ความลับใต้ฐานข้อมูล

"ถ้าตารางวิเคราะห์ความเสี่ยงชุดนี้ยังแสดงผลเป็นสีแดงเข้มในอีกสามวินาทีข้างหน้า งานแสดงศิลปะของรินรดาจะไม่ได้ไปต่อ... และความพยายามตลอดสามเดือนของเราจะกลายเป็นศูนย์ทันทีค่ะ" เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับเสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับกลองศึกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานสลัว ธามขยับแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมจดจ้องอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยเส้นกราฟและโค้ดข้อมูลซับซ้อน ตัวเลขสถิติปริมาณมากกำลังวิ่งพล่าน สลับกับการกะพริบเตือนของระบบอัลกอริทึมที่เขาเป็นคนออกแบบขึ้นมาเอง เพื่อใช้คัดสรรและประเมินความเป็นไปได้ของโปรเจกต์นิทรรศการศิลปะร่วมสมัยระหว่างเงามืดของตรรกะและแสงสีของจินตนาการ รินรดายืนกอดอกพิงผนังห้อง ดวงตากลมโตคู่นั้นมองชายหนุ่มผู้หมกมุ่นอยู่กับหน้าจอด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มือเรียวบางข้างหนึ่งยกขึ้นมาหมุนพู่กันในมือเล่นอย่างเผลอไผล—พู่กันที่เป็นดั่งอวัยวะชิ้นที่สามของเธอ "คุณเครียดเกินไปแล้วนะธาม" รินรดาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เจือความกังวล "ศิลปะมันไม่ใช่สมการคณิตศาสตร์ที่มีคำตอบตายตัวเสียหน่อย ทำไมคุณถึงต้องเอาชีวิตจิตใจไปผูกไว้กับไอ้เจ้ากราฟสีแดงพวกนั้นด้วยล่ะคะ" "เพราะศิลปะอาจจะไม่มีคำตอบตายตัว... แต่ความอยู่รอดของโปรเจกต์นี้มีกฎเกณฑ์ที่ชัดเจนค่ะ" ธามหันกลับมาสบตา เธอสังเกตเห็นเม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมของนักวิเคราะห์หนุ่มผู้ไม่เคยแสดงความตื่น The data don't lie, รินรดา และตอนนี้ ข้อมูลกำลังบอกเราว่าระบบกำลังจะพัง" รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานที่มีหน้าจอขนาดใหญ่ตั้งตระหง่าน เธอยื่นมือไปแตะขอบโต๊ะเบาๆ กลิ่นอายของสีน้ำมันและกาแฟคั่วบดลอยอบอวลผสมผสานกันในห้องนั้น "มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ ไหนลองอธิบายให้จิตรกรนอกกรอบคนนี้ฟังด้วยภาษาง่ายๆ ที่ไม่ใช่ภาษาคอมพิวเตอร์ทีสิคะ" ธามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกดคลิกเมาส์เปิดไฟล์รายงานฉบับสมบูรณ์ที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานข้อมูลหลัก หน้าจอเปลี่ยนเป็นผังโครงสร้างความสัมพันธ์ของงบประมาณและตัวชี้วัดความสำเร็จ "ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ผลงานของคุณรินรดาค่ะ" ธามใช้นิ้วเคาะลงที่โต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ "ภาพวาดแนว Abstract ของคุณที่สะท้อนปมความล้มเหลวในอดีต มันทรงพลังและยอดเยี่ยมมากในแง่ของสุนทรียศาสตร์... แต่ปัญหาคือ *อัลกอริทึมการประเมินมูลค่าเชิงพาณิชย์* ที่วีร่าเป็นคนร่างข้อกำหนดไว้ตั้งแต่แรก ต่างหาก" ชื่อของ 'วีร่า' ภัณฑารักษ์สาวผู้ทะเยอทะยานและคู่แข่งคนสำคัญ ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตา "วีร่าทำไมหรือคะ?" รินรดาถาม น้ำเสียงเริ่มตึงเครียดขึ้น "เธอซ่อนเงื่อนไขทางคณิตศาสตร์ไว้ในชุดข้อมูลการประเมิน" ธามอธิบายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจอแสดงโค้ดลับที่ถูกฝังไว้ "ระบบไม่ได้มองแค่ความงามของศิลปะ แต่มันถูกตั้งโปรแกรมให้คำนวณ 'ความคุ้มค่าของการลงทุน' ตามกระแสตลาดแบบเรียลไทม์ และเพราะผลงานของคุณมีความเป็นตัวของตัวเองสูงเกินไป ไม่มีกรอบที่แน่นอน อัลกอริทึมจึงตีความว่าผลงานชุดนี้มีความเสี่ยงสูงที่จะขายไม่ออก" ธามหยุดพูดไปครู่หนึ่งเพื่อดูปฏิกิริยาของหญิงสาว ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าเดิม "และถ้าความเสี่ยงทะลุเพดาน 85% ตามกฎของกองทุน... โครงการนี้จะถูกยกเลิกโดยอัตโนมัติทันทีโดยระบบส่วนกลาง ไม่มีข้อยกเว้น