การเผชิญหน้าหลังม่าน

กลิ่นหอมเจือจางของชาเอิร์ลเกรย์ลอยอวลอยู่ในห้องรับรอง VIP ของภัตตาคารอาหารฝรั่งเศสชื่อดัง บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นระส่ำ รินรดานั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม ใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก เธอวางแก้วชาลงบนจานรองด้วยจังหวะที่ไร้ซึ่งความสั่นเทา แม้เบื้องสายตาของเธอจะมีร่างสูงใหญ่ของอดีตสามี—ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี กำลังจ้องมองมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมายที่อัดแน่นอยู่ในอก "คุณต้องการอะไรกันแน่ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของธีธัชเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เขายังคงรักษามาดของทนายความมือหนึ่งผู้ไร้พ่าย นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีคุมเชิง แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับไหววูบอย่างปิดไม่มิดยามที่ได้พิจารณาเรือนร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทของผู้หญิงตรงหน้า ผู้หญิงคนที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันลุกขึ้นยืนได้อีกแล้วหลังจากการหย่าร้าง รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่แข่งทางธุรกิจและอดีตสามี... ช่างเป็นความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวสิ้นดีนะคะ "ฉันหรือคะที่ต้องเป็นฝ่ายตอบคำถามนั้น" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนในที เธอเอนหลังพิงพนักบ้าง ปล่อยให้สายตาคมปลาบกวาดมองผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยยอมมอบทั้งชีวิตให้ "แปลกนะคะ ทั้งที่คุณเป็นถึงทนายความผู้เชี่ยวชาญด้านการสาวหาความจริง แต่กลับมองไม่เห็นความจริงที่อยู่ตรงหน้า... หรือเพราะว่าความผิดบาปในอดีตมันบังตาคุณจนมืดบอดไปหมดแล้วล่ะคะ ธีธัช" สันจมูกโด่งเป็นสันของธีธัชกระตุกเล็กน้อย เขากำมือเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะ "ผมถามคุณดีๆ ริน..." น้ำเสียงของเขาเริ่มเจือความหงุดหงิด "ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา คุณหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แล้วจู่ๆ ก็กลับมาพร้อมกับชื่อเสียงในฐานะที่ปรึกษาคนสนิทของพศิน คนที่จ้องจะเล่นงานสำนักงานกฎหมายของผมทุกวิถีทาง คุณทำแบบนี้ทำไม เพื่อแก้แค้นผมอย่างนั้นหรือ?" คำว่า 'แก้แค้น' หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกราวกับเป็นสิ่งเดียวที่เขายอมรับได้ในตอนนี้ รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแสนระihmและน่าสมเพชในความรู้สึกของคนฟัง เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้โต๊ะเล็กน้อย ดวงตากลมโตที่เคยมีแต่ความอ่อนแอ บัดนี้กลับทอประกายคมกลาและแข็งกร้าวราวกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนความจริงอันโหดร้าย "แก้แค้นหรือคะ? คุณคิดว่าตัวเองมีค่าพอให้ฉันเสียเวลาวางแผนทำลายชีวิตเพื่อการแก้แค้นจริงๆ หรือคะ ธีธัช" เธอเน้นย้ำทีละคำด้วยน้ำเสียงที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ตื่นเถอะค่ะ... คุณไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น และโลกใบนี้ก็ไม่ได้หมุนรอบตัวคุณคนเดียว" "ถ้าไม่ใช่การแก้แค้น แล้วทำไมคุณต้องร่วมมือกับพศิน