หลักฐานที่หายไป

แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะบนโตทำงานไม้สักทองราคาแพงระยับ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของสำนักงานกฎหมายธีธัชและพันธิตรดูอบอุ่นขึ้นมาได้เลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... ความเงียบงันที่ปกคลุมอยู่ ณ จุดนี้ กลับหนาแน่นเสียจนคล้ายกับอากาศที่ถูกสูบออกไปจนเกือบหมดสิ้น "คุณกำลังบอกฉันว่า... เอกสารสำคัญในคดีฟ้องร้องทรัพย์สินของตระกูลวรโชติหายไปจากตู้เซฟอย่างนั้นเหรอคะ พิมพ์?" เสียงหวานนับว่านุ่มนวล แต่กลับเยียบเย็นจนคนฟังต้องสะดุ้ง รินรดาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โดยมีเลขานุการสาวหน้าตาตื่นตระหนกยืนกุมมือเข้าหากันด้วยความหวาดหวั่นอยู่ใกล้ๆ สายตาของอดีตภรรยาผู้เคยถูกมองข้าม กวาดมองความผิดปกติบนโต๊ะทำงานที่เอกสารบางแฟ้มถูกสับเปลี่ยนตำแหน่งไป แม้ภายนอกมันจะถูกจัดระเบียบไว้อย่างดีตามนิสัยรักความสมบูรณ์แบบของเจ้าของห้อง แต่สำหรับคนที่เคยใช้ชีวิตร่วมห้องและรู้ทันทายาทนักกฎหมายผู้เย่อหยิ่งคนนั้นดี... รินรดารู้ทันทีว่ามีสิ่งแปลกปลอมเกิดขึ้น "ค่ะคุณริน... พิมพ์เข้ามาทำความสะอาดช่วงค่ำตามปกติ แต่พบว่าล็อกเกอร์ชั้นในสุดของตู้เซฟถูกเปิดค้างไว้ เอกสารสัญญาโอนหุ้นลับระหว่างคุณพศินกับบริษัทในเครือที่ท่านทนายเก็บไว้เป็นไพ่ตาย... มันหายไปอย่างไร้ร่องรอยค่ะ" พิมพ์ละล่ำละลักรายงานด้วยความหวาดกลัว เพราะรู้ดีว่าหากธีธัชรู้เรื่องนี้ หัวของใครหลายคนคงหลุดจากบ่าอย่างแน่นอน รินรดายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความขบขันเลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงความสมเพชเวทนาและประกายตาแห่งชัยชนะที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ "หายไปอย่างนั้นหรือคะ... หรือว่ามีคนจงใจ *'ยืม'* มันไป เพื่อใช้เป็นเครื่องมือต่อรองในเกมที่กำลังจะถึงนี้กันแน่" น้ำเสียงของรินรดาลอยละลิ่วไปในอากาศ ขณะที่สมองอันเฉียบ คมกำลังประมวลผล ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เธอกับพศินตกลงกันไว้ แต่การลงมือครั้งนี้... มันช่างสะใจและรวดเร็วกว่าที่เธอคาดคิดไว้เสียอีก การขโมยข้อมูลจากตู้เซฟส่วนตัวของทนายความผู้ไร้พ่ายอย่างธีธัช ไม่ใช่เรื่องที่ใครหน้าไหนจะทำได้ง่ายๆ หากไม่มี 'กุญแจดอกสำคัญ' หรือ 'รหัสผ่าน' ที่ล่วงรู้มาจากความไว้วางใจในอดีต แกร๊ก! เสียงปลดล็อกประตูห้องทำงานด้านนอกดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเข้ม ธีธัชก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คิ้วหนาย่นเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์กวาดมองเข้ามาภายในห้อง ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นอดีตภรรยาของตนยืนสงบนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา "รินรดา... คุณมาทำอะไรที่นี่ดึกดื่นแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถามด้วยความระแวงระวัง ธีธัชรีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ แต่สายตาคมกลับเหลือบไปเห็นสีหน้าซีดเผือดของเลขานุการ และแฟ้มเอกสารที่ผิดปกติบนโต๊ะ สัญชาตญาณนักกฎหมายผู้เจนจัดบอกเขาในเสี้ยววินาทีว่า มีบางอย่างผิดปกติ—ผิดปรกติอย่างร้ายแรง "ฉันก็แค่แวะมาดูความพินาศของคนที่เคยคิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น... ก็เท่านั้นเองค่ะ คุณธีธัช" รินรดาหันกลับไปเผชิญหน้ากับอดีสามี ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความอ่อนแอหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความแข็งกร้าว