ความตายที่เฉียดใกล้

“องศาการเล็งสิบห้าองศาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ลมกระโชกแรงระดับสาม... ถ้าผมคำนวณไม่ผิด กระสุนนัดต่อไปจะไม่เจาะผ่านกระจกนิรภัยชั้นที่สาม แต่มันจะทะลวงผ่านกะโหลกศีรษะของพวกเราทั้งคู่ในเวลาไล่เลี่ยกันครับ รินรดา” เสียงกระซิบของรวินท์ลอดผ่านไรฟัน ท่ามกลางความมืดสลัวภายในห้องทำงานเก่าแก่ของหอสมุดกลาง กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในอากาศถูกแทนที่ด้วยกลิ่นฉุนกึกของดินปืนจางๆ ที่เล็ดลอดเข้ามาทางช่องลม ร่างกายของนักวิเคราะห์หนุ่มเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม แต่ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตากลับฉายแววคมกริบและนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้ว่ามรณะกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เพียงเสี้ยววินาที รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ภาพนิมิตที่เพิ่งฉายชัดในหัวเมื่อครู่ยังคงหลอนสะท้อน—ภาพเศษกระจกที่แตกกระจายดั่งหิมะสีเลือด และร่างของเธอกำลังล้มลงไปนอนจมกองเลือดบนพื้นปูนเย็นเฉียบ แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวหวาดกลัวกับอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้น สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้เธอถอยหลัง แต่ขาของเกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปู “รวินท์... กระสุนนัดเมื่อครู่ไม่ได้ยิงพลาดเป้า มันคือการเตือน” เสียงของหญิงสาวสั่นเครือเล็กน้อย แต่มือนิ่มกลับคว้าชายเสื้อสูทของชายหนุ่มไว้แน่น “พวกมันรู้แล้วว่าเรากำลังถอดรหัสแฟ้มคดีลับของกรมตำรวจ... ถ้าเราออกไปทางประตูหน้าตอนนี้ เราคือเป้านิ่งในที่โล่งแจ้งแน่นอนครับ... เอ้ย, ค่ะ... ฉันหมายถึง เราเสร็จแน่ๆ” รวินท์ไม่ได้ตอบคำถามในทันที สมองอันปราดเปรื่องของเขาประมวลผลข้อมูลมหาศาลด้วยความเร็วสูงราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ มุมมองเชิงจิตวิทยาอาชญากรถูกนำมาใช้จำลองพฤติกรรมของมือสังหาร มือปืนมืออาชีพประเภทนี้จะไม่ยิงซ้ำในมุมเดิมหากเป้าหมายไหวตัวทัน มันต้องเปลี่ยนตำแหน่งเพื่อหาองศาการยิงที่สมบูรณ์แบบที่สุด และนั่นหมายความว่าพวกเขามีเวลาจำกัดเพียงแค่สิบสองวินาทีก่อนที่กระสุนนัดที่สองจะคำรามก้อง “รินรดา ฟังผมให้ดีนะ” รวินท์หันมาสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความหนักแน่นเด็ดเดี่ยว “จำผังโครงสร้างอาคารชั้นสามที่เราวิเคราะห์กันเมื่อสัปดาห์ก่อนได้ไหมครับ? ทางระบายอากาศด้านหลังตู้หนังสือไม้สักโบราณ... มันรองรับน้ำหนักของเราได้พอดีตัว หลับตาลงแล้ววิ่งไปทางนั้นทันทีที่ผมให้สัญญาณ” “แล้วคุณล่ะ?” รินรดาถามสวนกลับทันควัน หัวใจของเธอบีบตัวแน่นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นลึกๆ ในอก ความห่วงใยที่เกินกว่าคำว่า “คู่หู” หรือ “พยานกับผู้เชี่ยวชาญ” กำลังพลุ่งพล่านขึ้นมา “ถ้าฉันไป แล้วคุณ...?” *เปรี้ยง!* เสียงคำรามของกระสุนปืนไรเฟิลซุ่มยิงรุ่นใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะอันมหาศาลทำให้กระจกนิรภัยหนาเตอะแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษแก้วคมกริบพุ่งกระจายราวดั่งฝนห่าใหญ่ราวกับห่ากระสุนเหล็กไหล ทว่าในวินาทีความเป็นความตายนั้นเอง รวินท์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาพุ่งเข้าใส่ร่างบางของรินรดาเต็มแรง ใช้แผ่นหลังกว้างของตนเองเป็นโล่มนุษย์ปกป้องเธอจากการห่ากระสุนและเศษกระจกที่พุ่งเข้าใส่ แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปกับพื้นพรมหนา รวินท์กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวดเมื่อเศษกระจกชิ้นโตเฉี่ยวเข้าที่หัวไหล่ขวาจนเนื้อผ้าสูทขาดวิ่นและมีเลือดสีสดซึมออกมาอาบย้อมเนื้อผ้าสีเข้ม แต่แขนแกร่งทั้งสองข้างยังคงโอบกอดร่างของรินรดาไว้แน่นแนบชิดอก เพื่อให้มั่นใจว่าปลอดภัยจากอันตรายทั้งปวง “รวินท์! คุณ... เลือดออก!” รินรดาร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส