คืนพายุฝนกับคนแปลกหน้า

"ถ้าคุณคิดว่าการเงียบใส่ผมจะทำให้ข้อเสนอนี้ผ่านไปได้ง่ายขึ้น คุณคิดผิดแล้วนะคะ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคีรินทร์ดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องรับรองวีไอพีของร้านอาหารหรูบนชั้นดาดฟ้า รินรดาชะงักมือที่กำลังเก็บเอกสารสัญญาลงแฟ้ม เธอกัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกถึงรสฝาดของเลือดจางๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม แววตาของเขาดุดันและเยือกเย็นราวกับมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "ดิฉันไม่ได้เงียบเพราะต้องการหลีกเลี่ยง แต่ดิฉันกำลังพิจารณาว่าความเสี่ยงที่คุณกำลังจะหยิบยื่นให้นั้น มันคุ้มค่ากับชื่อเสียงบริษัทที่ดิฉันต้องเป็นคนแบกรับหรือเปล่าค่ะ ท่านประธาน" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากทรวงอก เธอไม่ชอบความรู้สึกที่ถูกเขาต้อนให้จนมุมด้วยสายตาแบบนั้น มันทำให้นึกถึงอดีต... อดีตที่เธอเคยไว้ใจใครสักคนจนหมดใจ แต่สุดท้ายกลับถูกโยนทิ้งราวกับสิ่งของไร้ค่า คีรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงไฟสลัวภายในห้อง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงระยับค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังไปชิดกับผนังกระจกที่ตอนนี้เต็มไปด้วยหยดน้ำจากพายุฝนที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอก "คุณกลัวอะไรคะ?" เขาถาม เสียงนั้นเปลี่ยนไป อ่อนโยนลงจนน่าใจหาย แต่มันกลับทำให้รินรดารู้สึกอันตรายยิ่งกว่าเดิม "กลัวความผิดพลาดของตัวเอง หรือกลัวหัวใจตัวเองกันแน่ที่กำลังจะยอมจำนนต่อสถานการณ์นี้" "ดิฉันไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้นค่ะ แค่สงสัยว่าทำไมคุณต้องดึงดิฉันเข้ามาพัวพันกับเกมธุรกิจที่สกปรกของเมธาด้วย ทั้งที่คุณรู้ดีว่าเขากำลังจ้องจะเล่นงานคุณ" คีรินทร์หยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวเขาผสมกับกลิ่นอายความเย็นเยียบของสายฝน ทำเอารินรดารู้สึกหายใจติดขัด เขาโน้มตัวลงมา มือข้างหนึ่งยันกับผนังข้างศีรษะของเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนที่แข็งแกร่ง "เพราะผมมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นน่ะสิครับ" เขาเว้นจังหวะ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าสวยหวานที่พยายามซ่อนความหวั่นไหวไว้ใต้หน้ากากแห่งความเย็นชา "ผมเห็นความโดดเดี่ยวในดวงตาคุณ และผมก็เห็น... ความโหยหาที่ถูกขังไว้หลังกำแพงน้ำแข็งนั่น" รินรดาเบือนหน้าหนี หัวใจของเธอประท้วงอย่างรุนแรง เธอไม่อยากให้ใครมองเห็นความอ่อนแอ แต่กับคีรินทร์ มันกลับยากเย็นเกินกว่าจะต้านทาน ทันใดนั้น เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องไปทั่วทั้งตึก พร้อมกับแสงไฟที่ดับวูบลงทั้งชั้น ความมืดมิดเข้าปกคลุมจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือของตัวเอง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งสองที่ดูเหมือนจะดังแข่งกับเสียงพายุภายนอก "คุณคีรินทร์..." เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "อยู่นิ่งๆ นะคะ" เสียงของเขาดังขึ้นใกล้หูจนเธอรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ "พายุข้างนอกนั่นคงทำระบบไฟขัดข้อง เราคงต้องติดอยู่ที่นี่จนกว่าพนักงานจะมาจัดการ... ซึ่งดูท่าแล้ว คงอีกนาน" มือหนาเลื่อนมาประคองข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา รินรดาสะดุ้งเฮือก แต่ไม่ได้ถอยหนี สัมผัสนั้นอบอุ่นจนเกือบจะแผดเผา ความเข้มแข็งที่เธอสั่งสมมาตลอดหลายปีพังทลายลงในชั่วพริบตา คีรินทร์ลูบไล้ผิวแก้มเนียนอย่างหลงใหล ท่ามกลางความมืดมิดที่ทำให้ทุกความรู้สึกเด่นชัดขึ้นเป็นทวีคูณ "คุณสวยมาก... แม้แต่ในความมืด" คีรินทร์กระซิบ เสียงของเขาพร่าสั่นด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดไว้ รินรดารู้สึกถึงความเปียกชื้นของเม็ดฝนที่ซึมผ่านกระจกเข้ามากระทบผิวหนัง แต่มันกลับไม่หนาวเหน็บเท่ากับสัมผัสจากฝ่ามือของเขา เธอควรจะผลักเขาออก ควรจะก้าวออกไปจากตรงนี้ แต่ขาของเธอกลับไร้เรี่ยวแรง ราวกับถูกมนตร์สะกดของเงาจันทร์ที่ทาบทับอยู่หลังหน้าต่างบานนั้น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะล้ำเส้นไปไกลกว่าคำว่าเจ้านายกับเลขานุการ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วและไร้มารยาท ก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดออกด้วยแรงผลักอย่างแรง แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือของคนแปลกหน้าที่บุกเข้ามาสาดส่องกระทบใบหน้าของทั้งคู่ รินรดารีบผลักคีรินทร์ออกทันทีด้วยความตกใจ ขณะที่คีรินทร์หันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนด้วยแววตาดุดันราวกับราชสีห์ที่ถูกรบกวน "ผมไม่คิดว่าคุณจะใจร้อนขนาดนี้ เมธา" คีรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม เมธายืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเปียกโชกไปด้วยน้ำฝน เขามองรินรดาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะยื่นเอกสารนั้นให้คีรินทร์ด้วยมือที่สั่นเทา "เลิกเล่นเกมซ่อนหาได้แล้วคีรินทร์ สิ่งที่อยู่ในนี้... จะทำให้เลขาสาวที่แสนดีของคุณกลายเป็นนักโทษในคดีฉ้อโกงที่เธอไม่ได้ก่อตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป!" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกของรอยจูบพิศวาสใต้เงาจันทร์นะคะ ละอองดาวเดือนเก้าหวังว่าจะถูกใจทุกท่านค่ะ