แรงแค้นที่แปรเปลี่ยน

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำที่ตกลงบนโต๊ะกระจกใสราคาแพง ดังสนั่นจนกลบเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ในห้องทำงานที่เงียบงัน ลลินไม่ได้กะพริบตาเลยแม้แต่วินาทีเดียว ดวงตากลมโตคู่คมกริบฉายแววเยียบเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เธอยืนค้ำโต๊ะทำงานของคีย์ด้วยท่าทางที่เปี่ยมด้วยอำนาจและศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำจนหนำใจแล้วลุกขึ้นมาทวงคืน “คุณอ่านมันให้หมดสิคะ คีย์... อ่านดูให้เต็มตา ว่าสิ่งที่คนที่คุณเรียกว่าน้องสาวคนสนิทอย่างรวดาทำลงไป มันกัดกินชีวิตฉันไปมากแค่ไหน” น้ำเสียงของลลินไม่ได้สั่นเครือเลยแม้แต่น้อย มันนิ่งสนิท ทว่ากลับทรงพลังและบาดลึกยิ่งกว่าคมมีดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ คีย์เงยหน้าขึ้นมองอดีตภรรยาที่เคยยอมจำนนต่อเขาในทุกเรื่อง ดวงตาคมกราบของชายหนุ่มฉายแววสับสนและตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด ความทรงจำที่ขาดหายไปของเขายังกคงเป็นกลุ่มหมอกสีเทา แต่หัวใจข้างซ้ายกลับบีบตัวรัดแน่นอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับมันจำความเจ็บปวดของผู้หญิงตรงหน้าได้ดีกว่าสมองส่วนที่เสียหายของเขาเสียอีก “ลลิน... ผม...” คีย์เอ่ยเสียงแหบพร่า มือหนาเอื้อมไปแตะมุมโต๊ะราวกับต้องการหาที่ยึดเหนี่ยว “ผมจำเรื่องระหว่างเราไม่ได้ทั้งหมด แต่เอกสารพวกนี้... รวดาบอกผมว่ามันเป็นแค่ความเข้าใจผิดในธุรกิจ” “ความเข้าใจผิดงั้นเหรอคะ!” ลลินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยหยาดหยดแห่งความสมเพช เวทนา และความแค้นที่ถูกหมักบ่มมานานนับปี “คุณนี่มันโชคดีจริงๆ นะคะคีย์ ที่เลือกจะลืมความเลวร้ายที่ตัวเองเคยทำไว้ลืมแม้กระทั่งผู้หญิงที่คุณเคยผลักไสไล่ส่งเธอออกไปจากบ้านในคืนที่ฝนตกหนัก ทั้งที่เธอกำลังอุ้มท้องลูกของคุณอยู่!” คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางอกของคีย์อย่างจัง ร่างสูงชะงักกึก ลมหายใจสะดุดก คีย์ขมวดคิ้วแน่น สมองพยายามนึกย้อนกลับไปแต่กลับปวดร้าวรานราวกะโหลกศีรษะจะระเบิด “ท้อง... ลูกของผมเหรอ? คุณพูดเรื่องอะไรกันลลิน รวดาไม่เคยบอกเรื่องนี้...” “ก็เพราะรวดาเป็นคนผลักฉันตกบันไดในวันนั้นยังไงล่ะคะ!” ลลินตวาดกร้าว ความอดทนที่สะสมมานานระเบิดออกมาเป็นหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอหน่วยตาแต่เธอไม่ยอมปล่อยให้มันไหลลงมาประจานความอ่อนแอเด็ดขาด “เธอกลัวว่าถ้าเด็กคนนั้นเกิดมา ตำแหน่งนายหญิงของตระกูลนี้จะหลุดมือไป ส่วนคุณ... คุณอยู่ที่ไหนคะในตอนนั้น? คุณกำลังนั่งกอดรักอยู่กับผู้หญิงคนนั้นในห้องทำงานหรูๆ โดยไม่สนใจเลยว่าภรรยาตามกฎหมายของคุณกำลังดิ้นรนอยู่บนกองเลือด!