บ้านหลังใหญ่ในเมือง

"เอกสารสิทธิ์ครอบครองบ้านเลขที่แปดสิบแปด ถนนกวงหัว... เป็นชื่อของเธออย่างสมบูรณ์แล้วครับคุณหลินอิง" เสียงทุ้มของเจ้าหน้าที่สำนักงานเขตดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องรับรองพิเศษ แผ่นกระดาษหนาตึงประทับตราครั่งสีแดงสดนอนนิ่งอยู่บนโต๊ะไม้สักขัดเงา มันคือสัญลักษณ์แห่งการหลุดพ้นจากตรอกซอยอันแออัด และก้าวขึ้นสู่ชนชั้นใหม่ในมหานครแห่งยุคแปดศูนย์อย่างเต็มตัว หัวใจฉันกระตุกวูบ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วสันหลัง... ภาพกระดาษแผ่นเดียวกันนี้ในโลกเดิมซ้อนทับขึ้นมาอย่างเลือนราง นี่ไม่ใช่แค่คำสั่งจากสำนักงานเขตธรรมดาๆ แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของความลับที่ใหญ่กว่าที่ฉันเคยจินตนาการไว้ ใครกันที่กุมความลับเรื่องมิติของฉันเอาไว้? และทำไมจู่ๆ ถึงมีคหบดีนิรนามยอมสละบ้านสไตล์ตะวันตกหลังใหญ่โตใจกลางเมืองให้เราในราคาถูกแสนถูกราวกับปาฏิหาริย์? "แม่ฮะ! บ้านของเราหลังใหญ่จริงๆ ด้วย มีสวนดอกไม้กว้างขวางกว่าที่หมู่บ้านเดิมร้อยเท่าเลยนะฮะ!" เสียงใสแจ๋วของเสี่ยวเปาดึงฉันกลับสู่ความเป็นจริง ลูกชายตัวน้อยกำลังวิ่งวนรอบห้องโถงเพดานสูง สูดกลิ่นอายของความมั่งคั่งและความสะอาดสะอ้านเข้าปอดอย่างเอร็ดอร่อย ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น จางเหว่ยผู้เป็นสามีเดินตามหลังลูกชายมาติดๆ มือหนากร้านจากการฝึกฝนทางทหารโอบไหล่ฉันไว้เบาๆ ไออุ่นจากตัวเขาแผ่ซ่านเข้ามาช่วยบรรเทาความหนาแน่นในอกของฉันให้ผ่อนคลายลง "เหนื่อยหน่อยนะอิง... ตั้งแต่วันนี้ ผมจะปกป้องเธอและลูกในบ้านของเราเอง ไม่ต้องกังวลเรื่องสายตาใครอีกแล้ว" จางเหว่ยกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและจริงจังเสมอ ผู้ชายคนนี้ไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังเลยแม้แต่น้อย จากนายทหารชั้นผู้น้อยที่ถูกครอบครัวตัวเองกดขี่ ตอนนี้เขายืนหยัดเป็นเสาหลักที่มั่นคงของภรรยาและลูกได้อย่างสง่างาม ฉันคลี่ยิ้มบางๆ ส่งให้สามี ก่อนจะกวาดสายตามองรอบห้องโถงกว้าง พื้นปาร์เกต์ไม้ขัดมันวาวสะท้อนแสงไฟจากโคมระย้าคริสตัล หน้าต่างกระจกบานใหญ่กรอบไม้สักเปิดรับลมบริสุทธิ์จากภายนอก ทว่า... ความสุขสบายนี้กลับไม่ได้ทำให้ฉันวางใจลงได้เลย เอกสารสิทธิ์บ้านหลังนี้มีกลิ่นอายบางอย่างที่แปลกประหลาด ลายเซ็นของผู้ขายถูกปิดผนึกด้วยกฎหมายพิเศษที่แม้แต่เจ้าหน้าที่เขตยังต้องเกรงใจ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูไม้สักบานใหญ่หน้าบ้านดังขึ้นขัดจังหวะความสุขในครอบครัว จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย เขาส่งสัญญาณให้ฉันกับลูกอยู่ด้านหลัง