สเตตัสเสี่ยวกับนายวิจารณ์ตัวแสบ

“อีเตนล์! มึงตื่นขึ้นมาดูหน้าจอโทรศัพท์เดี๋ยวนี้เลยนะ อีเวร! ชิบหายแล้วมึง ความฉิบหายมาเคาะประตูห้องถึงที่แล้ว!” เสียงแว้ดแหลมสูงของจีจี้ดังทะลุผ่านลำโพงโทรศัพท์มือถือที่เปิดสปีกเกอร์โฟนไว้ดังลั่นห้องนอนขนาดกะทัดรัด เตนล์ที่กำลังนอนคว่ำหน้าไถฟีดเฟซบุ๊กอย่างสบายใจเฉิบถึงกับสะดุ้งสุดตัว จนหน้าผากเกือบโขกเข้ากับมุมโต๊ะญี่ปุ่น ร่างโปร่งในชุดนอนลายเป็ดเหลืองขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย มือขวาขยี้ตาปอยๆ พลางควานหามือถือคู่ชีพขึ้นมาแนบหูด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะความสุขยามบ่าย “อะไรของมึงเนี่ยจีจี้ คนจะหลับจะนอน โทรมาแหกปากแต่หัววัน... นี่มันเพิ่งบ่ายสองเองนะเว้ย” เตนล์บ่นอุบอิบ เสียงแหบพร่าตามประสาคนเพิ่งตื่นนอน “บ่ายสองพ่อมึงสิ! มึงแหกตาดูยอดแชร์ในเฟซบุ๊กส่วนตัวมึงก่อนเถอะค่ะคุณชายวิศวะ! ตอนนี้ปาไปสามพันแชร์แล้วมึง! แถมเพจ ‘สมาคมคนขี้มโนแห่งมหาลัย’ เอาโพสต์มึงไปแคปแชร์ต่อยอดไลก์พุ่งไปหมื่นกว่าแล้ว ทัวร์ลงฉ่ำยิ่งกว่าเทศกาลสงกรานต์อีกมั้งเนี่ย!” เตนล์ขมวดคิ้วยุ่ง สมองที่ยังประมวลผลไม่เต็มร้อยพยายามนึกถึงสเตตัสล่าสุดที่ตัวเองเพ้อลงไปเมื่อยี่สิบนาทีที่แล้ว—อ๋อ... เขาก็แค่อากาศร้อนจัดจนสมองเบลอ เลยโพสต์บ่นเบาๆ ตามประสาคนเหงาๆ ว่า *(อยากมีแฟนเป็นเด็กนิเทศปีสาม ที่ชอบใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนแล้วถือกล้องฟิล์มเดินวนอยู่แถวตึกคณะจังครับ ร้อนแค่ไหนก็ไม่กลัว ร้อนรักไม่ไหวแล้ว ช่วยมาดับร้อนที)* ก็แค่นี้ป่ะวะ? ปกติเขาก็เพ้อแนวนี้เรียกยอดไลก์จากเพื่อนในกลุ่มเล่นๆ ทุกวันจนเป็นกิจวัตร แล้วทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นเรื่องใหญ่โตจนทัวร์ลงได้เล่า? “ก็แค่เพ้อหาความรักป่ะวะ คนโสดเขาก็ทำกันทั้งนั้นแหละมึง จะตื่นตูมทำไม” เตนล์เถียงกลับเสียงแข็ง พยายามทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ทั้งที่เริ่มใจคอไม่ดีเมื่อเห็นการแจ้งเตือนในมือถือเด้งรัวเป็นชุดจนเครื่องสั่นไม่หยุด “อีโง่! มึงไม่ได้อ่านคอมเมนต์ข้างล่างใช่ไหมล่ะ!” จีจี้กรีดร้องผ่านสายมาด้วยความอินจัด “เข้าไปดูเดี๋ยวนี้! คนที่เข้ามาคอมเมนต์คนแรกและปั่นมึงจนทัวร์ลงยับเยินน่ะ... คือ ‘วิน’ ประธานชมรมวิจารณ์ศิลปะสุดฮอต ดีกรีเดือนคณะนิเทศ ที่มึงเพิ่งโดนเขาสาดวาทะใส่หน้ากลางโรงอาหารเมื่ออาทิตย์ก่อนไงเล่า!” สิ้นคำพูดของเพื่อนสนิท เลือดในกายของเตนล์ก็พุ่งปรี๊ดขึ้นไปกองอยู่บนใบหน้าทันที หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นโครมครามราวกับมีคนมาตีกลองเพลอยู่ในอก *ไอ้... ไอ้คุณวิน ตัวจี๊ดปากหอยปากปูคนนั้นเนี่ยนะ!* เตนล์รีบกดเข้าแอปพลิเคชันเฟซบุ๊กด้วยมือที่สั่นเทา เลื่อนฟีดหาหน้าโปรไฟล์ของตัวเองอย่างร้อนรน และทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับช่องคอมเมนต์ใต้โพสต์เพ้อรักของตนเอง ลมหายใจของเตนล์ก็แทบสะดุดกึก คอมเมนต์แรกสุดที่มีคนกดถูกใจพุ่งสูงถึงห้าพันไลก์ ปรากฏชื่อบัญชีเฟซบุ๊กที่เขาจำได้แม่นยำยิ่งกว่าสูตรแคลคูลัส—**Wachiravit Art** พร้อมกับข้อความสั้นๆ แต่ทำเอาคนอ่านอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด *[วิน เองครับ: เพ้อเจ้อเก่งเบอร์นี้ สอบตกวิชาฟิสิกส์มาหมาดๆ ยังมีอารมณ์มาเพ้อหาความรักอีกเหรอครับคุณวิศวะสายมโน? ว่าแต่... ถ้าอยากได้คนถือกล้องฟิล์มไปดับร้อนนัก ทำไมไม่เดินมาบอกผมตรงๆ ล่ะครับ ไม่ต้องโพสต์เรี่ยไรความสงสารให้โลกรู้หรอก หน้าตาอย่างคุณ ต่อให้ผมถือกล้องส่องทางไกลส่องหาความหล่อ ก็ยังไม่เจอเลยครับ]* ว피-ว피-ว피! เสียงแจ้งเตือนคอมเมนต์และข้อความพรั่งพรูเข้ามาไม่ขาดสาย ชาวเน็ตขาเผือกต่างพากันแท็กเพื่อนเข้ามามุงความบันเทิงระดับชาติ บ้างก็แซว บ้างก็ขำขัน บ้างก็เชียร์ให้ทั้งคู่ไปต่อยกันให้รู้แล้วรู้รอด เตนล์อ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน เลือดความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนใบหน้าร้อนผ่าวราวกับโดนตบด้วยความจริงอันเจ็บแสบ *ไอ้บ้านี่! ตามรังควานชีวิตกูไม่เลิกราสินะ! วันก่อนเพิ่งจะวิจารณ์งานปั้นเซรามิกในโปรเจกต์ปีสองของเขาว่า ‘เหมือนก้อนขี้หมาโดนแดดเผา’ จนเขาแทบอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะอาจารย์ตาย มาวันนี้ยังกล้าตามมาคอมเมนต์บลูลี่ความโสดและความมโนของเขาในพื้นที่ส่วนตัวอีกเหรอวะ!* “อีเตนล์! มึงยังอยู่ไหมเนี่ย อย่าเพิ่งช็อกตายนะเว้ย!” เสียงจีจี้เรียกสติ “กู... กูจะไปฆ่ามัน!” เตนล์เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความแค้นเคือง ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ “มันกล้าดียังไงมาหยามกูออกสื่อแบบนี้ มึงคอยดูนะ กูจะพิมพ์ด่าให้มันสำนึกไม่ทันเลยคอยดู!” “ใจเย็นก่อนพ่อคุณ! ตอนนี้คนเขากำลังจับตาดูอยู่ ถ้ามึงไปวีนใส่เขามันจะเข้าทางเขานะเว้ย!” “ไม่เย็นแล้วเว้ย! คนอย่างไอ้วินมันต้องโดนของแข็งสักทีถึงจะเลิกปากดี!” เตนล์ตัดสายเพื่อนสนิททิ้งอย่างไร้เยื่อใย นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์มือถือด้วยความเร็วแสง