หยดน้ำตาที่ไร้ค่า

"คุณคิดว่าน้ำตาของฉันในวันนี้ จะมีค่าพอให้คุณหันมามองด้วยความสงสารหรือคะ ธีธัช?" เสียงของรินรดาราบเรียบ หากแต่บาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราของสำนักงานกฎหมายชั้นนำ ธีธัชชะงักมือที่กำลังถือปากกาหมึกซึม ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดชีวิตดูเหมือนจะสั่นคลอนเพียงเพราะแววตาที่ว่างเปล่าของหญิงสาวตรงหน้า "ผมไม่เคยคิดว่ามันไร้ค่า..." เขาพึมพำ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นติดขัดเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ มันคือเสียงของคนที่ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่งในความรู้สึก เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานตัวใหญ่เข้าไปใกล้ จนกระทั่งกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยแตะเข้าที่จมูกของชายหนุ่ม เขาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "อย่าเสแสร้งเลยค่ะ" เธอก้าวเข้าประชิดจนเขารู้สึกได้ถึงความกดดันที่เธอแผ่ออกมา "คุณมองเห็นน้ำตาของฉันเป็นเพียงแค่เครื่องมือของความอ่อนแอมาโดยตลอด ในวันที่ฉันร้องขอชีวิตให้ลูก ในวันที่ฉันอ้อนวอนให้คุณเชื่อใจ... คุณทำยังไงคะ? คุณผลักไสฉันลงเหวด้วยมือของคุณเอง" ธีธัชเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว ดวงตาคมกริบที่เคยใช้พิพากษาคดีความมานับไม่ถ้วนบัดนี้กลับฉายแววสับสน รอยแผลเป็นในใจที่เขาพยายามฝังกลบด้วยงานและเกียรติยศดูเหมือนจะถูกรินรดาขุดขึ้นมาตอกย้ำให้พังทลายลงต่อหน้า "เรื่องในอดีต... ผมยอมรับว่าผมผิดพลาด" ธีธัชพยายามรวบรวมสติ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก "แต่ที่ผมทำไปทั้งหมด ก็เพื่อให้เราอยู่รอดในโลกที่เน่าเฟะใบนี้" "โลกที่เน่าเฟะ หรือใจที่เน่าเฟะของคุณกันแน่ที่ทำให้เราต้องพัง?" รินรดาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเขา ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดผิวแก้มทำให้ธีธัชเกร็งไปทั้งร่าง "ขอบพระคุณนะคะที่ทำให้ฉันเป็นฉันในวันนี้... ฉันที่ไม่มีน้ำตาเหลือให้คนอย่างคุณอีกต่อไป และฉันที่พร้อมจะเหยียบย่ำทุกความสำเร็จที่คุณภูมิใจ เพื่อชดใช้ให้กับความเจ็บปวดที่ฉันเคยได้รับ" ธีธัชคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้แสดงถึงความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความพยายามที่จะฉุดรั้งไม่ให้เธอเดินจากไปไหน "รินรดา! อย่าคิดว่าการที่คุณทำงานให้พศิน แล้วคุณจะทำลายผมได้ง่ายๆ เขาไม่ได้หวังดีกับคุณ เขาแค่ใช้คุณเป็นหมากตัวหนึ่ง!" "หมากเหรอคะ?" เธอสะบัดข้อมือออกอย่างไม่แยแส ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้ววางลงตรงหน้าเขาด้วยท่าทีนิ่งเฉย "หมากตัวนี้แหละค่ะที่จะรุกฆาตคุณในวันพรุ่งนี้ พศินอาจจะร้าย แต่คุณมันเลวร้ายยิ่งกว่า... เพราะคุณคือคนที่เคยสัญญากับฉันว่าจะปกป้องฉันไว้ แต่กลับเป็นคนแรกที่ผลักฉันลงกองเพลิง" รินรดาหมุนตัวกลับเตรียมจะเดินออกจากห้อง จังหวะที่เธอกำลังจะเปิดประตู เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของธีธัชก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ 'แม่บ้านที่บ้านพักตากอากาศ' เขารีบกดรับด้วยความหงุดหงิด โดยที่ไม่ทันสังเกตว่ารินรดาหยุดชะงักอยู่ที่หน้าประตู "คุณธีคะ! เด็กน้อย... เด็กที่ดิฉันดูแลอยู่ จู่ๆ ก็ไข้ขึ้นสูงมากค่ะ แกเอาแต่ละเมอเรียกหาคุณ... บอกว่าอยากให้คุณมาดูรูปวาดที่แกวาดให้พ่อสักครั้งค่ะ!" สิ้นประโยคสนทนา ราวกับเวลาในห้องนั้นหยุดหมุน ธีธัชตัวแข็งทื่อ ปลายสายพูดย้ำถึงเด็กน้อยที่เขาพยายามซ่อนไว้จากสายตาของโลกที่โหดร้าย แต่ทว่า... รินรดาที่ยืนอยู่ตรงประตูค่อยๆ หันกลับมา ช้าๆ สายตาของเธอไม่ได้มีความโกรธแค้นหลงเหลืออยู่แล้ว มีเพียงความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม เมื่อเธอเห็นธีธัชหน้าถอดสี มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก "เด็กน้อยที่เรียกคุณว่าพ่อ... อย่างนั้นเหรอคะ ธีธัช?" รินรดาก้าวเดินกลับเข้ามาหาเขาอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้ใช้คำพูดเชือดเฉือน แต่เธอกลับยิ้ม... ยิ้มที่ดูเหมือนจะพังทลายทุกอย่างในชีวิตของเขาทิ้งไปในพริบตา "ดูเหมือนว่าเกมนี้... เราคงต้องเปลี่ยนกติกาใหม่เสียแล้วนะคะ" เธอก้มลงหยิบเอกสารที่เขายังไม่ได้เปิดดูขึ้นมา แล้วโยนมันลงบนตักของเขา เอกสารใบตรวจร่างกายและหลักฐานความลับที่เขาปกปิดมานานหลายปีปรากฏแก่สายตา ธีธัชเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพเด็กชายตัวน้อยในรูปถ่ายที่แนบมากับเอกสาร... ใบหน้าของเด็กคนนั้น ถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน โดยเฉพาะแววตาดื้อรั้นที่จ้องมองกลับมาอย่างทะลุทะลวงหัวใจ รินรดาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ กระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่เต็มไปด้วยความแค้นที่สั่งสมมานาน "คุณเพิ่งจะทำลายชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งไป แต่สิ่งที่เด็กคนนี้กำลังจะทำกับชีวิตคุณ... มันจะรุนแรงกว่าเป็นร้อยเท่า" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — กระจกเงาสะท้อนใจ