ก่อนจะเดินไปแง้มประตูออกดู ร่างท้วมของแม่สามีตระกูลจางปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมด้วยกระเป๋าเดินทางใบเก่าคร่ำครึสองใบและใบหน้าเชิดหยิ่งที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดี เธอยืนหายใจหอบฮืดด้วยความเหนื่อยล้าจากการนั่งรถสามล้อถีบข้ามเมืองมาไกล แต่แววตากลับเปล่งประกายความโลภอย่างปิดไม่มิดทันทีที่เห็นความโอ่อ่าภายในบ้าน "อ้าว! ตาเหว่ย ลูกรัก! แม่รู้อยู่แล้วว่าลูกต้องได้ดิบได้ดีในเมืองหลวง ถึงกับซื้อบ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้ไว้ให้แม่มาอยู่ด้วยสินะ!" แม่สามีไม่รอให้อนุญาต เธอดันร่างอวบอ้วนแทรกตัวเข้ามาในบ้านทันที สายตากวาดมองเครื่องเรือนหรูหราด้วยความอิจฉาริษยาและตื่นตะลึง มือสัมผัสโซฟาหนังแท้ด้วยความทะยานอยาก ก่อนจะหันมามองฉันด้วยหางตา "ส่วนเธอ... ยัยตัวดี นึกว่าจะหนีพ้นตระกูลจางไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ? ต่อให้ย้ายมาอยู่บ้านหลังใหญ่แค่ไหน หน้าที่ปรนนิบัติแม่สามีอย่างฉันก็ยังเป็นของเธอเหมือนเดิมนั่นแหละ ไปเอาน้ำชาต้มมาให้ฉันเดี๋ยวนี้! ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!" บรรยากาศในห้องโถงหรูหราพลันเยียบเย็นลงทันที เสี่ยวเปาถอยกรูดเข้ามาหลบหลังขาฉันด้วยความหวาดกลัว จางเหว่ยหน้าตึงเครียดขึ้นมาทันที เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เตรียมจะอ้าปากไล่แม่ออกไปให้พ้นทาง ฉันยกมือขึ้นแตะแขนสามีเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม รอยยิ้มหวานหยดที่มักใช้เวลาแต่งหน้าเค้กปรากฏขึ้นที่มุมปาก ดวงตาคมกริบมองสำรวจแม่สามีตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทีสุขุมนุ่มลึก การฟาดฟันกับคนเห็นแก่ตัวประเภทนี้ ไม่จำเป็นต้องใช้เสียงดัง แค่ใช้ความจริงอันเจ็บแสบตอกหน้ากลับไปทีเดียวก็เกินพอแล้ว "คุณแม่คะ..." ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล แต่ทว่าเฉียบขาดจนคนฟังต้องชะงัก "ก่อนที่คุณแม่จะสั่งให้ฉันไปต้มชา รบกวนช่วยดูป้ายทะเบียนบ้านหลังนี้ให้ชัดเจนเสียก่อนนะคะ ว่าชื่อเจ้าบ้านในโฉนดฉบับนี้... คือชื่อของใครกันแน่" แม่สามีชะงักค้าง อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ เธอหันไปมองหน้าบุตรชายเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่จางเหว่ยกลับยืนนิ่งสนิท ดวงตาดำสนิทคู่นั้นไร้ซึ่งความอบอุ่นและความเคารพยำเกรงเช่นในอดีตอีกต่อไปแล้ว "บ้านหลังนี้... ฉันเป็นคนซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรง และด้วยสิทธิ์ตามกฎหมายของฉันและภรรยาแต่เพียงผู้เดียวค่ะ" ฉันก้าวเข้าไปใกล้หญิงสูงวัยทีละก้าว กลิ่นหอมจางๆ ของวานิลลาและเนยสดที่ติดตัวมาจากมิติลับลอยอบอวลตัดกับบรรยากาศตึงเครียด "ไม่มีการอนุญาตให้ผู้อาศัยที่ปราศจากมารยาทเข้ามาเหยียบย่างโดยไม่ได้รับเชิญ... เชิญคุณแม่กลับออกไปทางเดิมเถอะค่ะ รถสามล้อคันเมื่อครู่ยังจอดรออยู่ข้างนอกไม่ใช่หรือคะ?" "แก! นังสะไภ้เนรคุณ กล้าไล่แม่ผัวตัวเองเหรอ!" แม่สามีแผדเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธจัด ใบหน้าอวบอูมแดงก่ำจนน่ากลัว เธอเงื้อมือขึ้นหมายจะตบลงบนใบหน้าฉันด้วยความเคยชิน หมับ! มือหนาของจางเหว่ยคว้าข้อมือมารดาไว้แน่น แรงบิดมหาศาลทำเอาแม่สามีร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด ดวงตาของนายทหารหนุ่มแดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานหลายปี "พอได้แล้วครับแม่! ที่ผ่านมาพวกเราอดทนกับแม่มามากพอแล้ว ตั้งแต่วันนี้... ชีวิตของผม ครอบครัวของผม อยู่ภายใต้การดูแลของอิงแต่เพียงผู้เดียว ถ้าแม่ยังกล้ามาอาละวาดที่นี่อีกแม้แต่ก้าวเดียว... อย่าหาว่าผมไม่ยอมรับความเป็นแม่ลูกกันเลย!" เสียงทวารหนักแน่นของจางเหว่ยดังก้องไปทั่วบ้านหลังใหญ่ แม่สามีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าบุตรชายที่เคยเชื่อฟังและยอมก้มหัวให้เธอมาตลอดชีวิต จะกล้าประกาศตัดขาดความสัมพันธ์เพื่อปกป้องภรรยาเช่นนี้ เธอสะบัดแขนออกด้วยความโกรธแค้น หันหลังกลับไปกระแทกเท้าปังๆ ออกจากประตูบ้าน พร้อมกับคำสาปแช่งไล่หลังตามประสาคนพาล ปัง! ประตูบ้านปิดลง ทิ้งความเงียบสงบให้กลับคืนสู่ห้องโถงกว้างอีกครั้ง เสี่ยวเปาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกก่อนจะวิ่งไปกอดขาพ่อแม่พร้อมกัน จางเหว่ยทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากอดลูกชายและภรรยาไว้แน่น ไออุ่นแห่งความสุขที่แท้จริงเริ่มก่อตัวขึ้นภายในบ้านหลังใหม่แห่งนี้ ฉันลูบศีรษะสามีเบาๆ พลางแย้มยิ้มโล่งใจ ทว่าในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะสงบลง สายตาของฉันก็บังเอิญเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ปลิวตกลงมาจากกระเป๋าเดินทางของแม่สามีเมื่อครู่ มันไม่ใช่สัมภาระของเธออย่างแน่นอน... ฉันก้มลงหยิบมันขึ้นมาคลี่ออกดูอย่างช้าๆ หัวใจที่เพิ่งสงบลงกลับต้องกระตุกวูบรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ตัวอักษรลายมือหวัดๆ เขียนด้วยหมึกสีดำสนิทระบุข้อความสั้นๆ เอาไว้ว่า: *"ยินดีด้วยกับบ้านหลังใหม่... คุณหลินอิง แต่อย่าลืมล่ะว่า 'กุญแจ' ที่แท้จริงของมิติเบเกอรี่ ยังอยู่ในมือของฉัน... พรุ่งนี้เที่ยงตรง เตรียมขนมปังสูตรลับแลกเปลี่ยนกับชีวิตลูกชายของคุณซะ!"* เบเกอรี่มิติต่างโลก ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