กิลด์รกร้างและการทรยศ

เสียงเอกสารปึกใหญ่กระทบลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดัง *ปึก* สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงกิลด์ “รุ่งอรุณทมิฬ” ที่บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังและกลิ่นอายความอับชื้น กลิ่นอายของความล้มเหลวที่เกาะกุมมานานนับปีอบอวลจนน่าคลื่นไส้ “เซ็นซะ ลีโอ นายไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะต่อรองอะไรอีกแล้ว” น้ำเสียงเย็นชาและทรงอำนาจของ “มาร์ค” รองหัวหน้ากิลด์คนใหม่ดังขึ้น ท่ามกลางสายตาราวกับมองเศษสวะของสมาชิกกิลด์อีกสิบกว่าคนที่ยืนล้อมรอบ พวกเขาเคยเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตาย เคยร่วมดื่มฉลองในยามที่กิลด์ยังรุ่งเรือง แต่ในยามที่กิลด์แห่งนี้กลายเป็นกิลด์รกรangอันดับท้ายๆ ของเซิร์ฟเวอร์ คนเหล่านี้กลับเลือกที่จะถอดหน้ากากออกอย่างไร้ความละอาย ลีโอนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ใบเดิมที่ขาโต๊ะฝั่งหนึ่งต้องใช้ตำราเวทมนตร์เก่าๆ รองไว้ไม่ให้มันโยกเยก เขาก้มมองกระดาษแผ่นบางที่ระบุข้อความขับไล่พ้นกิลด์และการสละสิทธิ์ทุกอย่างในฐานะผู้ก่อตั้ง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบผมสีดำยุ่งเหยิงไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกล้ำราวกับหุบเหว “พวกคุณลืมไปแล้วหรือครับ ว่าใครเป็นคนแบกรับหนี้สินของกิลด์นี้ไว้ทั้งหมดเมื่อสามปีก่อน” ลีโอเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียաբนิ่ง ทว่ากวาดสายตามองหน้าอดีตสหายทีละคนอย่างช้าๆ จนคนที่ถูกมองต้องหลบสายตาด้วยความรู้สึกผิดลึกๆ “3 ปีก่อนมันก็คือเรื่องอดีต!” มาร์คตบโต๊ะเสียงดังลั่น ก้าวเข้ามาประชิดตัวลีโอ รอยยิ้มหยันปรากฏบนใบหน้าคมคายที่แต่งแต้มด้วยชุดเกราะระดับสูงราคาแพง “แต่วันนี้ นายมันก็แค่ตัวถ่วง ไอ้อดีตกิลด์มาสเตอร์ผู้ยากจนที่แม้แต่เงินซ่อมชุดเกราะยังต้องไปรับจ้างลงดันเจี้ยนระดับต่ำ นายไม่มีปัญญาพาพวกเราไปยืนบนจุดสูงสุดของเซิร์ฟเวอร์ *เอลคาเดีย* หรอก!” คำพูดนั้นเรียกเสียงหัวเราะเยาะจากสมาชิกคนอื่นๆ ได้เป็นอย่างดี ลีโอแค่นหัวเราะในลำคอ *“หึ…”* เป็นเสียงที่เบาหวิวแต่กลับทรงพลังพอดึงบรรยากาศในห้องให้เย็นเยียบลงถนัดตา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้เสื้อผ้าจะเก่าคร่ำครึและมีรอยปะชุน แต่แผ่นหลังนั้นกลับตั้งตรง ไม่ยอมก้มหัวให้ความอยุติธรรมตรงหน้าแม้แต่น้อย ทว่า ก่อนที่ลีโอจะได้เอ่ยคำใดออกไป ประตูห้องโถงก็ถูกผลักออกด้วยแรงมหาศาล ร่างระหงในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่มั่นคง “แคลร์” อดีตสมาชิกทีมแนวหน้า และที่สำคัญที่สุด... เธอคือคนรักที่ลีโอยอมทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเพื่อสนับสนุนให้เธอได้ครอบครองคถาเวทมนตร์ระดับตำนาน ลีโอมองหน้าหญิงสาวที่เขาเคยคิดว่าจะใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน แววตาของเขาอ่อนลงวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสนิท “แคลร์ เธอ...” “ลีโอคะ... อย่าทำให้มันน่าเกลียดไปมากกว่านี้เลยค่ะ” แคลร์เอ่ยตัดบท น้ำเสียงของเธอนั้นราบเรียบ ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ใดๆ สิ้นเชิง เธอยืนเคียงข้างมาร์คอย่างสนิทสนม