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง บรรยากาศอึดอัดและหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก คีย์รู้สึกราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบเข้าที่กลางศีรษะ ภาพรางเลือนสีแดงฉานแวบเข้ามาในหัว สม Sensation ของกลิ่นคาวเลือดและเสียงร้องไห้ระงมดังขึ้นในโสตประสาทอย่างกะทันหันจนเขาต้องยกมือขึ้นกุมขมับ “ลลิน... หยุดพูดเถอะ” คีย์ครางต่ำด้วยความเจ็บปวด “ทำไมล่ะคะ กลัวความจริงเหรอคะ?” ลลินโน้มตัวเข้าไปใกล้ ใบหน้าสวยเฉี่ยวหยาดเยิ้มไปด้วยหยดน้ำตาที่กลั้นไว้ แต่วาจาร้ายกาจราวนางพญา “คุณคิดเหรอว่าการที่คุณจำอะไรไม่ได้ แล้วมันจะล้างบาปที่คุณทำกับฉันได้หมดสิ้น? ไม่เลยค่ะคีย์... บาปที่คุณร่วมมือกับมันทำลายฉัน มันฝังรากลึกอยู่ในกระดูกดำของฉันแล้ว และฉันนี่แหละค่ะ ที่จะทวงคืนทุกอย่าง ทั้งบริษัท ชื่อเสียง และความเจ็บปวดที่คุณต้องชดใช้ให้สาสม!” ลลินผละถอยหลังกลับด้วยท่าทีสง่างาม เธอจัดเสื้อสูทสีขาวให้เข้าที่ สะบัดหน้าหนีอย่างไม่ใยดีแล้วหันหลังเดินไปที่ประตู “ลลิน! เดี๋ยวสิ!” คีย์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความลนลาน เขารู้สึกว่าถ้าปล่อยให้เธอเดินออกไปตอนนี้ เขาจะสูญเสียผู้หญิงคนนี้ไปตลอดกาล ชายหนุ่มพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือเรียวเล็กไว้แน่น “อย่าเพิ่งไป... บอกผมมาให้หมด ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรากันแน่ แล้วลูก... ลูกของเรา... อยู่ที่ไหน?” ลลินหยุดเดิน เธอค่อยๆ ก้มลงมองมือหนาที่กุมข้อมือเธอไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยรอยยิ้มเยาะที่เย็นเยียบที่สุดเท่าที่คีย์เคยเห็นมาในชีวิต “อยากรู้เหรอคะว่าลูกของเราอยู่ที่ไหน...” ลลินกระซิบเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากมัจจุราช “เอาไว้ไปถามรวดSดูเอาเองเถอะค่ะ... ว่าเธอนำเด็กคนนั้นไปซ่อนไว้ที่นรกขุมไหน!” พูดจบ ลลินก็สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างเด็ดเดี่ยว แล้วผลักประตูเดินออกไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้คีย์ยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้อง ราวกับวิญญาณถูกกระชากออกจากร่าง ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ประเดประดังเข้ามาในหัวสมองจนแทบแหลกสลาย คีย์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ดวงตาแดงก่ำจ้องมองแฟ้มเอกสารตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจจนพรุน ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด เสียงเคาะประตูก็กดังขึ้นเบาๆ สามครั้ง ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... “คุณคีย์คะ... มีแขกมารอพบค่ะ เธออ้างว่าเป็นคนสนิทของคุณรวดา และบอกว่ามีหลักฐานสำคัญเกี่ยวกับเรื่องที่คุณกำลังตามหามามอบให้ค่ะ” เสียงเลขาฯ หน้าห้องดังลอดเข้ามา คีย์ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากอนุญาต ประตูห้องทำงานก็ถูกผลเปิดออกโดยบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ ร่างเพรียวระหงของหญิงสาวแปลกหน้าก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มปริศนาในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลเก่าๆ แต่อีกมือหนึ่ง... กลับจูงเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สี่หขวบคนหนึ่งเดินตามเข้ามาด้วย เด็กชายคนนั้นหยุดยืนอยู่กลางห้อง ดวงตากลมโตสีนิลคู่สวยเงยขึ้นสบตากับคีย์นิ่งสนิท และใบหน้าจิ้มลิ้มได้รูปนั้น... ถอดแบบพิมพ์เขียวมาจากใบหน้าของคีย์ในวัยเด็กราวกับแกะ ไม่มีผิดเพี้ยน! ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมอินและลุ้นไปกับบทนี้ด้วยกันมากๆ เลยนะคะ