การเผชิญหน้ากับราชันย์หิมะ

“อย่าเพิ่งถอย! ถ้าแกก้าวเท้าซ้ายออกไปในจังหวะนี้ โล่ของแกจะเปิดช่องโหว่ตรงกลางอกพอดี ลูคัส!” เสียงตะโกนของเรย์ดังฝ่าความเงียบเชียบของยอดเขาเยือกแข็งที่พัดพาเอาเกล็ดหิมะดุจใบมีดคมกริบมาบาดผิวหน้า ลูคัสที่กำลังจะพุ่งตัวถอยร่นชะงักกึก เขากัดฟันแน่น กล้ามเนื้อแขนที่ถือโล่เหล็กกล้าสั่นระริกจากแรงปะทะมหาศาลที่กระหน่ำลงมาไม่หยุดหย่อน “นายจะให้ฉันยืนรับตีนมันไปถึงเมื่อไหร่กันวะ เรย์! พลังป้องกันของฉันเหลือไม่ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์แล้วนะ!” ลูคัสแผดเสียงตอบกลับ เหงื่อเม็ดโตไหลซึมผ่านไรผมแม้ในอากาศที่ติดลบ “อีกนิดเดียว... อดทนไว้ อีกแค่สามวินาที!” เรย์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยอารมณ์ เขายังคงก้มหน้าก้มตาประคองค้อนเวทมนตร์ ‘รัตติกาลทมิฬ’ ที่สร้างขึ้นเองกับมือ ในขณะที่มืออีกข้างคอยดีดนิ้วร่ายเวทอาคมขนาดจิ๋วลงบนพื้นหิมะเพื่อวางวงเวทย์เสริมพลัง เซเลสซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักในชุดคลุมสีเงินยวบยาบ แววตาของเธอเปล่งประกายลึกลับ เธอไม่ได้ขยับเขยื้อนเข้าไปช่วยการต่อสู้โดยตรง แต่กลับยกพัดในมือขึ้นปิดรอยยิ้มบางๆ นั้นไว้ “ช้าไปนิดนะ เรย์ ถ้าเธอคำนวณระยะห่างของรอยแยกมิตินั่นผิดไปเพียงมิลลิเมตรเดียว พลังงานที่จะระเบิดออกมา... ไม่ใช่แค่โล่ของลูคัสหรอกที่จะแหลกละเอียด” “ผมรู้ครับอาจารย์” เรย์ตอบสวนโดยไม่เงยหน้ามอง “นั่นคือเหตุผลที่ผมต้องทำให้แน่ใจว่าองศาการสะท้อนกลับจะตกลงที่จุดศูนย์กลางพอดี” ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับโลกกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ หิมะหนาทึบที่ทับถมกันมานับศตวรรษถูกแรงมหาศาลผลักให้แตกกระจายเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องล่าง มันไม่ใช่แค่ก้อนหิน แต่มันคือ ‘ดวงตา’ ขนาดมหึมาที่มีประกายสีฟ้าเยือกเย็นดุจน้ำแข็งนิรันดร์ ราชันย์หิมะ... ผู้พิทักษ์ที่หลับใหลมานานนับพันปี บัดนี้ตื่นขึ้นแล้ว ร่างของมันค่อยๆ ผุดขึ้นจากพื้นดิน สูงตระหง่านจนยอดศีรษะแทบจะแตะขอบฟ้าที่มืดครึ้ม มันไม่ได้มีรูปร่างเป็นก้อนน้ำแข็งธรรมดา แต่คือสิ่งมีชีวิตโบราณที่ประกอบขึ้นจากคริสตัลเวทมนตร์และพายุที่อัดแน่นจนเป็นของแข็ง *โฮกกกกก—!* เสียงคำรามของมันไม่ได้เป็นเสียงสัตว์ แต่มันคือเสียงเสียดสีของน้ำแข็งที่แตกหักและพายุไซโคลนที่กรีดร้อง ลมกรรโชกแรงพัดเอาลูคัสกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว แต่เขาก็ใช้โล่ปักลงบนพื้นดินอย่างมั่นคง “เอาเลย! เรย์! มันจะฟาดลงมาแล้ว!” เรย์ประสานสายตากับลูคัสเพียงเสี้ยววินาที ความไว้เนื้อเชื่อใจที่สั่งสมมานานนับปีถูกถ่ายทอดผ่านดวงตาคู่นั้น เรย์เหวี่ยงค้อนเวทมนตร์ขึ้นฟ้า พลังมานาสีทองไหลทะลักออกจากฝ่ามือเข้าสู่ค้อนจนเกิดประกายไฟฟ้าสถิต “ลูคัส! ตั้งโล่เอียงสี่สิบห้าองศา รับแรงปะทะที่จุดกึ่งกลาง!” ลูคัสทำตามคำสั่งโดยสัญชาตญาณ เขาไม่ได้คิดสงสัย เขาทำเพียงแค่เชื่อใจเพื่อนรัก โล่ของเขาถูกฉาบด้วยแสงสีเหลืองทองที่เรย์ส่งมาให้ มันกลายเป็นโล่สะท้อนเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่นักสู้คนหนึ่งจะพึงมี มือขนาดยักษ์ของราชันย์หิมะฟาดลงมาดั่งภูเขาถล่ม แรงกระแทกนั้นมหาศาลจนพื้นดินรอบข้างยุบตัวเป็นวงกว้าง แต่แทนที่โล่ของลูคัสจะแตกสลาย พลังงานจากค้อนของเรย์กลับเปลี่ยนทิศทางแรงปะทะนั้นให้ไหลย้อนกลับเข้าไปในแขนของบอสใหญ่! “จังหวะนี้แหละ!” เรย์คำรามลั่น เขากระโดดลอยตัวขึ้นกลางอากาศ ค้อนเวทมนตร์ในมือหมุนวนรวบรวมไอเย็นรอบข้างให้กลายเป็นหอกน้ำแข็งที่คมกริบ “เซเลส! เพิ่มบัฟการเจาะเกราะให้ผมที!” เซเลสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงของเธอใสราวกระดิ่งเงิน “บทเรียนที่ 16: อย่ามองข้ามพลังที่เธอมีอยู่ในมือสิ เจ้าเด็กดื้อ” ปลายนิ้วเรียวของเธอวาดวงเวทย์สีทองกลางอากาศก่อนจะดีดมันเข้าใส่เรย์ ร่างกายของเขาส่องสว่างวาบ ความเร็วและพลังทำลายล้างพุ่งทะลุขีดจำกัดเดิมไปหลายเท่าตัว เรย์พุ่งเข้าหาช่องโหว่ที่เกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีจากการสะท้อนพลังของลูคัส เขาเหวี่ยงค้อนเข้าใส่แกนกลางคริสตัลที่หน้าอกของราชันย์หิมะอย่างแม่นยำ *เปรี้ยง!* เสียงผลึกแตกละเอียดดังสนั่นหวั่นไหว ราชันย์หิมะสั่นสะท้าน ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งเริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกกระแทกแรงๆ ลูคัสหอบหายใจอย่างหนักแต่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ “เราทำได้แล้วใช่ไหม?” แต่แล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของเรย์กลับจางหายไป สายตาของเขาไม่ได้จ้องมองไปที่บอสที่กำลังสลายไป แต่เขากำลังมองไปที่ ‘รอยแยก’ ที่ปรากฏขึ้นหลังจากการแตกสลายของคริสตัลนั้น มันไม่ใช่ชัยชนะที่สิ้นสุด... แต่มันคือประตู ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นตรงหน้าของทุกคนพร้อมกัน เสียงของระบบที่คุ้นเคยดูเย็นเยียบและแปลกไปกว่าทุกครั้ง [ประกาศระบบ: มหาศึกระดับโลก ‘พันธสัญญาแห่งราชันย์น้ำแข็ง’ สิ้นสุดลงโดยกลุ่มผู้เล่น ‘กิลด์มือใหม่’] [ภารกิจระดับ SSS: ‘จุดเริ่มต้นแห่งความหายนะ’ เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [คำเตือน: สิ่งที่คุณเพิ่งกำจัดไป ไม่ใช่บอส... แต่เป็น 'ผนึก' ที่กักขังบางอย่างไว้ข้างใน] ความมืดมิดที่ไหลทะลักออกมาจากรอยแยกนั้นไม่ใช่ไอเย็น แต่มันคือกลุ่มก้อนพลังงานสีม่วงดำที่ดูดกลืนแสงสว่างทุกอย่างในรัศมี ลูคัสเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างรูปร่างคล้ายมนุษย์ค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่านั้น นัยน์ตาของเซเลสที่เคยขี้เล่นและเจ้าเล่ห์ บัดนี้กลับสั่นไหวเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เธอพึมพำชื่อหนึ่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือจนเรย์แทบไม่ได้ยิน “ไม่นึกเลยว่า... เขาจะกลับมาเร็วกว่าที่ตำนานทำนายไว้ถึงสามร้อยปี” ร่างนั้นก้าวออกมาเต็มตัว มันคือชายหนุ่มในชุดเกราะโบราณที่ดูคุ้นตาจนเรย์ใจหายวาบ ใบหน้าของชายผู้นั้น... ราวกับเป็นกระจกเงาสะท้อนตัวเรย์เองในเวอร์ชั่นที่เต็มไปด้วยความแค้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเรย์และผองเพื่อนในตอนนี้ด้วยนะคะ / ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน