ฟ้าหลังฝนที่ไร้คำสัญญา

คราบสีแดงเข้มที่แห้งกรังบนปลายปากกาโลหะยังคงทำหน้าที่เป็นประจักษ์พยานชั้นดีว่า สิ่งที่เกิดขึ้นใต้ดินในโกดังร้างเขตชานเมืองเมื่อสามวันก่อนรอดพ้นจากคำว่า "ความฝัน" ไปไกลโข รวินท์วางปากกาลงบนสมุดบันทึกปกหนังสีดำสนิท แรงกดจากการเขียนเมื่อครู่ทำให้กระดาษแผ่นหนาย่นเป็นร่องลึก สอดรับกับรอยแผลเป็นใหม่บริเวณหัวไหล่ซ้ายที่ส่งเสียงเตือนเบาๆ ทุกครั้งที่กล้ามเนื้อขยับ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้พนักพิงไม้เนื้อแข็งภายในห้องพักฟื้นขนาดกะทัดรัด แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนแว่นตาเลนส์หนา ส่องให้เห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาที่บ่งบอกถึงชั่วโมงการนอนที่ขาดหายไปหลายคืนติดต่อกัน การประเมินพฤติกรรมอาชญากรครั้งสุดท้ายถูกจดบันทึกไว้ด้วยลายมือเป็นระเบียบ ทว่าความนิ่งงันของบรรยากาศรอบตัวกลับหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่เขาเคยเผชิญมาตลอดชีวิตการทำงาน "คุณกำลังใช้เหตุผลหักล้างสัญชาตญาณอีกแล้วนะครับ รวินท์" เสียงทุ้มนุ่มลึกที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดริมหน้าต่าง รินรดายืนกอดอกพิงกรอบกระจกบานแคบ ชุดเสื้อคลุมสีเข้มยิ่งขับเน้นให้ผิวของเธอดูกระจ่างใสตัดกับบรรยากาศหม่นหมองภายนอก ในมือของเธอมียาเม็ดสีขาวและแก้วน้ำอุ่นที่ส่งไอควันจางๆ รวินท์เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงาน สายตาสะท้อนแวววิเคราะห์ที่ยังคงเฉียบคมแม้ร่างกายจะอ่อนล้า "เหตุผลคือสิ่งเดียวที่แยกแยะระหว่างความจริงกับภาพนิมิตที่คุณเห็น รินรดา ถ้าเราไม่มีระบบตรรกะมารองรับ ทุกอย่างที่เราทุ่มเททำลงไปก็เป็นเพียงแค่การวิ่งไล่เงาในความมืด" รินรดาก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวกระทบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่มักจะมองเห็นภาพเหตุการณ์ล่วงหน้าก่อนที่มันจะเกิดขึ้น เธอยื่นแก้วน้ำและยาให้เขาก่อนจะวางมือลงบนขอบโต๊ะไม้ น้ำเสียงของเธอเจือรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "แล้วเงาในความมืดตัวนั้น... ได้บอกคุณไหมล่ะครับ ว่าคุณรอดชีวิตมาจากกระสุนนัดนั้นได้อย่างไร" รวินท์รับแก้วน้ำมาถือไว้โดยไม่หลบสายตา "ความน่าจะเป็นทางสถิติอยู่ที่ร้อยละสิบสอง จุดกระทบของกระสุนเบี่ยงเบนไปจากหัวใจสามจุดสามเซนติเมตรเนื่องจากแรงลมปะทะและการหักเหของมุมยิง มันไม่ใช่ปาฏิหาริย์ แต่มันคือฟิสิกส์" "บางครั้ง... ฟิสิกส์ก็มีช่องว่างให้โชคชะตาแทรกแซงนะครับ" รินรดาดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งลงฝั่งตรงข้าม เธอทอดสายตามองแผลใต้เสื้อเชิ้ตสีอ่อนของเขา "บาดแผลทางกายรักษาได้ด้วยยาและเวลา แต่บาดแผลจากการตระหนักว่า 'ระบบ' ที่คุณเชื่อมั่นมาตลอดชีวิตสามารถถูกบิดเบือนได้โดยโครงสร้างอำนาจมืด... อันนั้นคงต้องใช้เวลามากกว่าสามวัน" รวินท์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขายกแก้วน้ำขึ้นจิบเบาๆ รสชาติจืดสนิททำให้อารมณ์ของเขาดิ่งลึกลงไปอีกขั้น คำพูดของเธอมันโดريเข้าไปในจุดที่เปราะบางที่สุด ความจริงที่ว่าองค์กรเบื้องหลังคดีทั้งหมดไม่ได้ถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก ตัวการใหญ่ยังคงลอยนวล และข้อมูลในแฟ้มลับระดับ SSS ที่พวกเขาแย่งชิงมาได้กำลังกลายเป็นเป้าหมายในการตามล่ารอบใหม่ "ผมไม่ได้ศรัทธาในระบบราชการที่腐敗 (เน่าเฟะ) รินรดา" รวินท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าจริงจังทุกคำ "แต่ผมศรัทธาใน 'รูปแบบ' ของความผิด ธรรมชาติของมนุษย์มีความสม่ำเสมอในความชั่วร้าย พวกมันฆ่าโดยมีแบบแผน ทิ้งร่องรอยไว้เสมอ และนั่นคือจุดอ่อนที่เราจะใช้เล่นงานพวกมันในกระดานตาต่อไป" "แล้วถ้ากระดานตาต่อไป... ไม่ได้เล่นตามกฎเดิมล่ะครับ?" รินรดายื่นสมุดบันทึกอีกเล่มหนึ่งมาให้เขา มันเป็นสมุดปกหนังสีแดงเข้มที่เธอเพิ่งหยิบมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม "นี่คือข้อมูลที่ฉันเห็นจากนิมิตเมื่อคืนก่อน มันไม่ใช่เรื่องของอดีต แต่มันคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอีกเจ็ดสัปดาห์ข้างหน้า ณ ใจกลางเมืองหลวง" รวินท์รับสมุดเล่มนั้นมาเปิดดูอย่างระมัดระวัง ดวงตาหลังเลนส์แว่นกวาดมองตัวอักษรและแผนผังที่ถูกร่างขึ้นอย่างรีบร้อน ภาพสเก็ตช์ของอาคารพาณิชย์ย่านธุรกิจ ตัวเลขพิกัดจีพีเอส และชื่อบุคคลสำคัญสามคนที่ยังคงมีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของนักวิเคราะห์หนุ่มเต้นผิดจังหวะไม่ใช่รายละเอียดเหล่านั้น... แต่มันคือสัญลักษณ์รูปงูกลืนหางที่มุมกระดาษ สัญลักษณ์เดียวกับที่สลักอยู่บนด้ามมีดของฆาตกรในคดีแรกสุดที่เขากับเธอเคยร่วมมือกันไข "พวกมันไม่ได้ถอย" รวินท์พึมพำกับตัวเอง สายตาคมกริบกวาดมองตัวเลขสถิติและเวลาที่ถูกจดบันทึกไว้ในสมุด "พวกมันแค่เปลี่ยนยุทธวิธีจากการก่ออาชญากรรมเฉพาะตัว มาเป็นการสร้างสถานการณ์ความมั่นคงระดับมหภาค" "ถูกต้องครับ" รินรดายืนขึ้นเต็มความสูง เธอมองตรงมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและผูกพัน "คุณมีทางเลือก สองทาง... หนึ่งคือพักผ่อนตามคำแนะนำของแพทย์ ปิดฉากชีวิตนักวิเคราะห์อาชญากรรมแล้วกลับไปใช้ชีวิตเงียบๆ ในฐานะอาจารย์มหาวิทยาลัยตามที่กรมตำรวจเสนอให้ หรือสอง... ก้าวเข้าสู่สนามประลองที่ใหญ่กว่าเดิม ร่วมมือกับฉัน เพื่อถอนรากถอนโคนต้นตอที่แท้จริงขององค์กรนี้ แม้ว่าเราจะต้องแลกด้วยทุกสิ่งก็ตาม" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักฟื้นอีกครั้ง เสียงเข็มนาฬิกาบนผนังดังชัดเจนแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ในอกของรวินท์ ภาพเหตุการณ์อันตราย ความเจ็บปวดจากบาดแผล และความสูญเสียที่ผ่านมาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ฉายซ้ำ ทว่าในขณะเดียวกัน สมองส่วนเหตุและผลของเขาก็เริ่มคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว เขาวางสมุดบันทึกสีแดงลงบนโต๊ะ ชายหนุ่มถอดแว่นสายตาออกแล้วใช้ปลายนิ้วมือกดนวดหว่างจิ้วเบาๆ เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด ก่อนจะสวมแว่นกลับเข้าที่เดิมแล้วเงยหน้าสบตาเธอตรงๆ "ผมไม่เคยเก่งเรื่องการปฏิเสธทางเลือกที่สองอยู่แล้วนี่ครับ รินรดา" รวินท์เอ่ยด้วยมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งจากนักวิเคราะห์หนุ่มผู้เย็นชา "อีกอย่าง... แผนการที่ไร้การวางแผนอย่างรอบคอบแบบที่คุณชอบทำ มักจะต้องการนักวิเคราะห์คอยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเสมอไม่ใช่หรือครับ?" รินรดายิ้มรับ คำตอบนั้นคือสิ่งที่เธอคาดไว้อยู่แล้ว ทว่าก่อนที่ทั้งคู่จะได้เริ่มวางแผนขั้นต่อไป บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิภายในห้องพักฟื้นลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงแจ้งเตือนความถี่สูงดังขึ้นจากสมาร์ทโฟนและอุปกรณ์สื่อสารทุกเครื่องที่วางอยู่บนโต๊ะ หน้าจอสีดำมืดสนิทของแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานจู่ๆ ก็สว่างวาบขึ้นเองโดยไม่มีการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต โค้ดตัวเลขสีแดงฉานนับถอยหลังปรากฏขึ้นพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบภารกิจพิเศษที่ถูกส่งตรงมาจากเครือข่ายนิรนามที่พวกเขาไม่เคยเข้าถึงมาก่อน [ตรวจพบการเข้าถึงระบบส่วนกลาง: ภารกิจระดับ SSS 'รุ่งอรุณแห่งการล้างบาง' ถูกเปิดใช้งานโดยผู้ดูแลระบบนิรนาม] [เงื่อนไข: ยืนยันตัวตนผู้รอดชีวิตทั้งสองราย ภายในเวลา 03:00 น. มิฉะนั้นพิกัดที่พักปัจจุบันจะถูกเปิดเผยต่อหน่วยล่าสังหาร] [คำเตือนจากระบบ: ยินดีต้อนรับกลับสู่สนามเด็กเล่นครับ... คุณโปรไฟล์เลอร์] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันดำมืดนี้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมาโดยตลอดนะครับ