ความดังที่ไม่ได้ตั้งใจ

จังหวะนั้น... โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปเลยล่ะค่ะ! เสียงกริ่งเตือนการเริ่มคลาสเรียนคาบบ่ายของตึกคณะนิเทศศาสตร์ดังขึ้นแทบจะกลบความเงียบงันที่แผ่ปกคลุมโต๊ะม้าหินอ่อนยาวหน้าภาควิชา แต่ไม่มีใครสนใจเสียงนั้นเลยสักคน เมื่อหน้าจอสมาร์ทโฟนของทุกคนในรัศมีสามเมตรกำลังสว่างวาบพร้อมๆ กัน ด้วยแรงสั่นเตือนจากแอปพลิเคชันยอดฮิตและกลุ่มเฟซบุ๊กคอมมูนิตี้ของมหาวิทยาลัย ที่ตอนนี้ยอดแชร์พุ่งทะยานทะลุหลักพันไปเรียบร้อยแล้ว "ไอ้กานต์... มึงดูนี่ดิ" จีโน่หน้าซีดเผือด มือสั่นเทาขณะยื่นโทรศัพท์มือถือเข้าประชิดหน้าเพื่อนสนิทที่กำลังเคี้ยวชานมไข่มุกตุ่นๆ กานต์ขมวดคิ้วยุ่ง ปัดมือเพื่อนออกอย่างไม่สบอารมณ์ "อะไรของมึงเนี่ยจีโน่ คนจะกินข้าวกลางวันให้เป็นสุข... อื้อหือ อะไรวะเนี่ย!" ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่ภาพตัดต่อฝีมือสมัครเล่นที่ไหนเลยค่ะ แต่เป็นภาพความละเอียดสูงระดับ 4K ถ่ายจากเลนส์เทเลโฟโต้ซูมไกลจากตึกวิศวะข้ามมายังโรงอาหารคณะนิเทศฯ ในภาพนั้นคือมุมที่ภีม (หนุ่มวิศวะตัวตึงประจำปี สภาพเสื้อนิيตย์หลุดลุ่ยกระดุมบนปลดสองเม็ดอย่างจงใจ) กำลังยืนโน้มตัวลงมาใกล้ใบหูของกานต์ รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์กำลังระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาที่พวกชะนีเก้งกวางทั้งมหา'ลัยต่างหมายปอง แถมมือหนายังถือแก้วน้ำหลอดดูดอันเดียวกันยื่นจ่อปากคนปากจัดที่ทำหน้าเหวอสุดขีดอีกต่างหาก แค่นั้นยังไม่พีคพอค่ะ เพราะแคปชันประกอบภาพจากเพจเม้าส์มอยชื่อดังดันพาดหัวข่าวตัวเบ้อเริ่มว่า: *“วงในเม้าส์ฉ่ำ! หรือพ่อหนุ่มวิศวะสายเปย์ตัวพ่อ กำลังซุ่มปลูกต้นรักกับตัวแม่คณะนิเทศฯ? เห็นตามรับตามส่งทุกลมหายใจจนมดขึ้นตึกหมดแล้วแม่!”* "ซุ่มพ่อมึงดิ!" กานต์สบถลั่น โต๊ะม้าหินเกือบคว่ำเพราะเจ้าตัวลุกพรวดขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้มระเนระนาด ใบหน้าขาวเนียนแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ไม่รู้ว่าเพราะความโกรธ ความอาย หรือเพราะความตื่นตระหนกที่พุ่งทะลุปรอทกันแน่ "ใครมันถ่ายวะ! แล้วมันเอาปัญญาที่ไหนมาคิดว่ากูคบกับไอ้หมาบ้าวิศวะนั่น ห๊ะ!" "ใจเย็นก่อนมึง หายใจเข้าพุท หายใจออกโท..." จีโน่ทำท่าลูบหลังเพื่อน แต่ปากนี่ฉีกยิ้มกว้างจนแทบจะถึงใบหู ดวงตาเป็นประกายวิบวับด้วยความชอบอกชอบใจระดับสิบเต็มสิบ "แต่รูปนี้นะ มุมโคตรได้ แสงโคตรสวย อย่างกับโปสเตอร์ซีรีส์วายช่องดัง บิ๊กแบงค์โปรดักชันยังต้องกราบ! ว้ายยย เคมีสาธารณะมากแม่!" "มึงยังจะมีอารมณ์มาแซวอีกเหรอจีโน่! ดูคอมเมนต์ดิ!" กานต์ชี้หน้าจอด้วยนิ้วที่สั่นระริก "ไอ้พวดเพื่อนในคณะกูแห่กันมาแท็กชื่อกูจนโทรศัพท์กูจะระเบิดอยู่แล้วเนี่ย แล้วดูพวกวิศวะฝั่งโน้นดิ... มาคอมเมนต์กันเต็มว่า *'น้องคนนี้แฟนไอ้ภีมเหรอวะ', 'หวงก้างชิบหาย', 'ระวังหัวใจไว้ดีๆ นะน้อง ตัวอันตรายเลยคนนี้'*... อันตรายพ่องสิ!" เสียงโวยวายของกานต์ดังลั่นจนรุ่นน้องปีหนึ่งที่เดินผ่านไปผ่านมาต้องหันมามองเป็นตาเดียว บรรยากาศรอบตัวอบGวลไปด้วยความวุ่นวายย่อมๆ ที่ถูกจุดชนวนขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่ในขณะที่เจ้าตัวกำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงพยายามหาทางกู้ชื่อเสียงและศักดิ์ศรีของตัวเองคืนมานั้น หน้าจอกลับเด้งข้อความแชตเข้ามารัวๆ จนแทบไม่ต้องกดรีเฟรช *(แอปพลิเคชันแชต)* **PHEEM:** ไหนดูซิ ใครเขาบอกว่าเราคบกันนะ? 😼 (12:45 น.) **PHEEM:** เขาก็พูดความจริงป่ะวะ **PHEEM:** หรืออยากให้เลื่อนสถานะจาก "ซุ่มคบ" เป็น "เปิดตัวแบบเป็นทางการ" เลยดี? พรุ่งนี้พี่ว่างนะ พาไปเปิดตัวหน้าคณะเลยเอาป่ะ กานต์อ่านแล้วแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้งลงถังขยะให้รู้แล้วรู้รอด นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์ยิกๆ ด้วยความเร็วแสงเพื่อตอบกลับไอ้คนที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ตึกข้างๆ แบบไม่เกรงกลัวบาปกรรม **KAN_T:** ไอ้ภีม! มึงว่างมากเหรอวะ ถึงได้ปล่อยให้คนเขาเข้าใจผิดกันไปทั่วบ้านทั่วเมืองแบบนี้! ลบโพสต์เดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย! ไม่เช่นนั้นกูจะเอาแฟ้มโปรเจกต์ฟาดหัวมึงจริงๆ ด้วย! **PHEEM:** อ้าว ทำไมต้องดุด้วยล่ะครับคุณแฟน **PHEEM:** พี่ไม่ได้เป็นคนปล่อยภาพสักหน่อย... แต่ยอมรับนะ ว่ารูปสวยดี พี่เซฟเก็บเข้าอัลบั้มส่วนตัวเรียบร้อยละ 📸✨ **KAN_T:** แฟนบ้าแฟนบออะไรของมึง! กูเป็นเพื่อนมึง... เอ้ย ไม่ใช่! กูเป็นเหยื่อความเจ้าเล่ห์ของมึงต่างหาก! รีบออกมารับผิดชอบเลยนะ มาเคลียร์กับกูเดี๋ยวนี้เลยไอ้คุณภีม! **PHEEM:** ครับๆ ยอมรับผิดก็ได้ งั้นเย็นนี้เลี้ยงชานมไข่มุกร้านโปรดไถ่โทษนะ แต่มีข้อแม้... **KAN_T:** อะไรอีก! **PHEEM:** ต้องเดินจูงมือข้ามตึกมาหาพี่ที่โรงอาหารวิศวะนะ คนเขาจะได้เห็นชัดๆ ว่าที่ลือกันน่ะ... เรื่องจริงทุกประการ 😉 กานต์อ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มจนต้องยกมือขึ้นมาพัดให้ลมโกรก ปากก็พึมพำด่าทออีกฝ่ายไม่เป็นภาษา ท่าทางฮึดฮัดน่ารักน่าเอ็นดูจนจีโน่ที่นั่งมองอยู่ถึงกับต้องอมยิ้มแล้วส่ายหัวเบาๆ "มึงจะเอายังไงต่อคุณชายกานต์ ข่าวลือแพร่เร็วกว่าไฟลามทุ่งแล้วนะจ๊ะ" จีโน่เอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ กานต์หันขวับมามองเพื่อนสนิท สายตาคมค้อนขวับอย่างคาดโทษ แต่ก่อนที่ริมฝีปากบางจะได้อ้าปากเถียงอะไรออกไป เสียงฝีเท้าหนักแน่นคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเงาสูงโปร่งที่ทาบทับลงมาบังแสงแดดแผดเผาของยามบ่าย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์ลอยมาแตะจมูกเสียก่อนที่เจ้าตัวจะทันได้หันไปมอง "ไม่ต้องเดินไปถึงตึกวิศวะหรอ..." เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นชิดริมหู จนกานต์สะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับไปมอง ภีมยืนกอดอกพิงเสาตึกอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์พาดผ่านใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่กานต์ด้วยประกายระยิบระยับที่อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดแผนร้ายอะไรอยู่อีก "ในเมื่อคนทั้งมหา'ลัยเขาเข้าใจผิดกันไปหมดแล้ว..." ภีมก้าวเข้าไปประชิดตัวกานต์ทีละก้าว จนคนตัวเล็กกว่าต้องเอนตัวหนีแต่ติดเสาตึก "เรามาคบกันจริงๆ... ให้สมกับข่าวลือเลยดีไหมครับ?" จังหวะนั้น... หัวใจของกานต์เต้นรัวแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อปลายนิ้วอุ่นของภีมเอื้อมมาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาข้างแก้มให้อย่างเบามือ และก่อนที่กานต์จะทันได้ตั้งสติอ้าปากปฏิเสธเหมือนทุกครั้ง เสียงแจ้งเตือนข้อความสุดท้ายจากหน้าจอโทรศัพท์ของภีมก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด *(ข้อความจากแอปพลิเคชันแชตของภีมที่ส่งเข้าเครื่องกานต์)* **PHEEM:** "ถ้าไม่ตอบว่าตกลงภายในสามวินาที... พี่จะจูบโชว์กลางคณะนิเทศฯ ให้ดูจริงๆ ด้วยนะ" กานต์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้เมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น... -------------------------------------------------- *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความวุ่นวายของคู่รักคู่กัดคู่นี้เสมอนะคะ!*