คนทรยศตัวจริง

เสียงกระดาษปึกหนาที่ถูกฟาดลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสในห้องประชุมใหญ่ ดังสะท้อนก้องกังวานจนบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท คีย์ยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีชาโคลสั่นเทาเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดขี่ไว้ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเยชาและไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบราวกับจะระเบิดออกมาให้ได้ เขาก้มมองเอกสารทางการเงิน รายงานการโอนเงินข้ามประเทศ และจดหมายลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมแห่งความทรงจำมานานหลายปี เอกสารเหล่านี้ไม่ใช่แค่หลักฐานทางธุรกิจ แต่มันคือ "คำพิพากษา" ที่เปิดโปงความจริงอันโสมمที่เขาเคยโง่เขลาหลงเชื่อมันสนิทใจ "นี่มัน... หมายความว่ายังไง" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างยากเย็น คีย์หันไปมองร่างระหงของรดาที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่มุมห้อง สีหน้าของเธอซีดเผือกไร้เลือดฝาด รอยยิ้มเย้ายวนที่เคยประดับบนใบหน้ามาตลอดหลายปีบัดนี้พังทลายไม่เหลือชิ้นดี รดาหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอถอยหลัง1ก้าวเมื่อเห็นดวงตาของคีย์ในยามนี้—ดวงตาของนักล่าที่พร้อมจะขยี้เหยื่อให้แหลقคามือ "คุณ... คุณกำลังเข้าใจผิดนะคะคีย์ รดาทำทุกอย่างก็เพราะเรา... เพราะรดารักคุณ" "ความรัก?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก เขาก้าวเข้าไปหารดาช้าๆ ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม "คุณเรียกว่าความรักหรอกหรือ รดา... ที่คุณร่วมมือกับคนพวกนั้น สั่งเก็บเอกสารออกแบบของลลิน ปลอมลายเซ็นฉันเพื่อยักยอกหุ้น แล้วยังใส่ร้ายป้ายสีว่าเธอเป็นคนขายความลับบริษัท จนเธอต้องสูญเสียทุกอย่างแม้กระทั่งศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์!" "รดาไม่ได้ตั้งใจ..." รดายกมือขึ้นปัดป้อง น้ำตาแห่งความตื่นตระหนกไหลทะลักลงมาอาบแก้ม "วันนั้น... ถ้าลลินมันไม่ขวางทางคุณ ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ท้องลูกของคุณจนคุณไขว้เขว... บริษัทของเราก็คงเป็นของฉันคนเดียวไปนานแล้ว! รดามีสิทธิ์อะไรทำไมต้องยอมแพ้ให้ผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้นด้วย!" เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังสนั่นหวั่นไหว รดาล้มลงไปกองกับพื้น แรงปะทะทำให้มุมปากของเธอมีเลือดซึมออกมา คีย์ไม่ได้ขยับตัวตามไปซ้ำเติม เขายืนนิ่งค้าง มือข้างที่เพิ่งตบเธอยังคงสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความสะใจ แต่เป็นเพราะความรังเกียจเดียดฉันท์ที่พุ่งพล่านจนจุกอก ความทรงจำที่ขาดหายไปเป็นภาพเบลอๆ ค่อยๆ ปะติดปะต่อกลับเข้ามาในหัวของเขาอย่างโหดร้าย ภาพวันที่ลลินยืนร้องไห้อ้อนวอนขอความเชื่อใจจากเขา ภาพที่เขาตอกกลับเธอด้วยคำพูดใจร้ายและผลไสเธอออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย ภาพที่เธออุ้มท้องโตเดินตากฝนออกไปจากคฤหาสน์หลังนั้น... ทั้งหมดมันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย สักนิดเดียว! คนที่ชั่วร้ายและวางแผนทำลายทุกอย่างเงียบๆ อยู่เบื้องหลังมาตลอด คือผู้หญิงที่ยืนร้องไห้คร่ำครวญอยู่แทบเท้าเขาคนนี้ต่างหาก "สารเลว..." คีย์พึมพำกับตัวเอง น้ำตาผู้ชายหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรม มันเป็นหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวด ความสำนึกผิด และความแค้นเคืองที่สุมอกจนหายใจไม่ออก เขาก้มลงมองหน้าผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นพันธมิตรทางธุรกิจที่ดีที่สุด "ออกไปจากที่นี่... แล้วเตรียมตัวรับหมายศาลได้เลย ฉันจะเอาทุกอย่างคืนจากเธอ ทั้งชื่อเสียง เงินทอง และอิสรภาพ" รดากัดริมฝีปากแน่น แววตาที่เคยออดอ้อนแปรเปลี่ยนเป็นความอาฆาตมาดร้าย เธอลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นที่กระโปรงอย่างทุกลักทุเล ก่อนจะหัวเราะกรี๊ดกราดออกมา "คุณคิดว่าจะจัดการฉันคนเดียวได้เหรอคีย์? อย่าลืมสิว่าเอกสารฉบับสุดท้าย... ฉันไม่ได้เป็นคนเก็บรักษามันไว้คนเดียว!" พูดจบ รดาก็หันหลังวิ่งหนีออกจากห้องประชุมไปอย่างลนลาน ทิ้งให้คีย์ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของความจริงที่เพิ่งถูกเปิดโปง ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน เอามือกุมขมับแน่น ลมหายใจหอบกระชั้น ความรู้สึกผิดบาปกัดกินหัวใจเขาราวกับมีหนามแหลมคมนับพันเล่มทิ่มแทง เขาทำร้ายผู้หญิงที่รักเขามากที่สุด เขาทำลายครอบครัวของตัวเองด้วยมือของเขาเอง ความเย็นชาที่เขาเคยใช้เป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดหลายปี บัดนี้กลับย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเขาเองจนแหลقสลาย ในขณะที่คีย์กำลังจมดิ่งอยู่กับความมืดมนของบาปอดีต เสียงฝีเท้าเบาๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็กระจายความเงียบงันภายในห้อง ก๊อก... ก๊อก... "คุณคีย์คะ... มีพัสดุด่วนส่งตรงถึงโต๊ะทำงานของคุณค่ะ เป็นซองเอกสารที่ระบุว่า 'ส่งมอบให้คุณคีย์ด้วยตนเองเท่านั้น' และ..." เลขานุการสาวหยุดชะงักไปนิด ชำเลืองมองซองเอกสารในมือด้วยความประหลาดใจ "ผู้ส่งฝากข้อความไว้ว่า... เป็นสิ่งที่ภรรยาเก่าของคุณ ฝากให้คุณดูต่างหน้า ก่อนที่เธอจะจากไปอย่างถาวรค่ะ" คีย์เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก หัวใจกระหน่ำเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก มือหนารีบคว้าซองเอกสารสีน้ำตาลนั้นมาฉีกเปิดออกอย่างลนลาน ภาพถ่ายใบหนึ่งร่วงหล่นลงมาบนโต๊ะ ภาพถ่ายของเด็กชายวัยราวๆ ห้าขวบ ใบหน้านั้นถอดแบบมาจากเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน ดวงตากลมโต จมูกโด่งเป็นสัน และรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบมาจากกระจกเงาไม่มีผิดเพี้ยน และด้านหลังภาพถ่ายใบนั้น มีลายมืออันคุ้นเคยที่เขาเคยเห็นผ่านตาในอดีต เขียนด้วยหมึกสีดำสนิทเอาไว้สั้นๆ แต่เฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ... *“ขอบคุณสำหรับความใจร้ายในอดีตนะคะคุณคีย์... และนี่คือสิ่งที่คุณไม่มีวันได้พบหน้าลูกชายของคุณอีกตลอดกาล”* --- ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