ตื่นขึ้นมาในยุค 80

“ถ้าแกยังซักกองนี้ไม่เสร็จก่อนเที่ยง ก็ไม่ต้องหวังจะได้แตะแม้แต่ข้าวต้มก้นหม้อ!” เสียงแหลมสูงบาดหูของแม่สามีตระกูลจางดังแว่วมาพร้อมกับแรงกระแทกถังไม้เก่าๆ ลงกับพื้นดินเฉอะแฉะ น้ำเย็นจัดกระเซ็นโดนข้อเท้าที่บวมเป่งจากการยืนแช่อยู่ท่ามกลางลมหนาวจัดของเดือนมกราคม ปลายปี ค.ศ. 1980 หลินอิงกะพริบตาช้าๆ เพื่อขับไล่ความพร่ามัว ความทรงจำอันซับซ้อนของเชฟเบเกอรี่มือหนึ่งแห่งศตวรรษที่ 21 ผสานเข้ากับความเจ็บปวดรวดร้าวของร่างเดิมในมิติยุคแปดศูนย์อย่างสมบูรณ์ ปลายนิ้วที่ด้านชาจากความหนาวกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อผ้าหยาบๆ ของเสื้อผ้ากองโตในอ่างไม้ นางไม่ใช่ “หลินอิง” คนอ่อนแอที่ยอมให้ใครโขกสับจนตรอมใจตายอีกต่อไปแล้วค่ะ ร่างระหงค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนอย่างช้าๆ แม้ลมหนาวจะพัดกรรโชกจนเนื้อตัวสั่นสะท้าน แต่แววตาของอดีตเชฟสาวกลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับ นางกวาดสายตามองหน้าแม่สามีที่ยืนเท้าสะเอวรอจิกกัดด้วยความสะใจอย่างเย็นชา “มองอะไรยัยตัวกินเปลือง! อยากให้ฉันฟ้องลูกชายฉันว่าเธียรเกียจคร้านนักหรือไง!” แม่สามีถลึงตาใส่ พลางเชิดหน้าขึ้นด้วยความถือดี หลินอิงมุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย นางค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ร่างอ้วนท้วนของอีกฝ่ายทีละก้าว จนแม่สามีต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวด้วยแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวสะใภ้คนนี้ “ฟ้องหรือคะ? เชิญค่ะ…” เสียงหวานใสกังวานเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล แต่ทุกถ้อยคำกลับเยียบเย็นจนน่าขนลุก “บอกพี่เหว่ยด้วยนะคะว่า แม่สามีสุดที่รักของเขากำลังบังคับให้สะใภ้ที่ร่างกายยังไม่หายดี ซักผ้ากองเบ้อเริ่มท่ามกลางอุณหภูมิจุดเยือกแข็ง โดยไม่ให้แม้แต่เศษข้าวเข้าปาก... อยากรู้เหมือนกันว่าทหารกล้าประจำการกองทัพอย่างเขา กลับมาบ้านแล้วจะยังเคารพแม่ผู้ประเสริฐคนนี้ลงไหม” “นัง... นังสะใภ้อกตัญญู! แกกล้าขู่ฉันเรอะ!” แม่สามีหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อนึกถึงบุตรชายคนโตผู้เป็นดั่งดวงใจและเสาหลักของบ้าน แม้จางเหว่ยจะเป็นลูกกตัญญูเพียงใด แต่เขาก็ขึ้นชื่อเรื่องความตรงไปตรงมาและรักภรรยามาก ยิ่งช่วงนี้เขาเพิ่งส่งเงินเดือนก้อนโตกลับมาให้ครอบครัว หากรู้ว่าแม่รังแกภรรยาจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด มีหวังบ้านหลังนี้คงได้ลุกเป็นไฟ หลินอิงไม่สนใจเสียงโวยวายของหญิงแก่ตรงหน้า นางหันหลังกลับแล้วก้มลงหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาซักต่อด้วยท่าทีสบายๆ ทว่าในใจกลับกำลังคำนวณแผนการขั้นเด็ดขาด [ติ๊ง! ระบบเบเกอรี่มิติต่างโลกเปิดใช้งานสำเร็จ] เสียงใสๆ ดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา มีเพียงนางเท่านั้นที่มองเห็น ในนั้นเต็มไปด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศจากโลกอนาคต แป้งสาลีนำเข้า เนยแท้บริสุทธิ์ ช็อกโกแลตเข้มข้น และเตาอบอัจฉริยะที่สามารถเนรมิตเบเกอรี่ระดับมิชลินสตาร์ได้ในพริบตา *ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้โอกาสข้าได้มีชีวิตใหม่อีกครั้งในยุคที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้... เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายเลยนะคะ* หลินอิงคิดในใจ รอยยิ้มหวานหยดแต่งแต้มขึ้นบนใบหน้า ขณะที่นางกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบสบู่ซักผ้าก้อนสุดท้าย เสียงฝีเท้าหนักแน่นและรีบร้อนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเขียวทหารของ “จางเหว่ย” ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียดและดวงตาที่แดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาวิ่งฝ่าความหนาวเหน็บกลับมาจากค่ายทหารทันทีที่ได้รับจดหมายด่วนจากเพื่อนบ้านว่าภรรยาของเขากำลังถูกทรมาน! “อิงอิง!” จางเหว่ยร้องเรียกเสียงดังลั่น เขาไม่แม้แต่จะชายตามองมารดาของตนเองด้วยซ้ำ พุ่งตรงเข้ามาประคองร่างภรรยาที่ตัวสั่นเทาด้วยความหนาวขึ้นมาจากพื้นดินทันที อ้อมแขนกว้างโอบกอดนางไว้แน่นราวกับกลัวว่าร่างนี้จะสลายหายไป แม่สามีเห็นลูกชายกลับมาก็รีบปั้นหน้าสลดเตรียมฟ้องทันที “เหว่ยเหว่ย ลูกดูเมียแกส–” “แม่ครับ!” จางเหว่ยหันขวับกลับไปมองมารดาด้วยแววตาคมกริบที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่นางเคยเห็น น้ำเสียงของนายทหารหนุ่มทุบทำลายความเงียบจนทุกคนในละแวกนั้นต้องสะดุ้ง “ผมส่งเงินมาให้ครอบครัวเรากินอยู่สุขสบาย ไม่ใช่เพื่อให้แม่มาทำร้ายภรรยาของผม! ถ้ายังมีครั้งหน้า อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจบ้านเดิมของแม่ก็แล้วกัน!” คำพูดเฉียบขาดนั้นทำเอาแม่สามีอ้าปากค้าง พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ส่วนหลินอิงซบหน้าลงกับอกแกร่งของสามี มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นอย่างผู้ชนะ ทว่า ในวินาทีที่จางเหว่ยกำลังจะอุ้มภรรยาเดินเข้าบ้านเพื่อไปพักผ่อน สายตากลับเหลือบไปเห็นกระดาษห่อสีน้ำตาลปริศนาที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าหน้าบ้านโดยไม่มีใครรู้ที่มา... บนนั้นมีตัวอักษรเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า *‘ระวังตัวให้ดี สะใภ้ตระกูลจาง... ของขวัญต้อนรับวันแรกของเจ้า กำลังจะระเบิดขึ้นในอีกไม่ช้า’* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นักเขียนตัวเล็กๆ คนนี้นะคะ หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับกลิ่นหอมกรุ่นและความแสบสันของนางเอกเราในตอนต่อไปนะคะ! - เบเกอรี่มิติต่างโลก -