มือเรียวบางเอื้อมไปเกาะแขนชายหนุ่มผู้ร่ำรวยคนนั้นอย่างเปิดเผย “ความรักมันกินไม่ได้หรอกนะคะ โลกของเกมออนไลน์และโลกความเป็นจริงมันขับเคลื่อนด้วยทรัพยากรและอำนาจ มาร์คให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่นายไม่มีวันให้ฉันได้... รวมถึงอนาคตในฐานะราชินีกิลด์อันดับหนึ่งด้วย” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีคำด่าทอ ไม่มีน้ำตาแห่งความเสียใจ มีเพียงความจริงอันโหดร้ายที่ถูกตอกย้ำด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยของหญิงสาวที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานานหลายปี ลีโอนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมุมปากจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อ่านยากที่สุด “เข้าใจแล้วครับ...” ลีโอพยักหน้ารับเบาๆ “ถ้าความสุขของเธอคือการเกาะติดอยู่กับสุนัขที่รอเศษเงินจากคนอื่น ผมก็คงรั้งเธอไว้ไม่ได้” “แกกว่าใครเป็นสุนัขไอ้จนตรอก!” มาร์คบันดาลโทสะ เงื้อมือขึ้นหมายจะซัดหมัดเข้าใส่ใบหน้าของลีโอเพื่อประกาศศักดา *หมับ!* มือเรียวบางแต่ทรงพลังคู่หนึ่งเอื้อมออกมารับข้อมือของมาร์คไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงกระแทกจากการปะทะทำให้อากาศรอบข้างสั่นไหวเล็กน้อย “ถ้ายังไม่อยากมือหัก กรุณาเก็บมือสกปรกของพวกคุณกลับไปซะ” น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและรังสีอำมหิตดังขึ้น “รินะ” ก้าวออกมาจากมุมมืดของห้องโถง เธอคือเพื่อนสมัยเด็กและเป็นอดีตสมาชิกคนเดียวที่ยังคงดื้อรั้นอยู่เคียงข้างลีโอจนถึงวินาทีนี้ ดวงตากลมโตจ้องมองมาร์คและแคลร์ด้วยแววตารังเกียจเดียจฉันท์ราวกับกำลังมองแมลงสาบสกปรก “รินะ! เธอจะบ้าตามไอ้จนนี่ไปถึงไหน? กิลด์นี้มันจบแล้ว!” แคลร์แผดเสียงด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นเพื่อนเก่าเลือกทางเดินที่โง่เขลา “จบงั้นเหรอ?” รินะแค่นAยิ้มเยาะ “พวกคุณต่างหากที่กำลังจะรู้ซึ้งว่าความหายนะที่แท้จริงมันหน้าตาเป็นอย่างไร” “พอได้แล้วครับ รินะ” ลีโอยกมือขึ้นห้ามปรามคู่หูสาวเบาๆ เขาก้มลงหยิบปากกาเวทมนตร์ขึ้นมาจรดลงบนเอกสารขับไล่ ลากลายเซ็นของตนเองลงไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ในเมื่อพวกคุณอยากได้กิลด์รกร้างแห่งนี้นัก ผมก็ยกให้... ขอให้สนุกกับหนี้สินก้อนโตสิบล้านเหรียญทองที่ผมค้ำประกันไว้ก็แล้วกันนะครับ” สิ้นเสียงของลีโอ สมาชิกกิลด์รุ่งอรุณทมิฬทั้งหมดถึงกับหน้าถอดสี มาร์คเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หหนี้สินสบล้านเหรียญทอง?! เรื่องนี้ไม่เคยอยู่ในบันทึกบัญชีที่เขารู้มาก่อน! “ไอ้ลีโอ! แกหมายความว่ายังไง! เอกสารนี่มัน...” “ลาก่อนครับอดีตสหาย” ลีโอไม่รอให้มาร์คได้โวยวายต่อ เขารับกระดาษสำเนาใบนั้นมาถือไว้ ก่อนจะหันหลังเดินเคียงคู่ไปกับรินะ มุ่งหน้าออกจากประตูห้องโถงโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามองซากปรักหักพังเบื้องหลังอีกเลย เสียงฝีเท้าของทั้งสองดังสะท้อนก้องออกไปสู่ถนนสายหลักของเมืองเริ่มต้น ท่ามกลางสายตาของเหล่าผู้เล่นคนอื่นๆ ที่มองมาด้วยความสมเพชเวทนา บ้างก็หัวเราะเยาะที่อดีตกิลด์มาสเตอร์ถูกขับไล่อย่างไร้ศักดิ์ศรี รินะเดินกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ แม้เธอจะเชื่อมั่นในตัวลีโอ แต่สถานการณ์ตอนนี้มันช่างมืดมนเหลือเกิน พวกเขาไม่มีเงิน ไม่มีไอเทม และไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน “ลีโอ... เราจะเอาไงต่อดีคะ? เงินติดตัวตอนนี้เหลือแค่เหรียญทองแดงเดียวเองนะ” รินะกระซิบถามด้วยความกังวล ขณะที่ทั้งคู่หยุดยืนอยู่กลางลานน้ำพุกว้างของเมือง ลีโอหยุดเดิน เขามองท้องฟ้ายามเย็นที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีเลือด สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่ริมฝีปากจะได้รูปจะแย้มยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มที่ทำให้รินะถึงกับขนลุกซู่—รอยยิ้มของผู้ล่าที่แท้จริง ในวินาทีนั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจักรกลอันเย็นเยียบและทรงพลังดังขึ้นในโสตประสาทของลีโอเพียงผู้เดียว โดยที่โลกภายนอกไม่รับรู้ [ตรวจพบการปลดพันธะสัญญากับกิลด์ระดับต่ำสำเร็จ] [เงื่อนไขลับเงื่อนไขที่ 1 บรรลุ: การตัดขาดจากความโลภของมนุษย์สมบูรณ์แบบ] [ระบบผู้ดูแลเซิร์ฟเวอร์สูงสุด (Server Administrator System) กำลังทำการเชื่อมต่อ...] [ยืนยันตัวตน: ลีโอ - ผู้ถือครองสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียวในจักรวาล ‘เอลคาเดีย’] [ยินดีต้อนรับท่านเจ้าของเซิร์ฟเวอร์... ยอดเงินในบัญชีเริ่มต้น: 999,999,999,999 เหรียญทอง] ดวงตาสสีดำสนิทของลีโอทอประกายแสงสีฟ้าครามวูบหนึ่งอย่างน่าเกรงขาม เขายกมือขึ้นสัมผัสอากาศเบื้องหน้าเบาๆ แผงควบคุมโปร่งแสงระดับพระเจ้าที่ไม่มีผู้เล่นคนใดในโลกนี้เคยเห็นปรากฏขึ้นกลางอากาศ ทันใดนั้นเอง... ท้องฟ้าเหนือเมืองเริ่มต้นที่เคยสงบสุขกลับเกิดเสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าผ่า เมฆหมอกสีดำทมิฬม้วนตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์เจ็ตคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นจากฟากฟ้า *บรืนนนนน—!* เฮลิคอปเตอร์รบหุ้มเกราะล้ำอนาคตสีดำสนิท ไร้เสียงใบพัดแต่ขับเคลื่อนด้วยพลังงานเวทมนตร์ขั้นสูง ค่อยๆ ลดระดับลงจอดกลางลานน้ำพุสาธารณะอย่างอลังการ แรงลมมหาศาลพัดโหมกระหน่ำจนฝุ่นตลบอบอวล เหล่าผู้เล่นรอบข้างต่างพากันถอยรูดด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออก บอดี้การ์ดในชุดสูทสากลสีดำสนิทสวมแว่นตากันแดดสี่คนก้าวลงมาตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบ ก่อนที่หัวหน้าบอดี้การ์ดจะเดินตรงเข้ามาโค้งคำนับให้ลีโอด้วยความเคารพสูงสุด “ยินดีต้อนรับกลับสู่บัลลังก์ของท่านครับ... ท่านประธานลีโอ” รินะอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบถลนออกมา เธอมองหน้าเพื่อนสนิทสลับกับเฮลิคอปเตอร์หรูหราตรงหน้า สมองขาวโพลนจนประมวลผลไม่ทัน ลีโอปรายตามองความอลหม่านเบื้องหน้าเล็กน้อย ก่อนจะดึงบัตรเครดิตสีดำสนิทฝังเพชรนิลจินดาที่สะท้อนแสงระยิบระยับออกมาจากกระเป๋าเสื้อเก่าๆ ของตนเอง เขาส่งยิ้มมุมปากให้รินะที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจล้นเหลือ **"ไปกันเถอะครับ รินะ... ได้เวลาไปทวงคืนทุกอย่างที่พวกมันแย่งไปจากเราแล้วล่ะครับ"** --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความสะใจในบทแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!