เธอมือสั่นเทาพยายามสัมผัสแผลที่หัวไหล่ของชายหนุ่ม แต่กลับถูกมือหนาจับรวบไว้เสียก่อน “ผมไม่เป็นไรครับ... แค่รอยข่วนแมวเท่านั้นเอง” รวินท์ฝืนยิ้มบางๆ ทั้งที่ใบหน้าเริ่มซีดเซียวลงจากอาการเสียเลือด แต่นัยน์ตายังคงสว่างไสวด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น “ลุกขึ้นครับ รินรดา เวลาของเราหมดลงแล้ว มือปืนกำลังปรับลำกล้องใหม่ เร็วเข้า!” ด้วยแรงฮึดเฮือกสุดท้าย รินรดาพยุงร่างของรวินท์ให้ลุกขึ้น ทั้งสองพุ่งตัวฝ่าความมืดเข้าไปหลบหลังแนวตู้หนังสือโบราณตามแผนที่วางไว้ได้อย่างเฉียดฉิว ทันทีที่ร่างของทั้งคู่พ้นจากวิถีกระสุน กระสุนนัดที่สองก็ตามมาติดๆ เจาะทะลุกำแพงปูนด้านหลังจนปูนแตกกระจายฝุ่นตลบอบول หากช้าไปเพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียว พวกเขาคงกลายเป็นวิญญาณเฝ้าห้องสมุดไปเสียแล้ว ภายใต้ความมืดทึบของช่องระบายอากาศแคบๆ กลิ่นอายความตายจางหายไปแทนที่ด้วยลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งคู่ รวินท์พิงหลังเข้ากับผนังอิฐเย็นเฉียบ ลมหายใจเริ่มติดขัดเล็กน้อยเนื่องจากพิษบาดแผล รินรดารีบฉีกชายเสื้อของตนเองออกอย่างรวดเร็วเพื่อนำมาพันแผลห้ามเลือดให้เขา มือบางสั่นเทาขณะที่ทำแผลให้ชายหนุ่มอย่างเบามือที่สุด “คุณทำแบบนี้ทำไม... รวินท์” รินรดาเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “คุณเป็นนักวิเคราะห์... หน้าที่ของคุณคือการใช้สมอง ไม่ใช่เอาชีวิตมาเสี่ยงแทนฉันแบบนี้” รวินท์หัวเราะในลำคอเบาๆ แม้จะเจ็บแผล “ในตำราจิตวิทยาอาชญากรรม ไม่มีบทไหนสอนให้ผมปล่อยให้พยานผู้กุมกุญแจสำคัญของคดีต้องตายต่อหน้าต่อตาหรอกครับ... อีกอย่างนะ” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย มองสบตาเธอนิ่ง “สำหรับผมแล้ว รินรดาไม่ใช่แค่พยานในคดีธรรมดาๆ หรอกนะครับ” คำพูดนั้นทำให้ห้องแคบๆ อบอวลไปด้วยบรรยากาศที่แปลกประหลาด หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บของค่ำคืนอันตราย ทว่า ก่อนที่บรรยากาศซาบซึ้งจะได้ดำเนินต่อไป เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านนอกห้องสมุด เสียงรองเท้าคอมแบตกระทบพื้นปูนดัง *ตึง... ตึง... ตึง...* เข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเสียงพูดคุยลอดเข้ามา “เป้าหมายยังอยู่ในตึก... แยกย้ายกันค้นหาทุกซอกทุกมุม อย่าให้รอดไปได้เด็ดขาด!” น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานีนั้นบ่งบอกชัดเจนว่าพวกมันไม่ใช่โจรสมัครเล่น แต่เป็นมือสังหารมืออาชีพจากองค์กรเบื้องหลังที่คอยบงการคดีทั้งหมด และพวกมันกำลังเข้าใกล้ที่ซ่อนของพวกเขาเข้าไปทุกที รวินท์หรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด สมองของเขากำลังคำนวณจำนวนกระสุนที่เหลือของฝ่ายตรงข้ามและความเป็นไปได้ในการหลบหนี ทว่าในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด หน้าจออินเทอร์เฟซระบบวิเคราะห์พฤติกรรมที่ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขากลับส่งเสียงเตือน *ติ๊ง!* แหลมสูง พร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบร่องรอยพลังงานจิตระดับ SSS ใกล้เคียง] [คำเตือน: บุคคลเป้าหมายที่ท่านกำลังตามหาตลอดสามปี... ได้ก้าวเข้ามาในอาณาเขตนี้แล้ว] [เงื่อนไขภารกิจลับถูกกระตุ้น: เผชิญหน้ากับ "ผู้บงการเงา" หรือยอมจำนนเพื่อแลกกับความปลอดภัยของพยาน] รวินท์ชะงักกึก นัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง เมื่อเงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทผู้หนึ่งกำลังก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าช่องระบายอากาศที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ พร้อมกับเสียงเคาะนิ้วเป็นจังหวะช้าๆ ที่คุ้นเคยเกินกว่าจะลืมเลือน... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันดำมืดนี้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมาโดยตลอดนะครับ และเตรียมพบกับบทสรุปอันเข้มข้นในตอนถัดไปได้เลยครับ