ความสัมพันธ์ที่ถูกเปิดเผย

"ถ้าคุณคิดว่าการบุกรุกถึงหน้าห้องเพนต์เฮาส์ส่วนตัวในยามวิกาลแบบนี้ จะทำให้คุณดูมีอำนาจเหนือกว่า... เมธา ฉันเกรงว่าคุณกำลังเข้าใจผิดอย่างมหันต์" คีรินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาไม่แม้แต่จะขยับตัวหลบจากหน้าประตู มือข้างหนึ่งยังคงวางแตะอยู่ที่บานประตูอย่างหวงแหน ราวกับจะประกาศศักดาว่าสิ่งที่อยู่หลังบานไม้นี้คือ 'ของสำคัญ' ที่ไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์แตะต้อง ร่างสูงโปร่งของเมธาหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าเขา แววตาของศัตรูคู่อาฆาตวาวโรจน์ด้วยความขุ่นเคืองที่ถูกปิดบังภายใต้รอยยิ้มเย้ยหยัน "อำนาจงั้นหรือ? ผมแค่มาเตือนในฐานะเพื่อนร่วมวงการ ว่าการเอา 'คนใน' มาเป็น 'คนรัก' มันทำลายความน่าเชื่อถือได้ง่ายกว่าที่คิด โดยเฉพาะกับเลขาฯ ที่มีภูมิหลังน่าสนใจแบบคุณรินรดา" คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นเปลวไฟที่พร้อมแผดเผา "อย่าได้เอาชื่อเธอมาแตะต้องด้วยปากสกปรกของคุณ รินรดาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเกมโสโครกที่คุณเล่น และที่สำคัญ... เธอไม่ได้เป็นแค่เลขา แต่เธอคือผู้หญิงที่ผมเลือกแล้ว" รินรดาซึ่งยืนอยู่หลังบานประตูที่แง้มไว้นิดหนึ่งแทบลืมหายใจ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ ถ้อยคำประกาศของคีรินทร์หนักแน่นและชัดเจนจนไม่เหลือที่ว่างให้ความคลุมเครือ เธอค่อยๆ ผลักบานประตูออกกว้างขึ้น ปรากฏตัวในชุดลำลองที่เรียบง่ายแต่กลับดูสง่างาม สายตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวอย่างที่เมธาคาดหวัง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความมั่นคง "ถ้าคุณเมธาไม่มีธุระเรื่องงานที่เร่งด่วนจนต้องมาถึงหน้าห้องนอนของซีอีโอในเวลาแบบนี้ ก็เชิญกลับไปเถอะค่ะ" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท "เพราะพรุ่งนี้เช้า ข่าวที่ว่าคุณบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของบริษัท อาจจะถึงหูคณะกรรมการก่อนที่แดดจะออกเสียอีก" เมธาชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองสลับระหว่างชายหนุ่มที่พร้อมจะพุ่งเข้าหาเขาหากเขาขยับผิดจังหวะ กับหญิงสาวที่ยืนเคียงข้างด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว ก่อนจะหัวเราะหึๆ แล้วหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กดดัน คีรินทร์ถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมาหารินรดา มือหนาเอื้อมไปกุมมือเล็กของเธอไว้แน่น ผิวสัมผัสที่อบอุ่นนั้นช่วยดึงรินรดาออกจากความสับสนวุ่นวาย "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า... ผมขอโทษที่ต้องให้คุณมาเจอเรื่องแบบนี้" รินรดาส่ายหน้าเบาๆ พลางยิ้มละมุน "รินไม่เป็นไรค่ะ แค่... สิ่งที่คุณพูดเมื่อกี้ มันทำให้รินรู้ว่ารินไม่ได้สู้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว" เช้าวันรุ่งขึ้น ณ สำนักงานใหญ่ บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งคู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเกรงขาม คีรินทร์ก้าวเข้ามาในโถงสำนักงานโดยมีรินรดาเดินเคียงข้าง ไม่ใช่การเดินตามหลังเหมือนเลขาฯ ทั่วไป แต่เป็นการเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ในฐานะคนสำคัญ พนักงานแผนกต่างๆ ที่เคยแอบมองด้วยสายตาจับผิด เริ่มเปลี่ยนเป็นการก้มศีรษะให้ด้วยความเคารพ เมื่อเห็นสายตาที่คีรินทร์มองรินรดาอย่างอ่อนโยนทุกครั้งที่เขาโน้มตัวลงไปกระซิบสั่งงาน หรือเมื่อเห็นรินรดาจัดการปัญหาความล่าช้าของซัพพลายเออร์ได้อย่างเด็ดขาดด้วยความมั่นใจที่ได้รับแรงสนับสนุนจากชายหนุ่มข้างกาย "คุณคีรินทร์คะ รายงานสรุปโครงการเฟอร์นิเจอร์ส่งออกล็อตใหม่พร้อมแล้วค่ะ" รินรดาพูดพร้อมยื่นแฟ้มให้ ขณะที่พวกเขากำลังยืนอยู่ในลิฟต์ส่วนตัว คีรินทร์ไม่รับแฟ้มทันที แต่เขากลับใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเธออย่างอ่อนโยน "ขอบคุณนะครับที่เหนื่อยเพื่อผมมาตลอด... ต่อจากนี้ ไม่ว่าใครจะพูดอะไรหรือพยายามจะขุดอดีตมาเล่นงานคุณ ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ ไม่ให้ใครได้แตะต้องคุณอีก" รินรดารู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แก้ม ความอบอุ่นในใจแผ่ซ่านจนเกินจะบรรยาย มันคือความรู้สึกที่เธอโหยหามาตลอดชีวิต ความสัมพันธ์ที่โปร่งใส การยอมรับ และความรักที่ไม่ได้มีไว้เพื่อซ่อนเร้นในเงามืด ทว่า ช่วงเวลาแห่งความสุขมักสั้นเสมอ เมื่อลิฟต์เปิดออกที่ชั้นผู้บริหาร เลขาหน้าห้องรีบวิ่งเข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณคีรินทร์คะ! แย่แล้วค่ะ มีเอกสารฉบับหนึ่งหลุดออกไปถึงสื่อมวลชน เกี่ยวกับบันทึกการประชุมลับเมื่อสามปีก่อน... ซึ่งมีลายเซ็นของรินรดาอยู่ด้วย!" รินรดาหน้าซีดเผือดทันที เธอจำเอกสารชุดนั้นได้ดี มันคือเอกสารที่เธอถูกบังคับให้เซ็นตอนที่ยังทำงานให้คู่แข่ง ก่อนที่เธอจะลาออกมาอยู่กับคีรินทร์ นี่ไม่ใช่แค่ความผิดพลาด แต่มันคือกับดักที่เมธาปูไว้เพื่อทำลายความเชื่อใจของคีรินทร์โดยเฉพาะ คีรินทร์หันมามองเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที... ความเชื่อใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้น กำลังถูกทดสอบด้วยความลับที่เธอไม่เคยกล้าเล่าให้เขาฟัง "ริน..." เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ "เอกสารนี้... คุณทำไปเพราะอะไรกันแน่?" ละอองดาวเดือนเก้าขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความรักของคีรินทร์และรินรดามาถึงบทนี้ด้วยหัวใจนะคะ