รูดบัตรไม่จำกัดวงเงิน

"ถ้าไม่มีปัญญาจ่าย ก็ไสหัวออกไปซะ! อย่ามาทำเนียนยืนขวางทางลูกค้าระดับ V.I.P. ของกิลด์ราชสีห์คำรามอย่างพวกเราเลย" เสียงหัวاะเยาะเย้ยดังลั่นระเบียงหินอ่อนของ 'ตลาดประมูลกลางเซิร์ฟเวอร์' แสงไฟจากโคมคริสตัลระยิบระยับสะท้อนกับรอยยิ้มดูแคลนบนใบหน้าของ 'บารอน' อดีตสหายร่วมกิลด์ผู้เคยเอ่ยปากขอยืมเงินลีโอแม้แต่เหรียญทองแดงแดงเดียว วันนี้เขาสวมชุดเกราะประดับอัญมณีราคาแพงลิบลิ่ว ยืนโอบเอวหญิงสาวแต่งกายวับแวมด้วยความลำพองใจ สายตากวาดมองลีโอและรินะตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเวทนาปนรังเกียจ ลีโอไม่ได้ตอบโต้อะไร สีหน้าของชายหนุ่มยังคงเรียบเฉยราวน้ำในบึงลึก ดวงตาคมกริบมองไปยังตู้กระจกเวทมนตร์ตรงหน้า ที่ซึ่ง 'สร้อยคอแห่งราชาภูตพราย' ไอเทมระดับตำนานส่องแสงสีฟ้าครามล่อตาล่อใจ มันคือชิ้นส่วนสำคัญที่จะช่วยปลดล็อกขีดจำกัดของเซิร์ฟเวอร์ และที่สำคัญที่สุด... มันคือของชิ้นเดียวกับที่บารอนกำลังหมายปองเพื่อนำไปอวดอ้างบารมี รินะขยับตัวเข้ามาใกล้ลีโอเล็กน้อย มือเรียวบางกำชายเสื้อผ้าปมเก่าๆ ของชายหนุ่มไว้แน่น แม้ลมหายใจจะสะดุดด้วยความกดดันจากสายตาผู้คนนับร้อยที่รายล้อม แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเชื่อมั่นอันแน่วแน่ที่ส่งผ่านความอบอุ่นมายังแผ่นหลังของลีโอ "ลีโอ... เรา... เราไปหาไอเทมอื่นแทนดีไหมคะ... เอ๊ย... ดีไหมครับ" รินะเผลอหลุดสำนวนเก่าติดปาก แต่รีบเปลี่ยนคำลงท้ายเมื่อนึกถึงสถานการณ์ ลีโอยกมือขึ้นแตะไหล่บางของหญิงสาวเบาๆ เป็นเชิงบอกให้วางใจ สัมผัสอบอุ่นนั้นทำให้รินะสงบลงทันที "ไม่ต้องห่วงครับรินะ ของชิ้นนี้เหมาะกับคุณมากกว่าพวกกบในกะลาคาบข่าวสารพัดสัตว์พวกนี้เสียอีก" ลีโอเอמהเสียงเรียบ แต่กังวานก้องไปทั่วโถงประมูลจนรอยยิ้มบนหน้าของบารอนแข็งค้าง "แกกว่าใครนะไอ้สวะลีโอ! แกคิดว่าตัวเองยังเป็นกิลด์มาสเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่อยู่หรือไง? กิลด์ก็เจ๊ง หนี้สินก็ท่วมหัว แกเอาเงินเศษเหรียญในกระเป๋าฉีกๆ นั่นมาซื้อเรอะ? แค่ค่าธรรมเนียมเข้างานแกยังต้องอาศัยหน้าฉันเลยมั้ง!" บารอนตบโต๊ะเสียงดังลั่น เรียกเสียงหัวเราะครื้นเครงจากสมุนรอบข้าง พนักงานประมูลสาวรีบเดินเข้ามาด้วยท่าทางนอบน้อมต่อบารอน แต่กลับใช้สายตาเย็นชาใส่ลีโอ "เรียนคุณลูกค้า... สร้อยคอแห่งราชาภูตพรายมีราคาสุทธิอยู่ที่ 85 ล้านเหรียญทองคริสตัลครับ และทางเราตกลงขายให้กับท่านบารอนผู้ทรงเกียรติแล้ว หากไม่มีปัญญาชำระเงิน กรุณาหลีกทางด้วยครับ ขัดขวางการค้าจะมีความผิดตามกฎเซิร์ฟเวอร์" บรรยากาศรอบด้านเงียบกริบ ทุกคนต่างรอคอยดูความน่าสมเพชของอดีตกิลด์มาสเตอร์ที่ตกอับที่สุดในประวัติศาสตร์ ลีโอหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ตตัวเก่า หยิบการ์ดสีดำสนิทไร้ลวดลาย ทว่าแผ่ไออหมอกสีทองจางๆ ออกมา ออกมาวางลงบนเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีสบายๆ ไม่มีโลโก้ ไม่มีชื่อกิลด์ มีเพียงอักษรเรืองแสงคำว่า **[ADMINISTRATOR - UNLIMITED]** สลักอยู่มุมการ์ด บารอนขมวดคิ้วก่อนจะหัวเราะร่าออกมาเสียงดัง "ฮ่าๆๆๆ! ดูการ์ดปลอมของมันสิเฮ้ย! ทำจากพลาสติกแถวตลาดมืดสินะ คิดจะมาเนียนหลอกพนักงานเรอะ ไอ้งั่งเอ๊ย!" พนักงานประมูลหยิบการ์ดขึ้นมาด้วยความรังเกียจ ตั้งใจจะปัดมันทิ้งลงพื้น แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับพื้นผิวของการ์ด ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างจนแทบหลุดออกมาจากเบ้า ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าซีดเผือด คลื่นพลังงานระดับเซิร์ฟเวอร์พวยพุ่งออกมาจากการ์ดสีดำเพียงเสี้ยววินาที มันอัดแน่นไปด้วยอำนาจการบริหารที่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ใดๆ ในโลกใบนี้ "นะ... นี่มัน..." เสียงของพนักงานสาวสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เธอยกมือสั่นเทาขึ้นแตะเครื่องรูดบัตรเวทมนตร์อย่างหวาดกลัว ลีโอยืนกอดอก สายตาคมกราบมองบารอนที่เริ่มมีสีหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยด้วยความสมเพช "รููดซิครับ..." ลีโอเอמהด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเฉียบคมดุจใบมีด "วงเงินไม่จำกัด... หักจากบัญชีผู้ดูแลระบบโดยตรง" **คลิก!** เสียงเครื่องรูดบัตรอนุมัติธุรกรรมดังขึ้นก้องกังวาน พร้อมกับแสงสีทองอร่ามที่สาดส่องไปทั่วห้องประมูล ป้ายสถานะ 'ขายแล้ว' เปลี่ยนเป็นชื่อของ 'ลีโอ' ทันที ท่ามกลางความตกตะลึงจนกรามค้างของทุกคนในรัศมีร้อยเมตร ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความสะใจในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!