แบบแปลนที่ถูกขโมย

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมใหญ่ไม่ได้ช่วยดับความร้อนรุ่มที่กำลังแผดเผาอยู่ในอกของรินรดาเลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาขณะเลื่อนดูแบบจำลองสามมิติบนหน้าจอโปรเจกเตอร์... เส้นสายที่เธอจรดปากกาลงไปด้วยหยาดเหงื่อและเวลาอันมีค่าตลอดหกเดือนเต็ม กลับปรากฏหราอยู่ในโครงการ ‘Black Obelisk’ อาณาจักรใต้ดินของกลุ่มธุรกิจสีเทาที่ใครต่างก็หวาดกลัว “คุณกำลังบอกว่า... การจัดวางโครงสร้างรับน้ำหนักแบบโมดูลาร์ที่ฉันออกแบบให้โครงการห้องสมุดประชาชน ถูกนำไปใช้เป็นโครงสร้างฐานรากสำหรับคุกกักกันลับของ ‘คิริล วอน โวลคอฟ’ อย่างนั้นหรือคะ?” น้ำเสียงของรินรดาไม่ได้สั่นเครือ แต่มันเปี่ยมไปด้วยความโกรธที่อัดแน่นจนเกือบจะปะทุออกมา เธอหันไปมองธันวา ชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางราวกับผู้ถือครองความตายของทุกคนในห้องนี้ ธันวาเหยียดยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาซ่อนความรู้สึกที่รินรดาไม่อาจอ่านออก—มีทั้งความสมเพชและสิ่งที่ดูคล้ายกับความอาทร “โลกสถาปัตยกรรมมันก็เท่านี้แหละครับคุณรินรดา สิ่งที่สวยงามที่สุด มักถูกใช้เป็นหน้ากากให้สิ่งที่โหดร้ายที่สุดเสมอ คุณควรจะภูมิใจนะ ที่ผลงานของคุณถูกเลือกให้เป็นส่วนหนึ่งของ... อาณาจักรสีเลือด” “ฉันไม่ได้ออกแบบมาเพื่อกักขังชีวิตใคร!” รินรดากระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังสนั่น เธอไม่ได้สนใจความเสี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับคนของคิริลในนาทีนี้ “ฉันจะฟ้องร้อง ฉันจะแฉว่าแบบแปลนนี้ถูกขโมยมาอย่างไม่เป็นธรรม” “ฟ้องหรือ?” เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี ดังขึ้นจากความมืดมิดในมุมห้องที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ร่างสูงใหญ่ของคิริล วอน โวลคอฟ ก้าวออกมาจากเงามืด นัยน์ตาสีเทาเข้มดุจท้องฟ้าก่อนพายุถล่มจ้องมองมาที่เธอราวกับนักล่าที่กำลังพิจารณาเหยื่อผู้กล้าหาญ “ในโลกของผม การฟ้องร้องเป็นเรื่องของคนขี้แพ้ที่อยากตายเร็วกว่ากำหนด” คิริลเดินเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นหอมสะอาดของบุหรี่ราคาแพงผสมกับกลิ่นฟีโรโมนของผู้ชายอันตราย เขายืนกดดันอยู่เบื้องหลังเธอจนแผ่นหลังบางสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขา เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหู ความเย็นจากริมฝีปากที่แตะลงเบาๆ บนติ่งหูทำเอาขนอ่อนของเธอตั้งชัน “แบบแปลนนี้ ผมเป็นคนสั่งให้คนไปเอามาเอง... เพราะผมเห็นว่ามันมีเพียงคุณเท่านั้นที่เข้าใจ ‘ความบิดเบี้ยว’ ที่งดงามพอจะซ่อนรอยเลือดของผมไว้ได้” รินรดาพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่ฝ่ามือหนาที่ร้อนผ่าวกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของเธอ แล้วบีบแน่นจนรู้สึกถึงแรงกระดูก เธอสะดุ้งสุดตัวเมื่อเขาดึงร่างเธอให้หมุนกลับมาปะทะกับแผงอกแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก “ปล่อยนะคะ!” เธอตวาด แต่เสียงนั้นกลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยตัณหาของเขา “ผมไม่ปล่อย...” คิริลไล้ปลายนิ้วไปตามกรอบหน้าของเธออย่างถือสิทธิ์ สัมผัสนั้นไม่ได้นุ่มนวลแต่มันกลับทำให้ร่างกายของรินรดาร้อนวาบอย่างน่ารังเกียจ “ยิ่งคุณดิ้นรน คุณยิ่งดูมีค่า... มากกว่าแบบแปลนไร้ชีวิตพวกนี้เสียอีก รู้ไหมรินรดา ว่าการที่ผมเลือกใช้ผลงานคุณ ไม่ใช่เพราะผมขาดวิศวกร แต่เพราะผมต้องการให้ทุกตารางนิ้วในกรงขังนั้น... เป็นรอยประทับของคุณ” เขาลากไล้ฝ่ามือจากคางลงมายังลำคอระหง ความร้อนจากผิวหนังของเขาซึมลึกผ่านเนื้อผ้าชุดทำงานของเธอ รินรดารู้สึกเหมือนลมหายใจถูกพรากไปจากปอด ภายในใจเธอโกรธเกลียดเขา แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการอ่อนแรงลงไปซุกที่แผงอกกว้างของเขาอย่างไม่อาจต้านทาน “คุณมันปีศาจ...” เธอกระซิบด้วยเสียงแหบพร่า “ใช่” คิริลกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคมสันแตะกับพวงแก้มของเธอ “และปีศาจตนนี้กำลังจะลงโทษคนที่บังอาจมาท้าทายอำนาจของผม... คืนนี้ที่เพนต์เฮาส์ อย่าให้ผมต้องไปรับคุณด้วยตัวเอง เพราะถ้าถึงเวลานั้น สิ่งที่จะถูกทำลายไม่ใช่แค่แบบแปลน... แต่จะเป็นศักดิ์ศรีที่คุณหวงแหนนักหนา” เขาผละออกไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นจางๆ ของความอันตรายที่ยังอบอวลอยู่รอบตัวรินรดา ธันวายังคงยืนอยู่ที่เดิม เขาปรายตามองมาที่รินรดาด้วยสายตาที่ซับซ้อนก่อนจะเดินตามเจ้านายไป รินรดาทรุดตัวลงกับเก้าอี้ด้วยความรู้สึกสับสนจนแทบคลั่ง แต่แล้วเธอก็สังเกตเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะ... มันคือซองจดหมายสีดำสนิทที่มีตราประทับขี้ผึ้งเป็นรูปหัวกะโหลกสถาปัตยกรรมแบบบาโรกที่เธอคุ้นตา มันคือลายเซ็นลับที่เธอใช้ลงในแบบแปลนฉบับสมบูรณ์ที่สุดของเธอ ซึ่งเธอไม่เคยให้ใครดูมาก่อน... นั่นหมายความว่า... คนที่ขโมยแบบแปลนนี้ไป ไม่ใช่แค่คนของคิริล แต่เป็นคนใกล้ตัวเธอที่สุด... คนที่เธอยอมมอบความไว้วางใจให้ดูและเอกสารทั้งหมดมาตลอดสามปี! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดและเร่าร้อนของรินรดานะคะ หวังว่าทุกท่านจะพร้อมเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ็บปวดไปพร้อมกับกุหลาบอาบแสงจันทร์นะคะ