณ” “ไออุ่น... ถ้าเขามีอะไรเกี่ยวข้องกับผม ถ้าผมมีสิทธิ์ในฐานะ...” “คุณไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น!” เธอขัดขึ้น เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความอัดอั้น “วันที่คุณไล่ฉันออกจากชีวิต วันที่คุณบอกว่าความรักเป็นแค่เรื่องไร้สาระสำหรับคนไร้ต้นทุน... วันนั้นคุณได้ตัดขาดทุกอย่างที่เป็นตัวฉันไปหมดแล้ว อย่าเอาความสงสัยของคุณมาตัดสินชีวิตของใคร” บรรยากาศในห้องหนักอึ้งจนน่าอึดอัด ธามมองดูหญิงสาวที่กำลังพยายามกลั้นน้ำตาด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น เขารู้ดีว่าเขากำลังเผชิญกับความจริงที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต ไม่ใช่แค่คดีหมื่นล้านที่เขากำลังตามล่า แต่มันคือชีวิตสายเลือดที่เขาเคยปฏิเสธมันด้วยความทิฐิ จังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานของสำนักงานกฎหมายถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต เลขาส่วนตัวของธามเดินเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก “คุณธามครับ... มีพัสดุด่วนส่งมาให้คุณ จ่าหน้าถึง ‘พ่อที่หลงทาง’ ครับ” ธามรับซองสีน้ำตาลมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาค่อยๆ แกะมันออกท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของไออุ่น ภายในซองไม่ได้มีเอกสารคดีที่พวกเขาตามหากันอยู่ แต่มันกลับเป็นเอกสารการแพทย์ฉบับหนึ่งที่มีผลตรวจลายนิ้วมือและรหัสพันธุกรรมที่สมบูรณ์แบบ พร้อมรูปถ่ายแอบถ่ายใบหนึ่งที่เห็นภาพเขากับเด็กน้อยคนนั้นยืนอยู่ใกล้กันในสวนสาธารณะเมื่อสัปดาห์ก่อน ข้อความสั้นๆ ท้ายกระดาษเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า... *“ความจริงที่มึงเพิกเฉยมาตลอดสามปี กำลังจะถูกเปิดเผยในงานเลี้ยงการกุศลคืนพรุ่งนี้... เตรียมตัวรับผลกรรมที่มึงสร้างไว้ให้ดี”* ธามทรุดตัวลงบนเก้าอี้ ดวงตาเบิกโพลงมองไปยังไออุ่นที่กำลังยืนนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็ง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง และในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของไออุ่นก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นสายเรียกเข้าจากโรงเรียนอนุบาลพร้อมข้อความเตือนภัย... *“ลูกชายของคุณถูกคนร้ายลักพาตัวไปแล้วครับ!”* ภูริศร์หวังเป็นอย่างยิ่งว่าเนื้อหาในตอนที่สองนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นและติดตามเรื่องราวชีวิตของธามและไออุ่นต่อไปจนถึงตอนจบนะครับ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมครับ