ข่าวลือเรื่องกิลด์ปริศนา

"ถ้าพวกนายยังคิดจะเหมาซื้อ 'มีดสั้นวายุคลั่ง' ล็อตสุดท้ายของร้านรุ่งอรุณนิรันดร์ไปอีกคนล่ะก็ ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนเอาดาบใหญ่ฟาดหน้าพวกนายให้คว่ำคากลางตลาดอาเซรอนเลยคอยดู!" เสียงตะโกนด้วยความคับแค้นใจของชายหนุ่มร่างยักษ์คลาสเบอร์เซิร์กเกอร์ดังสะท้านไปทั่วจัตุรัสกลางเมืองหลวง รอบกายเขามีผู้เล่นมุงดูกันอยู่แน่นขนัดจนแทบไม่เหลือพื้นที่หายใจ บนแผงลอยไม้สนสีอ่อนที่ตั้งอยู่มุมอับสายตา—ซึ่งในตอนนี้กลับกลายเป็นจุดศูนย์กลางของเซิร์ฟเวอร์—ป้ายไม้เก่าๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า *'กิลด์รุ่งอรุณนิรันดร์: อาวุธคุณภาพดี ราคาเป็นมิตรเพื่อมิตรภาพที่ยั่งยืน'* กำลังสั่นไหวตามแรงกระแทกของผู้คนที่พยายามเบียดเสียดแย่งชิงสินค้าชิ้นสุดท้าย ภายในร้านค้าชั่วคราวที่ถูกกั้นด้วยม่านเวทมนตร์ เรย์กำลังใช้ค้อนเวทมนตร์ขนาดเล็กเคาะลงบนใบมีดโลหะสีนิลอย่างประณีต เสียง *'กริ๊ง... กริ๊ง...'* กังวานใสราวดนตรีขับกล่อม ทว่าในใจของเขากลับไม่ได้สงบตามเสียงนั้นเลยแม้แต่น้อย "เรย์... นายยังใจเย็นนั่งเช็ดใบมีดพวกนี้ลงในคลังแสงได้อีกเหรอ?" ลูคัสที่เพิ่งกลับจากการผลักฝูงชนหน้ากิลด์เดินเข้ามาในห้องด้วยสภาพเหงื่อท่วมตัว ชุดเกราะเหล็กกล้าของเขาบุบสลายไปเล็กน้อยจากการเบียดเสียดกับผู้เล่นนับร้อยที่แห่กันมาซื้อของ "ข้างนอกนั่นแทบจะเหยียบกันตายอยู่แล้วนะ! พวกกิลด์ใหญ่อย่าง 'ราชันย์โลหิต' กับ 'ปีกอัคคี' ส่งคนมาเจรจาขอซื้อสิทธิ์เหมาผลิตอาวุธของเราแบบผูกขาดแล้วด้วยซ้ำ แถมยังเสนอราคาให้สูงกว่าต้นทุนถึงสิบเท่า!" เรย์วางค้อนลงบนโต๊ะทำงานอย่างช้าๆ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับเพื่อนสนิท ดวงตาสีเข้มฉายแววครุ่นคิดลึกซึ้ง นิ้วเรียวยาวถอดแว่นตากรองแสงเวทมนตร์ออกก่อนจะใช้ผ้าสะอาดเช็ดเลนส์อย่างใจเย็น "ปฏิเสธไปซะสิลูคัส" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ถ้าเราขายสิทธิ์ผูกขาดให้กิลด์ใหญ่ ราคาในตลาดเสรีจะถูกควบคุมโดยพวกเขาทันที และเป้าหมายที่เราอยากเห็นผู้เล่นมือใหม่มีอุปกรณ์ดีๆ ราคาเข้าถึงได้ก็จะพังทลายลง อาวุธที่ฉันตีไม่ได้มีไว้เพื่อประมูลสงครามการค้า แต่มีไว้เพื่อสร้างความเท่าเทียมในโลกที่โหดร้ายต่างหากล่ะคะ" ลูคัสถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะยิ้มแห้งๆ "ให้ตายเถอะ นายนี่มันหัวรั้นไม่เปลี่ยนเลย... แต่ก็นั่นแหละนะ ถึงได้ทำให้ฉันยอมมาตกระกอยลำบากด้วยกันตั้งแต่เกมภาคก่อนจนถึง VRMMO ตัวนี้" ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาจากทางด้านหลังของห้องทำงาน เซเลส