สืบสวนด้วยหัวใจและหลักฐาน

หลักฐานชิ้นสุดท้ายไม่ได้ซ่อนอยู่ในตู้เซฟราคาแพงของสำนักงานทนายความ หรือแม้แต่ในห้องทำงานรกๆ ของสำนักงานบัญชีตระกูลเดิมที่จ้องจะฮุบร้านริน แต่กล่องกระดาษลูกฟูกเก่าๆ สีน้ำตาลเข้มที่อัดแน่นไปด้วยบิลค่าวัตถุดิบและสลิปการโอนเงินสดผ่านตู้เอทีเอ็มเมื่อสามเดือนก่อน กลับถูกวางอยู่บนโต๊ะไม้สักขัดมันเงาในห้องทำงานส่วนตัวของศิลาอย่างไม่น่าเชื่อ กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟโบราณคั่วเข้มผสมนมข้นหวานสูตรดั้งเดิมลอยอวลอยู่ในอากาศ ตัดกับความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวหนังสือบนกระดาษใบเสร็จที่รินกำลังกวาดสายตาอ่านอย่างละเอียด "คุณอาไม่ได้แค่ปล่อยข่าวลือเรื่องร้านของเราใช้เนื้อสัตว์คุณภาพต่ำเพื่อทำลายชื่อเสียงอย่างเดียวสินะครับ..." รินเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากกระดาษแผ่นนั้น น้ำเสียงของเชฟหนุ่มราบเรียบ เย็นเยียบ แต่กลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงทันที "แต่พวกเขายังลงทุนจ้างคนปล่อยข่าวในกลุ่มเฟซบุ๊กชุมชน ยอมจ่ายเงินหลักหมื่นเพื่อซื้อพื้นที่โพสต์โจมตี ติดต่อกันเป็นเวลาสามสัปดาห์เต็ม" ศิลาเงยหน้าขึ้นจากแท็บเล็ตแสดงผังเส้นทางการเงินที่ทีมสืบสวนส่วนตัวเพิ่งส่งตรงเข้ามา ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแววเยียบเย็นอย่างที่คู่ค้าทางธุรกิจมักจะหวาดกลัวยามที่เขาต้องจัดการกับ "ปัญหาเรื้อรัง" ชายหนุ่มขยับตัวเข้าใกล้ภรรยาอย่างเป็นธรรมชาติ มือหนายื่นออกไปประคองแก้วกาแฟอุ่นๆ มาวางไว้ใกล้ตัวริน ก่อนจะรวบเอวบางเข้ามาแนบชิด สัมผัสอุ่นซ่านจากฝ่ามือของสามีสายเปย์ช่วยคลายปมความตึงเครียดในหัวใจของรินลงได้บ้าง "เงินจำนวนนี้เทียบไม่ได้เลยกับความเหนื่อยยากที่คุณใช้เวลาปลุกปั้นร้านนี้ขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่หลังมือขาวเนียนของริน "คนพวกนั้นคิดตื้นเขินเกินไป คิดว่าการตัดทอนชื่อเสียงจะทำให้คุณยอมจำนนและกลับไปซมซานขอความช่วยเหลือจากพวกเขา น่าเสียดาย... ที่พวกเขาประเมินผมต่ำไปหน่อย" "คุณศิลานี่เผด็จการไม่เปลี่ยนเลยนะครับ สืบสวนเงียบๆ จนได้หลักฐานมัดตัวแน่นหนาขนาดนี้ โดยไม่ยอมบอกผมล่วงหน้าสักคำ" รินเหลือบมองสามีด้วยหางตา ริมฝีปากหยักสวยคล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่เชิง "ผมไม่ใช่คนใจดีพอจะปล่อยให้ใครมาทำร้ายคนที่ผมรักและตั้งใจดูแลหรอกนะครับ" ศิลาตอบกลับทันควัน นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์แบบนักธุรกิจเคี่ยวลากดิน "อีกอย่าง... การตบหน้าคนพวกนั้นด้วยหลักฐานทางกฎหมายและบัญชีการเงินที่ดิ้นไม่หลุด มันสะใจกว่าการเดินไปต่อปากต่อคำด้วยตัวเองตั้งเยอะ" ในขณะที่ทั้งสองกำลังตรวจสอบเส้นทางการเงินและรายชื่อบัญชีม้าที่ใช้ในการปล่อยข่าวปลอม เสียงเคาะประตูก็จังหวะดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่ประตูกระจกฝ้าจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยหนุ่ม "คุณศิลาครับ... ทางฝ่ายกฎหมายส่งหมายศาลชุดแรกไปถึงบ้านของคุณป้าและลูกพี่ลูกน้องของคุณรินเรียบร้อยแล้วครับ และนี่คือรายงานการเคลื่อนไหวล่าสุด... มีคนกำลังพยายามติดต่อขอเจรจายอมความแล้วครับ" รินวางเอกสารในมือลงช้าๆ ความรู้สึกโล่งใจผสมผสานกับความสะใจแปลกๆ ไหลวนอยู่ในอก ปมในอดีตที่เคยพันธนาการหัวใจของเขาให้รู้สึกพ่ายแพ้และโดดเดี่ยว บัดนี้ถูกคลี่คลายออกทีละเปลาะด้วยพลังสนับสนุนที่หนักแน่นและมั่นคงจากผู้ชายคนนี้ แต่ก่อนที่รินจะได้เอ่ยปากสั่งการขั้นตอนต่อไป เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของศิลาก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ศิลาก้มลงมองหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที สีหน้าที่เคยสุขุมและเยือกเย็นกลับเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมทันที ดวงตาคมหรี่แคบลงเมื่ออ่านข้อความบรรทัดสุดท้ายที่ถูกส่งเข้ามาจากกล้องวงจรปิดหน้าบ้านพักตากอากาศ "มีบางอย่างผิดปกติ..." ศิลากล่าวเสียงต่ำ มือหนากระชับข้อมือของรินไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ "ระบบรักษาความปลอดภัยแจ้งว่า... มีบุคคลแปลกหน้าพยายามใช้กุญแจสำรองไขเข้าไปในบ้านพักของคุณที่ต่างจังหวัดเมื่อสามนาทีที่แล้ว และภาพจากกล้องวงจรปิดจับหน้าผู้บุกรุกคนนั้นได้ชัดเจน..." รินชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นภาพใบหน้าของบุคคลในจอแท็บเล็ตที่ศิลาหันมาให้ดูชัดๆ ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นคนที่ควรจะได้รับหมายศาลและกำลังหวาดกลัวอยู่ในกรุงเทพฯ ในเวลานี้! *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางลิ้มรสความสุขและร่วมลุ้นไปกับทุกตัวอักษรของผมเสมอนะครับ* **กาแฟโบราณแก้วโต**