เย็นชา และสะท้อนภาพของความเจ็บปวดในอดีตที่ถูกหลอมรวมกลายเป็นอาวุธร้าย "คุณพูดเรื่องอะไร ริน... ออกไปจากห้องของผมเดี๋ยวนี้ นี่มันพื้นที่ส่วนตัว" ธีธัชพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น แม้ในอกข้างซ้ายจะเริ่มกระหน่ำรัวด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างประหลาด เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาว กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่เขาเคยรังเกียจและละเลยในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่เขารู้สึกโหยหาอย่างน่าประหลาดใจ แต่ทว่า... มันกลับไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึง "พื้นที่ส่วนตัวเหรอคะ?" รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างอย่างรังเกียจ เธอยกมือขึ้นกอดอก ปรายตามองชายหนุ่มด้วยความเย้ยหยัน "แปลกจังนะคะ ทนายความผู้รอบคอบและยึดมั่นในความถูกต้องอย่างคุณ ถึงได้ปล่อยให้ข้อมูลชิ้นสำคัญที่สุดในคดีของตระกูลวรโชติ... หลุดรอดออกไปจากมือได้ง่ายดายเสียยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก" สิ้นคำพูดนั้น ธีธัชหน้าถอดสีทันที เขารีบพุ่งตรงไปที่ตู้เซฟมุมห้องทันที มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดรหัสผ่านและเปิดบานประตูเหล็กหนาหนักออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือความว่างเปล่า... แฟ้มเอกสารลับที่ซ่อนไว้เพื่อใช้เล่นงานพศินและบริษัทคู่แข่งอันเป็นศัตรูหัวใจ ได้มลายหายSับไปสิ้นซ้ำ "เอกสาร... หายไปไหน!" ธีธัชคำรามออกมาอย่างลืมตัว ดวงตาดุดันหันขวับกลับมามองอดีตภรรยาด้วยความกราดเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ "ฝีมือคุณใช่ไหมรินรดา! คุณร่วมมือกับพศินขโมยมันไปสินะ!" รินรดาไม่สะทกสะท้านต่อท่าทีคุกคามนั้นแม้แต่น้อย เธอกลับระบายยิ้มเยาะหยันออกมาอย่างงดงาม งดงามจนบาดลึกเข้าไปในหัวใจของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า "อย่ามาใส่ร้ายฉันด้วยความโง่เขลาของคุณเลยค่ะคุณธีธัช... เอกสารชิ้นนั้น มันก็แค่ผลกรรมที่คุณเคยทำไว้กับคนอื่น แล้ววันนี้... มันก็ตามมาทวงคืนถึงถิ่นก็เท่านั้นเอง" รินรดาก้าวเข้าไปใกล้เขา กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดถ้อยชัดคำริมใบหูของอดีตสามี "จำไว้นะคะ ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการชดใช้... สิ่งที่คุณทำกับฉันไว้ในอดีต มันกำลังจะย้อนกลับมาทำลายคุณจนไม่เหลือแม้แต่ซาก" พูดจบ รินรดาก็สะบัดหน้าเตรียมก้าวเดินออกไปจากห้องทำงานนรกแห่งนี้ ทว่า... ก่อนที่มือเรียวจะเอื้อมไปแตะลูกบิดประตู เสียงทุ้มแหบพร่าของธีธัชก็ดังลอดไรฟันตามหลังมาด้วยความเคียดแค้นชิงชัง "คิดเหรอว่าคุณจะชนะเกมนี้คนเดียว รินรดา... ต่อให้ไม่มีเอกสารนั่น ผมก็มีวิธีทำลายคนอย่างพศินและดึงคุณกลับมาขยี้ให้แหลกคามือได้เหมือนกัน!" รินรดาหยุดเดินชั่วขณะ เธอไม่ได้หันกลับไปมอง แต่ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากกลับเหยียดยิ้มกว้างขึ้นด้วยความสมเพช มือเรียวดึงประตูเปิดออกเพื่อจะเดินจากไป แต่ทว่า... ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างบางแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดกำลังยืนขวางทางอยู่ตรงหน้าประตู... พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมาให้เธอและธีธัชพร้อมๆ กัน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