ความใจดีที่หาจากไหนไม่ได้

"ถ้านายยังคีบหมูสามชั้นไหม้ๆ เข้าปากฉันอีกคำเดียว ฉันจะเอาเตานี้คว่ำใส่หัวนายจริงๆ ด้วยนะภีม!" เสียงโวยวายปนเสียงหัวesคิกคักดังลั่นร้านหมูกระทะใต้หอพัก กานต์ตวัดสายตาค้อนใส่คนตัวสูงที่นั่งฝั่งตรงข้ามอย่างคาดโทษ มือเรียวพยายามดึงจานพลาสติกหนีจากตะเกียบยาวของอีกฝ่ายที่จ้องแต่จะแย่งของอร่อยในจาน บรรยากาศรอบโต๊ะอบWอวลไปด้วยควันสีขาวจากเตาถ่านและกลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อย่าง แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาคนในร้านมากกว่าความอร่อย ก็คงไม่พ้นคู่กัดประจำคณะที่ตีกันไม่เว้นแต่ละวินาที "โห กานต์ ใจร้ายจังวะ ฉันแค่หวังดีกลัวเธอสำลักควันต่างหาก ดูดิ หน้ามันเลอะเขม่าหมดแล้วเนี่ย" ภีมทำหน้าทะเล้น ยื่นทิชชูเปียกข้ามโต๊ะมาหมายจะเช็ดแก้มให้ แต่กานต์กลับเบี่ยงหน้าหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับยื่นมือไปปัดมือหนานั้นออก "ไม่ต้องมาทำเป็นมือไว! หน้าฉัน ฉันเช็ดเองได้ นายดูแลตัวเองเถอะ สภาพ... หัวยุ่งเป็นรังนกขนาดนั้น ยังมีหน้ามาว่าคนอื่น" กานต์บ่นกระปอดกระแปด พลางหยิบกระจกพกพาขึ้นมาส่องสำรวจใบหน้าตัวเอง จีโน่ที่นั่งเคี้ยวลูกชิ้นอยู่ข้างๆ มองภาพนั้นแล้วส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะเอ่ยแซวขึ้นมาลอยๆ ด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้ "แหม พีชชี่เบอร์รี่เอ๊ย... คู่รักคู่กัดคู่นี้เขาสวีทกันผ่านควันหมูกระทะตลอดเวลาเลยนะ มดขึ้นเตาหมดแล้วมั้งเนี่ย" "จีโน่! เงียบไปเลยนะ แกอยากกินหมูหรืออยากกินตีนฉัน เลือกเอา!" กานต์หันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทหน้าหวานทันที จนจีโน่ต้องยกมือยอมแพ้แล้วหันไปกระซิบกระซาบหัวคิกคักกับโต๊ะข้างๆ แทน แต่ถึงปากจะบ่นและทำท่าทีฮึดฮัดใส่ตลอดเวลา กานต์กลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... ตลอดสองชั่วโมงที่ผ่านมา ภีมคอยตักเนื้อชิ้นที่ดีที่สุดมาใส่จานให้เขาไม่ขาด คอยระวังไม่ให้น้ำซุปกระเด็นโดนเสื้อตัวโปรด และคอยเช็ดโต๊ะให้สะอาดอยู่เสมอ ความใส่ใจแบบเงียบๆ ที่ไม่เคยเอ่ยปากชมตัวเองเลยสักครั้ง ทำให้กอนเนื้อแข็งๆ ในอกของกานต์เริ่มอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด เป็นความใจดี... ที่ต่อให้มองหาจากผู้ชายคนไหนในโลกนี้ ก็คงไม่มีทางเจออีกแล้ว นอกจากผู้ชายกวนประสาทที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้คนเดียว กานต์ชะوกหน้ามองภีมที่กำลังก้มหน้าก้มตาแกะกุ้งเผาในถาดให้อย่างตั้งอกตั้งใจ นิ้วมือแข็งกระด้างที่ปกติมักจะใช้จับประแจและเครื่องมือช่าง กลับกำลังบรรจงแกะเปลือกกุ้งร้อนๆ อย่างทะนุถนอม ไม่ให้เนื้อกุ้งเละแม้แต่น้อย ภาพนั้นสะท้อนอยู่ในนัยน์ตากลมโตของกานต์ ทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติ เริ่มรัวเร็วขึ้นมาทีละน้อย *ทำไม... ถึงต้องใจดีขนาดนี้ด้วยนะ* กานต์ก้มมองจานพลาสติกที่ตอนนี้เต็มไปด้วยกุ้งแกะเปลือกไร้ก้างและเนื้อหมูชิ้นพอดีคำที่ภีมทยอยคีบมาให้ ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามซ่อนไว้ใต้ท่าทางแข็งกระด้างมานานนับปี เริ่มสั่นคลอนจนแทบจะทานทนไม่ไหว ในวินาทีนั้นเอง กานต์เพิ่งตระหนักได้อย่างชัดเจน... ภีมไม่ได้เป็นแค่เพื่อนร่วมกลุ่ม ไม่ได้เป็นแค่อดีตเพื่อนร่วมชั้นมัธยมที่ชอบแกล้ง และไม่ได้เป็นแค่คนที่เข้ามาป่วนชีวิตประจำวันให้วุ่นวายเล่น แต่ผู้ชายคนนี้... กลายเป็น "คนสำคัญที่สุด" ในพื้นที่ส่วนตัวของเขาไปเสียแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "นี่... เลิกมองหน้าฉันแบบนั้นสักที เดี๋ยวก็หาว่าฉันหลงตัวเองหรอก กานต์" ภีมเงยหน้าขึ้นมาสบตาพอดี รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ถูกจุดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ แต่ในแววตาสีเข้มคู่นั้นกลับมีความอ่อนโยนฉายชัดจนกานต์ต้องรีบหลบสายตาแทบไม่ทัน "ใครมองนาย หลงตัวเองชะมัด!" กานต์รีบคว้าแก้วน้ำชาเขียวขึ้นมาดูดกลบเกลื่อนอาการร้อนผ่าวที่ลามเลียไปทั่วใบหน้า มือไม้พาลเกะกะไปหมดจนเกือบทำแก้วหลุดมือ ภีมหัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทางพิรุธนั้น เขากำลังจะเอמהคำพูดหยอกล้ออะไรบางอย่างออกมาเพื่อแกล้งคนตัวเล็กให้เขินเล่นอีกรอบ แต่แล้ว... เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นแทรกจังหวะเสียก่อน *ปิ๊ง!* กานต์เหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองที่สว่างวาบขึ้นมาตามสัญชาตญาณ ทันทีที่เห็นชื่อและรูปโปรไฟล์ของคนที่ส่งข้อความเข้ามา รอยยิ้มอุ่นๆ บนใบหน้าของภีมก็หุบฉับลงในทันที ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเข้มดุขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศรอบตัวที่เคยฟีลกู๊ดเมื่อครู่พลิกผันกลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาในเสี้ยววินาที ส่วนกานต์เอง... เมื่อก้มลงมองข้อความบนหน้าจอ ก็ถึงกับหน้าซีดเผือด มือเรียวที่ถือแก้วน้ำอยู่สั่นระริกจนน้ำกระฉลอก เพราะชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ... คือบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะกลับมาปรากฏตัวในชีวิตของพวกเขาอีกครั้งในเวลานี้... และเป็นความลับที่ภีมพยายามปกป้องมาตลอดทั้งเรื่อง! พีชชี่เบอร์รี่ขอขอบคุณคุณรีดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความโบ๊ะบ๊ะนี้นะคะ!