อาจารย์สาวลึกลับในชุดคลุมนักเวทสีชาดโบราณก็ก้าวเท้าเข้ามา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนเรียวปากอิ่มสวย ดวงตาคู่คมของเธอกวาดมองเตาหลอมที่ยังคงคุโชนด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าคราม ก่อนจะหยุดลงที่หน้าต่างเวทมนตร์ที่แสดงกราฟฟิกสถานะของเซิร์ฟเวอร์ "เด็กน้อยทั้งสองคน... พวกเธอคิดจริงๆ หรือว่าความวุ่นวายข้างนอกนั่นเป็นแค่เรื่องของการค้าขายธรรมดา?" เสียงนุ่มทุ้มชวนค้นหาเอ่ยขึ้น ทำเอาบรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงไปถนัดตา เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย "อาจารย์หมายความว่ายังไงคะ?" เซเลสเดินเข้าไปใกล้หน้าต่าง พลางใช้นิ้วเรียวแตะเบาๆ บนกระจกใส ภาพภายนอกถูกซูมขยายออกจนเห็นกลุ่มคนลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนปะปนอยู่กับฝูงชน พวกเขาไม่ได้แย่งชิงซื้ออาวุธเหมือนคนอื่น แต่กำลังใช้ลูกแก้วเวทมนตร์สีม่วงเข้มสแกนตรวจสอบออร่าเวทมนตร์ที่แผ่ออกมาจากมีดสั้นทุกเล่มที่ถูกขายออกไป "อาวุธที่เรย์สร้างขึ้นไม่ได้มีดีแค่ความคมกริบหรือความทนทาน แต่มันมี 'ร่องรอยพลังงานโบราณ' ที่หลงเหลือจากการตีเหล็กด้วยทักษะที่สูญหายไปจากโลก Aethelgard เมื่อสามร้อยปีก่อน" เซเลสปรายตามองเรย์ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "การที่พวกเธอเอาไอเทมเหล่านี้ออกไปวางขายในตลาดเปิดแบบไม่ระวังตัว... ก็เหมือนกับการโยนเนื้อชิ้นโตลงไปในฝูงสุนัขป่าที่กำลังหิวโหย และตอนนี้... มีบางสิ่งที่น่าสนใจกว่ากิลด์ใหญ่กำลังจับตามองกิลด์ 'รุ่งอรุณนิรันดร์' ของพวกเราเข้าแล้วล่ะค่ะ" ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากซักถาม เสียงระฆังเตือนภัยระดับฉุกเฉินจากระบบเกมก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเมืองหลวง ท้องฟ้าเหนือจัตุรัสที่เคยสดใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้สาเหตุ ไอหมอกสีม่วงพวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินหน้าแผงลอยของกิลด์ พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าผู้เล่นทุกคนในเซิร์ฟเวอร์ [ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบการแทรกแซงข้อมูลจากพื้นที่ต้องห้าม 'ซากปรักหักพังแห่งกาลเวลา'... เป้าหมายการแทรกแซง: อาวุธระดับตำนานที่ถูกสร้างขึ้นโดยผู้เล่น 'เรย์' คำเตือน: ประตูมิติแห่งความมืดกำลังจะเปิดออก ณ พิกัดปัจจุบันของท่าน โปรดเตรียมรับมือกับภัยพิบัติระดับปรมาจารย์] ...ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเรย์และผองเพื่อนในตอนนี้ด้วยนะคะ / ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน