ก้าวข้ามกำแพงในใจ

"คุณกลัวอะไรอยู่คะ รินรดา?" คีรินทร์เอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในรถหรูที่จอดสนิทอยู่ริมหน้าผาห่างไกลจากความวุ่นวายของสถานีตำรวจ แสงจันทร์เสี้ยวสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ เผยให้เห็นดวงตาคมกริบที่กำลังจับจ้องใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวข้างกายอย่างรอคอยคำตอบ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวสวยบีบเข้าหากันจนขึ้นข้อขาว เธอไม่ได้กลัวตำรวจ ไม่ได้กลัวคำถามจากเจ้าหน้าที่ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ คือความใกล้ชิดที่บีบคั้นและสายตาที่ดูเหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงบาดแผลที่เธอฝังกลบไว้ใต้จิตสำนึก "รินไม่ได้กลัว..." เธอตอบเสียงแผ่ว หากแต่แววตาไหวระริกกลับฟ้องความจริงทั้งหมด "รินแค่... ไม่แน่ใจว่าการเปิดปากพูดถึงอดีตที่มันตายไปแล้ว จะทำให้เราทั้งคู่รู้สึกดีขึ้นจริงหรือเปล่า" "ความจริงไม่ใช่สิ่งที่ตายไปแล้ว แต่มันคือสิ่งที่เราฝังมันไว้ทั้งเป็นต่างหาก" คีรินทร์ขยับกายเข้าหา ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านผ่านอากาศที่เริ่มเย็นเยียบ "ถ้าคุณยังขังตัวเองอยู่ในกรงขังของคนเก่าที่ทำร้ายคุณ แล้วผม... จะมีโอกาสได้เข้าไปอยู่ในหัวใจคุณจริงๆ บ้างไหม" คำถามของเขาราวกับมีดกรีดลงบนกำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้น รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์ผสมความเข้มข้นแบบผู้ชายของเขาทำให้เธอยอมจำนนในที่สุด "เขาชื่อนนท์..." เสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น "เราคบกันมาห้าปี เขาเป็นทุกอย่างของริน จนกระทั่งวันที่รินพบว่าบริษัทที่เขาทำงานอยู่กำลังยักยอกเงินของบริษัทคีรินทร์ และเขานั่นแหละที่เป็นคนชักจูงให้รินแอบส่งข้อมูลภายในไปให้... โดยที่รินไม่รู้เลยว่าเขากำลังเล่นเกมล้างแค้นแทนเมธา" คีรินทร์นิ่งฟัง ไม่มีความโกรธเกรี้ยวฉายชัดในแววตา มีเพียงความสงสารที่แฝงด้วยความทะนุถนอม มือหนาเอื้อมไปกุมมือเธอไว้อย่างแผ่วเบา รินรดารู้สึกเหมือนกำแพงในใจที่พังทลายลงมาเป็นเสี่ยงๆ "เขาทิ้งรินไปพร้อมกับเงินก้อนนั้น และทิ้งให้รินเป็นแพะรับบาปในข้อหาจารกรรมข้อมูล ทุกวันนี้รินถึงได้ระแวง... รินกลัวว่าถ้าวันหนึ่งรินไว้ใจใครมากๆ รินก็จะถูกมองว่าเป็นแค่เครื่องมือเพื่อไปสู่เป้าหมายของคนพวกนั้นอีก" "มองมาที่ผม รินรดา" คีรินทร์เชยคางเธอขึ้น บังคับให้สายตาทั้งสองประสานกัน "เมธาอาจจะมองคุณเป็นหมากตัวหนึ่ง แต่สำหรับผม คุณคือทุกอย่างที่ผมอยากจะปกป้อง ผมไม่ใช่คนของเมธา และผมจะไม่มีวันให้ใครหน้าไหนมาพรากคุณไปจากความไว้วางใจของผมอีก" คำมั่นสัญญานั้นหนักแน่นราวกับคำสาบาน รินรดาปล่อยให้น้ำตาแห่งความอัดอั้นไหลริน เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินบนแก้มนวล เธอหลับตาลงรับสัมผัสจากจุมพิตที่แผ่วเบาหากแต่เต็มไปด้วยความห่วงใย มันไม่ใช่จูบที่เร่าร้อนดุดันเหมือนที่ผ่านมา แต่เป็นจูบที่ซับน้ำตาและเยียวยาบาดแผลลึกในใจ ทว่า ในช่วงจังหวะที่เธอกำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับความอ่อนโยนนั้น เสียงสัญญาณเตือนจากโทรศัพท์มือถือของคีรินทร์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขายอมผละออกอย่างเสียดายก่อนจะหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดู เพียงแค่เหลือบมองหน้าจอ สีหน้าดุดันของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที "มีอะไรหรือเปล่าคะ?" รินรดาถามด้วยความกังวล คีรินทร์ไม่ได้ตอบในทันที เขาหันมาสบตาเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้เธอเห็นข้อความที่เพิ่งส่งเข้ามาจากเบอร์ปริศนา 'เกมนี้ยังไม่จบหรอกคีรินทร์... ดูสิว่าผู้หญิงของคุณจะกล้าก้าวข้ามกำแพงในใจได้นานแค่ไหน ถ้าเธอรู้ว่าคนที่เป็นต้นเหตุทำให้พ่อของเธอต้องตายในคุกเมื่อสิบปีก่อน... คือพ่อของคุณเอง' รินรดาหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด โลกทั้งใบดูเหมือนจะหมุนคว้างเมื่อความจริงบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ในเงามืดกำลังจะปะทุขึ้น มือที่กุมกันอยู่เมื่อครู่ค่อยๆ คลายออกช้าๆ พร้อมกับการสั่นเทาที่คุมไม่ได้ ละอองดาวเดือนเก้าหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะยังคงติดตามและเอาใจช่วยความรักที่เต็มไปด้วยมรสุมของคีรินทร์และรินรดากันต่อไปนะคะ