เมื่อสีสันปะทะกับตัวเลข

กลิ่นฉุนของน้ำมันสนและแอลกอฮอล์ล้างแปรงคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่ามันยังไม่น่าหงุดหงิดเท่าเสียงเคาะนิ้วเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับเครื่องจักรที่ดังมาจากมุมห้องประชุมกระจกใส *“ป๊อก... ป๊อก... ป๊อก...”* รินรดากำด้ามพู่กันในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว ปลายขนแปรงเบอร์ศูนย์ที่เธอบรรจงแต่งแต้มรายละเอียดลงบนผืนผ้าใบสะดุดกึกเมื่อเสียงนั้นดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทอีกครั้ง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในอก ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองต้นตอของเสียงรบกวนสมาธิ บนเก้าอี้สำนักงานบุหนังสีดำสนิท ธามนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางที่เป๊ะราวกับหลุดออกมาจากคู่มือการบริหารธุรกิจ ศีรษะของเขาเอียงเล็กน้อยขณะจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือ แว่นตากรอบโลหะสะท้อนแสงไฟนีออนสีขาวนวลจนมองไม่เห็นประกายในดวงตาคู่นั้น แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นชาและคำนวณผลกำไรขาดทุนที่แผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า "คุณช่วยหยุดเคาะโต๊ะได้ไหมคะธาม มันรบกวนสมาธิในการทำงานของฉัน" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ ธามเงยหน้าขึ้นช้าๆ เขายังคงรักษาใบหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ไว้ได้อย่าง The Ultimate Professional ชายหนุ่มถอดแว่นออกและวางลงบนโต๊ะไม้โอ๊กอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะประสานมือไว้ใต้คาง "รบกวนสมาธิเหรอครับ... อ้อ ขอโทษทีครับ พอดีผมกำลังคำนวณอยู่ว่า ความล่าช้าที่คุณใช้เวลาเกลี่ยสีฟ้าครามบนมุมซ้ายของผืนผ้าใบนั่นนานเกินไปสิบสองวินาที มันส่งผลกระทบต่อต้นทุนค่าเช่าสตูดิโอและอัตราผลตอบแทนต่อตารางเมตรของโปรเจกต์นี้มากแค่ไหน" ธามเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยตรรกะอันเย็นเยียบ "ในฐานะ Data Analyst ของโครงการ 'Art x Data' นี้ ผมมีหน้าที่ต้องควบคุมตัวแปรทุกตัวให้อยู่ในกรอบ และความไร้ระเบียบของคุณกำลังทำให้ตัวเลขพวกนั้นพังไม่เป็นท่า" รินรดากัดริมฝีปากล่างเบาๆ ความทรงจำอันเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธผลงานในแกลเลอรีชื่อดังเมื่อปีก่อนพรั่งพรูเข้ามาในหัว สมัยที่ใครๆ ต่างบอกว่างานศิลปะของเธอนั้น "ขายไม่ได้จริง" และ "ไม่มีระเบียบแบบแผน" การถูกตอกย้ำด้วยตัวเลขและตรรกะเย็นชาในวันนี้จึงเหมือนการเอามีดกรีดซ้ำลงบนแผลเก่า "ศิลปะไม่ใช่สมการคณิตศาสตร์นะคะธาม!" รินรดาก้าวเท้าเข้าหาโต๊ะทำงานยาว สองมือทาบลงบนพื้นผิวไม้แล้วโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความโกรธเกรี้ยว "คุณมองเห็นแต่กราฟแท่ง ตัวเลขสถิติ และเปอร์เซ็นต์ความนิยม แต่คุณไม่เคยเห็นจิตวิญญาณที่อยู่หลังรอยแปรงพวกนั้นเลยสักนิด!" "จิตวิญญาณกินไม่ได้หรอกครับรินรดา" ธามตอบกลับทันควันโดยไม่มีทีท่าสะท้อนสะเทือน ดวงตาคมกริบมองสบตากับเธออย่างไม่หลบเลี่ยง "คุณอาจจะใช้หัวใจวาดภาพ แต่นักลงทุนไม่ได้ใช้หัวใจซื้อผลงาน พวกเขาใช้ข้อมูล ความคุ้มค่า และเทรนด์ตลาดที่ผ่านการวิเคราะห์มาแล้วอย่างแม่นยำ ถ้าโปรเจกต์แรกของเราทำตัวเลขออกมาน่าผิดหวัง... วีร่าและคณะกรรมการบริหารก็พร้อมจะถอดปลั๊กโปรเจกต์นี้ทิ้งทันที และคุณก็จะกลายเป็นแค่ศิลปินตกอับที่ล้มเหลวเป็นครั้งที่สอง" ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ คำพูดของธามเฉียบคมและตรงจุดจนรินรดาพูดไม่ออก เธอยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม ลมหายใจสะดุดกึก ความรู้สึกพ่ายแพ้ตีรวนขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว แต่มันถูกแทนที่ด้วยความดื้อรั้นที่ลุกโชนขึ้นในอกอย่างรวดเร็ว เธอยืดตัวตรง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความเจ็บใจ "งั้นเรามาพิสูจน์กันไหมคะ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและท้าทาย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของจิตรกรสาว "ในเมื่อคุณมั่นใจในอัลกอริทึมและข้อมูลดิบนัก ก็ลองเอา 'ความไร้ระเบียบ' ของฉันไปประมวลผลดูสิคะ ว่าคุณจะหาทางเปลี่ยนมันให้กลายเป็นสินค้าที่ทำเงินให้บริษัทได้ยังไง โดยที่... ห้ามมาแตะต้องผืนผ้าใบของฉันเด็ดขาด" ธามหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นช้าๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่น แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่อกำลังเดินเข้ากรงด้วยความสมัครใจ "น่าสนใจมากครับ" ธามเอื้อมมือไปหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวกดหน้าจอไม่กี่ครั้งก่อนจะหันหน้าจอเข้าหาเธอ "ผมรับคำท้า เพราะระบบประเมินประสิทธิภาพในโปรเจกต์นี้เพิ่งจะอัปเดตสถานะเป็นระดับ SSS เมื่อสามนาาทีก่อนพอดี... และคุณกับผม ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำมันให้สำเร็จ" ในวินาทีนั้นเอง เสียงเตือนเด่นชัดดังขึ้นจากแท็บเล็ตในมือของธาม พร้อมกับไฟสัญญาณฉุกเฉินสีแดงเพลิงที่กะพริบวาบขึ้นเหนือประตูทางเข้าห้องประชุม บานกระจกฝ้าที่เคยโปร่งใสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนที่ภาพโฮโลแกรมสามมิติรูปโลโก้บริษัทของวีร่าจะปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมข้อความแจ้งเตือนตัวอักษรสีแดงฉานที่สลักไว้ว่า: *[ระบบประเมินความเสี่ยง: ล้มเหลวร่วมกัน หรือรอดชีวิตร่วมกัน — ตรวจพบผู้มาเยือนปริศนากำลังก้าวเข้าสู่พื้นที่ควบคุมชั้น 14]* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "ดาริกาส่องแสง" นะคะ