ความจริงหลังห้องทดลอง

เสียงกริ่งเตือนภัยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่ต่ำสั่นสะเทือนอยู่ในกระดูกซี่โครงของผม มันไม่ใช่เสียงที่ดังจนแก้วหูแทบแตก แต่มันเป็นเสียงครางต่ำที่ถูกออกแบบมาเพื่อสร้างความปั่นป่วนให้กับระบบประสาทอัตโนมัติโดยเฉพาะ รวินท์ยกข้อมือขึ้นซ้าย ดวงตาสีเข้มหรี่ลงมองหน้าจอโฮโลแกรมขนาดจิ๋วที่สะท้อนแสงสีแดงชาด อัตราการเต้นของหัวใจของผมอยู่ที่แปดสิบแปดครั้งต่อนาที ซึ่งถือว่าค่อนข้างปกติสำหรับสถานการณ์ที่กำลังจะบุกรุกเข้าไปในเขตกัก "เซคเตอร์ศูนย์" ของสถาบันวิจัยพันธุวิศวกรรมซีลีเนียม พื้นที่ลับสุดยอดที่ถูกปกปิดไว้แม้กระทั่งในฐานข้อมูลระดับสามของกระทรวงความมั่นคง "ระบบป้องกันรอบรัศมีสองร้อยเมตรถูกตัดสัญญาณไปแล้วเจ็ดจุดสามวินาทีครับ" รินรดาเอ่ยกระซิบ เสียงของเธอนุ่มนวลและราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอย่อกายลงพิงผนังคอนกรีตเปลือยเปล่าของอุโมงค์ระบายอากาศชั้นใต้ดิน ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองไปรอบด้านอย่างแม่นยำ ราวกับเรดาร์ตรวจจับความเคลื่อนไหว "แต่ฉันสัมผัสได้ว่า... มีบางอย่างกำลังรอเราอยู่ข้างใน มันไม่ใช่ระบบกล้องวงจรปิดหรือหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยทั่วไป" ผมพยักหน้ารับช้าๆ มือเรียวยาวจัดการสวมถุงมือไนลอนเคลือบสารคาร์บอนไฟเบอร์อย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกริบกวาดประเมินโครงสร้างทางกายภาพของประตูนิรภัยตรงหน้า มันคือประตูโลหะผสมไทเทเนียมหนาหนิ้วครึ่งที่มีระบบล็อกแบบไบโอเมตริกซ์ผสมผสานกับรหัสผ่านแบบสุ่ม "โปรไฟล์ของคนที่ออกแบบระบบนี้... ค่อนข้างมีภาวะย้ำคิดย้ำทำสูง" ผมเอ่ยวิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะดึงอุปกรณ์ถอดรหัสขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต "เขาไม่เชื่อใจแม้กระทั่งลูกน้องของตัวเอง ดังนั้น รหัสผ่านจะไม่ถูกเก็บบันทึกไว้ในเซิร์ฟเวอร์ส่วนกลาง แต่มันจะถูกผูกติดอยู่กับคลื่นสมองของผู้อำนวยการโครงการ หรือไม่ก็... ตัวอย่างเนื้อเยื่อที่ถูกเก็บไว้ในห้องทดลองหลัก" "แล้วคุณมีแผนสำรองไหมครับ นักวิเคราะห์ผู้รอบคอบ?" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มบางเบา ท่ามกลางความตึงเครียดที่บีบอัดอากาศในอุโมงค์ให้เหลือน้อยลงทุกที "แผนของผมคือการใช้ประโยชน์จากความเย่อหยิ่งของเขาเองครับ" ผมหรี่ตาลง จิ้มปลายนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ขนาดเล็กด้วยความเร็วสูง ชุดคำสั่งเจาะระบบถูกส่งผ่านคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเข้าสู่ช่องระบายอากาศ "คนที่เชื่อมั่นในระบบปัญญาประดิษฐ์ของตัวเองที่สุด มักจะมองข้ามช่องโหว่ทางจิตวิทยาที่เกิดจากความเหนื่อยล้าของมนุษย์... ดูนั่นสิครับ" หน้าจอโฮโลแกรมปรากฏภาพจำลองสามมิติของผังห้องทดลองลับหลังประตูนั่น โครงสร้างถูกแบ่งออกเป็นสามชั้น ชั้นแรกคือห้องควบคุมระบบอากาศ ชั้นที่สองคือห้องเก็บตัวอย่างชีวภาพ และชั้นสุดท้าย... ห้องกระจกนิรภัยที่ปรากฏร่างของมนุษย์ทดลองหลายสิบร่างลอยเคว้งคว้างอยู่ในแคปซูลของเหลวสีฟ้าเรืองแสง นั่นคือ "โครงการนิมิต" ของจริง—ไม่ใช่แค่ทฤษฎีจิตวิทยาอาชญากรรมอย่างที่กรมตำรวจเข้าใจ แต่เป็นการดัดแปลงคลื่นสมองมนุษย์ให้สามารถเชื่อมโยงและมองเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าผ่านการกระตุ้นสารเคมีในระบบประสาทกลาง! กริ๊กล็อก! เสียงกลไกภายในประตูบานยักษ์ดีดตัวออกพร้อมกับไฟสีแดงที่เปลี่ยนเป็นสีเขียวอย่างเชื่องช้า ไอความเย็นยะเยือกพวยพุ่งออกมาจากรอยต่อของประตูราวกับลมหายใจของมัจจุราช ผมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการหายใจ ก่อนจะส่งสัญญาณมือให้รินรดากระชับพื้นที่ตามติดมาติดๆ เราก้าวผ่านธรณีประตูเข้าสู่ "ความจริง" ที่ถูกซ่อนเร้นมานานนับทศวรรษ กลิ่นอับชื้นผสมผสานกับกลิ่นฉุนของน้ำยาฟอร์มาลีนเตะเข้าจมูกทันที ผนังห้องทดลองเป็นกระจกใสแบบพิเศษที่สะท้อนเงาของเราทั้งสองคนอย่างเลือนราง แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสาดส่องลงมายังโต๊ะทำงานกลางห้อง บนโต๊ะนั้นมีแฟ้มเอกสารกระดาษสีน้ำตาลกองโตวางอยู่ พร้อมกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงเปิดค้างไว้ หน้าจอไม่ได้ถูกล็อก แต่กลับแสดงข้อความต้อนรับที่ทำให้ผมต้องหยุดชะงักฝีเท้า *ยินดีต้อนรับสู่ปลายทางที่คุณตามหา, รวินท์* ความเย็นวาบวิ่งพล่านขึ้นมาจากไขสันหลัง ทว่าสีหน้าของผมยังคงนิ่งสนิท ดวงตาสีเข้มหรี่ลงพิจารณาตัวอักษรบนหน้าจออย่างระแวดระวัง มันไม่ใช่โปรแกรมอัตโนมัติ แต่มันคือข้อความที่ถูกพิมพ์ขึ้นแบบเรียลไทม์! "มีคนอื่นอยู่ในห้องนี้..." รินรดากระซิบ สัญชาตญาณของเธอทำงานเต็มพิกัด มือเรียวแตะลงที่ด้ามมีดพกสั้นที่ซ่อนไว้ข้างเอว ดวงตาสอดส่องไปยังมุมมืดหลังแนวแคปซูลทดลอง ตึง! เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาคอนกรีต ร่างของชายวัยกลางคนในชุดกราฟิกสีขาวสะอาดตาปรากฏขึ้น ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นลากยาวตั้งแต่โหนกแก้มลงมาถึงคาง แววตาหลังกรอบแว่นโลหะคู่หนานั้นเต็มไปด้วยประกายความบ้าคลั่งผสมผสานกับความเหนื่อยล้า "ไม่นึกเลยว่า... สุนัขล่าเนื้อจากกองปราบจะเก่งกาจขนาดนี้ สามารถทะลวงผ่านแนวป้องกันระดับสิบของฉันเข้ามาได้" ดร.