อารมณ์โกรธพุ่งทะยานจนลืมคิดถึงผลที่จะตามมา เขาพิมพ์ร่ายยาวเหยียดด่าทอความปากจัดของอีกฝ่ายด้วยถ้อยคำเจ็บแสบไม่แพ้กัน *[เตนล์ เองครับ: ปากดีแบบนี้ว่างมากเหรอครับคุณประธานชมรมวิจารณ์ศิลป์! ว่างมากก็ไปเช็ดเลนส์กล้องซะนะ จะได้มองโลกในแง่ดีขึ้นบ้าง ไม่ใช่เที่ยวตามมาคอมเมนต์แซะชาวบ้านเขาไปทั่ว คนเขาจะมีความรักมันหนักหัวส่วนไหนของนายไม่ทราบหะ!]* กดส่งปุ๊บ เตนล์ก็พ่นลมหายใจฮึดฮัดด้วยความสะใจ ปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้ากับหมอนอีกครั้ง คิดว่าเรื่องราวน่าจะจบลงแค่นี้และต่างคนต่างแยกย้าย ทว่า... ผ่านไปไม่ถึงสามวินาที เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทส่วนตัว (Messenger) ของเขาก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* ไม่ใช่การแจ้งเตือนจากเฟซบุ๊กปกติ แต่เป็นข้อความตรงจากบัญชีส่วนตัวของคนที่เขากำลังนินทาในใจเมื่อครู่นี้เอง! เตนล์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย นิ้วเรียวพลิกโทรศัพท์กลับมาดูหน้าจออีกครั้ง หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งข้อความเข้า **Wachiravit Art** ส่งข้อความถึงคุณ: *[วิน เองครับ: เย็นนี้ หกโมงตรง ที่คาเฟ่หน้าคณะนิเทศ... ถ้าแน่จริง มาเคลียร์กันต่อตัวต่อตัวครับคุณวิศวะสายมโน หรือว่า... กลัวจนหัวหดไปซะแล้ว?]* เตนล์เบิกตากว้าง สมองประมวลผลคำท้าทายนั้นด้วยความฉุนเฉียว มือสั่นด้วยความฮึกเหิมผสมความประหม่าแปลกๆ ความโกรธทำให้เขาเผลอพิมพ์ข้อความตอบกลับไปทันทีโดยไม่ทันยั้งคิด *[เตนล์ เองครับ: ใครกลัววะ! หกโมงเจอ Èกแน่! อย่ามาตอดตกเป็นหมาล่ะอีคุณวิน!]* พิมพ์เสร็จปุ๊บ เตนล์ก็เพิ่งมารู้สึกตัวว่า... เขาเผลอใช้วาจาผรุสสวาจาและท่าทีที่ดูเด็กน้อยใส่คู่ปรับคนสำคัญไปเสียสนิท แถมยังรับคำท้าบ้าบิ่นนั่นไปแบบถอยหลังไม่ได้อีกแล้ว! ร่างโปร่งนั่งแข็งทื่ออยู่บนเตียงนอน ดวงตาเบิกกว้างมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ขึ้นสถานะว่า *'Seen'* จากอีกฝ่ายทันทีอย่างรวดเร็วราวกับเขารอจังหวהนี้อยู่ก่อนแล้ว และวินาทีนั้นเอง... มุมขวาของหน้าจอแชทก็ปรากฏข้อความตอบกลับสั้นๆ ลอยเด่นขึ้นมา พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่เตนล์จินตนาการออกเลยว่าอีกฝ่ายกำลังทำหน้ากวนประสาทใส่เขาอยู่แน่ๆ *[วิน เองครับ: หึ... แล้วเจอกันครับตัวแสบ เตรียมตัวโดนผม ‘วิจารณ์’ ยาวๆ ได้เลย]* -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายและซัพพอร์ต "ชาพีชหวานน้อย" เสมอนะคะ!