ทำไมต้องทำลายคดีสำคัญของผม!" ธีธัชพลั้งปากขึ้นด้วยความลืมตัว ดวงตาสีเข้มฉายแววเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด เขายอมรับว่าภาพของรินรดาที่ยืนเคียงข้างศัตรูคนสำคัญในงานสังคมเมื่อคืนก่อน มันทิ่มแทงหัวใจของเขาจนแทบหายใจไม่ออก มากกว่าความเสียหายทางธุรกิจเสียอีก รินรดานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามี เห็นร่องรอยความสำนึกผิดและความพินาศภายในจิตใจของเขาอย่างชัดเจน แต่นั่น... มันสายเกินไปเสียแล้วค่ะ ความเจ็บปวดที่เธอกลืนกินเข้าไปนับครั้งไม่ถ้วนในอดีต มันหล่อหลอมให้เธอเป็นผู้หญิงที่ไร้ซึ่งความปรานี "เพราะคุณสอนฉันเองต่างหากล่ะคะ..." รินรดาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ทว่าทรงพลังอำนาจในการทำลายล้างความรู้สึก "วันที่ฉันเซ็นใบหย่าและเดินออกจากบ้านหลังนั้นโดยไม่มีแม้แต่สิทธิ์ในลูก... คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่หรือคะว่า กฎหมายไม่ได้มีไว้สำหรับคนอ่อนแอ แต่มันมีไว้สำหรับผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า" ธีธัชชะงักงัน ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางใจ สมองอื้ออึงจนไม่สามารถหาคำพูดใดมาโต้แย้งได้ ภาพในอดีตย้อนกลับมาหลอนหลอน วันที่เขาเย็นชาใส่เธอ วันที่เขาผลักไสเธออย่างไร้เยื่อใยเพราะความทะเยอทะยานและแรงกดดันจากครอบครัว "ตอนนี้... ฉันแค่กำลังใช้บทเรียนที่คุณสอน เพื่อถือไพ่เหนือกว่าคุณบ้างก็เท่านั้นเองค่ะ" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอจัดเสื้อสูทให้เรียบง่าย ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่เยียบเย็นที่สุด "เตรียมตัวรับมือกับความสูญเสียที่แท้จริงให้ดีนะคะ ธีธัช เพราะนี่มันเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น" พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้ธีธัชชาไปทั้งร่าง นั่งจมอยู่กับความมืดมนในห้องรับรองที่ว่างเปล่า ชายหนุ่มซบหน้าลงกับอุ้งมือทั้งสองข้าง ลมหายใจหอบกระชั้นด้วยความทรมานที่กัดกินหัวใจ แต่ก่อนที่เขาจะได้จมดิ่งไปกับความรู้สึกผิดมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็เบาหวิวขึ้น พร้อมกับร่างของเลขาหนุ่มส่วนตัวที่พรวดพรากเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด "ท่านครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขาร้องเรียนด้วยเสียงสั่นเครือ ธีธัชเงยหน้าขึ้นด้วยแววตาแดงก่ำ "มีอะไรอีกวะ!" เลขาหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งวางลงตรงหน้าเจ้านาย พร้อมกับภาพถ่ายใบเสร็จและผลตรวจทางการแพทย์ที่เพิ่งถูกส่งแฟกซ์มาสดๆ ร้อนๆ "นี่คือเอกสารทางคดีล่าสุดที่คู่กรณีของสำนักงานเราเพิ่งยื่นฟ้องกลับ... และ... และนี่ครับ" เลขากลืนคำพูดที่เหลือลงคอ "คือภาพถ่ายจากโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง... ที่คุณรินรดาเพิ่งเดินทางไปเมื่อสัปดาห์ก่อนครับ" ธีธัชก้มลงมองภาพถ่ายใบนั้น มือหนาที่เคยหยิบจับข้อกฎหมายอย่างมั่นคง กลับสั่นเทารุนแรงจนกระดาษในมือแทบยับยู่ยี่ ในภาพถ่ายนั้น... รินรดากำลังยืนอยู่หน้าแผนกสูตินรีเวช และข้างกายเธอก็มีเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สี่ขวบ ที่มีดวงตากลมโตและสันจมูกถอดพิมพ์เดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — กระจกเงาสะท้อนใจ