อาทิตย์ หัวหน้าโครงการวิจัยนิมิต เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "แต่การที่คุณก้าวเข้ามาในห้องนี้ หมายความว่า... คุณเลือกที่จะปิดตายเส้นทางถอยของตัวเองแล้วนะ รวินท์" ผมก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนบังรินรดาไว้ครึ่งตัว สายตาจดจ้องไปยังคู่สนทนาด้วยกระบวนการวิเคราะห์เชิงพฤติกรรมทันที อัตราการกะพริบตาของเขาอยู่ที่ยี่สิบครั้งต่อนาที ซึ่งบ่งบอกถึงความวิตกกังวลภายใต้หน้ากากความมั่นใจ มือขวาของเขาซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อกาวน์—นั่นคือตำแหน่งที่น่าจะมีอุปกรณ์ควบคุมระบบทำลายตัวเอง "คุณไม่ได้ตั้งใจจะซ่อนโครงการนี้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมครับ ดร.อาทิตย์" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีด "ถ้าคุณอยากปิดบังมันจริงๆ คุณคงไม่ทิ้งร่องรอยการเชื่อมต่อคลื่นสมองไว้ในคดีฆاتตกรรมต่อเนื่องเมื่อสามเดือนก่อน... คุณจงใจโยกย้ายเบาะแส เพื่อล่อให้ผมมาที่นี่ตั้งแต่แรกต่างหาก" ดร.อาทิตย์ชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง แววตาฉายแววประหลาดใจออกมาชั่วแวบก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะต่ำๆ ในลำคอ "สมคำร่ำลือ... นักวิเคราะห์ผู้ไม่เคยพลาดเป้า" ดร.อาทิตย์หัวเราะเยาะ "แต่คุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงต้องเรียกคุณมาที่นี่? เพราะในสมองของคุณ... มีรูปแบบคลื่นสมองแบบเดียวกับ 'ต้นแบบ' ที่เรากำลังตามหาอยู่พอดี!" พรึบ! สิ้นเสียงของดร.อาทิตย์ ไฟทั่วทั้งห้องทดลองก็ดับวับลงพร้อมกัน ทิ้งให้เราจมอยู่ใต้ความมืดมิดที่มีเพียงแสงเรืองรองสีฟ้าจากแคปซูลทดลองด้านหลัง และก่อนที่ผมจะทันได้ขยับตัว เสียงประกาศจากระบบปัญญาประดิษฐ์ส่วนกลางก็ดังขึ้นกังวานไปทั่วผนังห้อง [คำเตือน: เริ่มต้นกระบวนการซิงโครไนซ์จิตสำนึก... ตรวจพบเป้าหมายรหัส REA-01 อยู่ในพื้นที่ควบคุม ยืนยันการเชื่อมต่อสมองเสร็จสิ้น 100%] "รวินท์!" เสียงของรินรดาอุทานด้วยความตกใจเมื่อร่างของผมเริ่มแข็งทื่อ ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงนับพันโวลต์พุ่งเข้าสู่เส้นประสาทในสมอง ภาพเหตุการณ์นับร้อยนับพันหลั่งไหลเข้ามาในหัวของผมพร้อมกันอย่างไร้การควบคุม—ภาพของคดีฆาตกรรมที่ยังไม่เกิดขึ้น, ภาพของรินรดาที่ยืนอยู่ท่ามกลางกองเพลิง, และ... เสียงกระซิบสุดท้ายจากเงามืดที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท *ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของโลกที่คุณรู้จัก... นักวิเคราะห์* — โปรไฟล์เลอร์มือฉมัง