แม้แต่กรรมการบริหารก็ช่วยไม่ได้ค่ะ" รินรดานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ความรู้สึกคุ้นเคยอันน่ากลัวแล่นริ้วขึ้นมาในอก—ความรู้สึกเดียวกับวันที่ภาพวาดชิ้นแรกในชีวิตของเธอถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ปมในอดีตที่พยายามหนีห่างกลับมาทับถมจนหายใจไม่ออก มือที่ถือพู่กันสั่นเทาเล็กน้อย "หมายความว่า... ทั้งหมดที่เราช่วยกันทำมา สามเดือนเต็ม... จะต้องจบลงเพราะตัวเลขบ้าๆ ในคอมพิวเตอร์เครื่องนี้อย่างนั้นหรือคะ?" เสียงของเธอลดระดับลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส ธามเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว เขารู้ดีว่าความรู้สึกพ่ายแพ้มีความหมายต่อเธอแค่ไหน ในฐานะนักวิเคราะห์ผู้ยึดมั่นในตรรกะ เขาเกลียดความไร้ระเบียบและอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้มาตลอด แต่ในวินาทีนี้ เมื่อเขาเห็นประกายความผิดหวังในแววตาของรินรดา หัวใจที่เคยถูกล็อกไว้ด้วยกฎเกณฑ์และสถิติกลับกระตุกวูบอย่างประหลาด "ฉันไม่ยอมให้มันจบแบบนี้หรอกค่ะ" ธามเอ่ยขึ้น น้ำเสียงหนักแน่นและมั่นคงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ในเมื่ออัลกอริทึมมันถูกเขียนขึ้นโดยมนุษย์ แปลว่ามันย่อมมีช่องโหว่... และฉันนี่แหละ จะเป็นคนเจาะเข้าไปแก้ไขมันเอง" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาของนักวิเคราะห์หนุ่มไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความมุ่งมั่นที่พร้อมจะท้าทายระบบระเบียบทั้งหมดเพื่อเธอ "คุณจะทำอะไรคะธาม? การเข้าไปยุ่งกับฐานข้อมูลหลักมันผิดกฎของหอศิลป์นะ!" "บางครั้ง... การทำตามกฎก็เป็นหนทางที่เร็วที่สุดพาเราไปสู่ความล้มเหลวค่ะ" ธามยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่หา ากยิ่งจากชายหนุ่มผู้เคร่งขรึม "เรายังมีเวลาเหลืออีกไม่ถึงสิบสองชั่วโมงก่อนที่ระบบจะรันการประเมินรอบสุดท้าย คุณเชื่อใจฉันไหมคะรินรดา?" รินรดามองลึกลงไปในนัยน์ตาคู่ที่สะท้อนเงาของเธอเอง ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจที่หนצוเหน็บ เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยักหน้ารับช้าๆ อย่างหนักแน่น "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ ธาม... พาฉันออกจากวงจรอุบาทว์นี่ที" ธามพยักหนับรับ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับหน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงสุด โค้ดสีเขียวและแดงวิ่งตัดผ่านแว่นตาของเขาอย่างบ้าคลั่ง ทว่า ในขณะที่พวกเขากำลังแข่งกับเวลาเพื่อหาทางแก้จุดบกพร่องนั้นเอง หน้าจอหลักที่ควรจะแสดงผลการทำงานตามปกติ กลับดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินดังสนั่นลั่นห้อง ไฟสำรองสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นทั่วบริเวณ ข้อความแจ้งเตือนแปลกปลอมปรากฏขึ้นกลางจอภาพโดยไม่มีการกดคำสั่งใดๆ ทั้งสิ้น [System Warning: Unauthorized Override Detected.] [User Profile: Admin_Vera has accessed the root directory.] [Warning: Your project has been flagged for immediate termination... and an uninvited guest is currently overriding your local network.] ธามชะงักมือที่กำลังพิมพ์ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันทีเมื่อเห็นชื่อผู้บุกรุก รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น ขณะที่ประตูห้องทำงานของพวกเขากำลังถูกเคาะเบาๆ สามครั้งจากด้านนอก... ก่อนที่บานประตูลึกลับนั้นจะค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ *************************************************** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "ดาริกาส่องแสง" ในตอนนี้และทุกๆ ตอนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!