แผนจัดการคนปากเสีย

"ถ้าฝีมือทำกับข้าวของแม่พิมพ์มาดาเป็นเลิศอย่างที่ยายปทุมโม้จริง ทำไมแกงคั่วกลิ้งหมูป่าหม้อนี้ ถึงได้มีกลิ่นสาบโชวย์มาถึงหน้าบ้านฉันได้เล่า หรือว่าตั้งใจจะทำต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองด้วยเศษเนื้อติดมันเหลือเดนกันแน่ยะ!" เสียงแหลมสูงของ "นางชื่น" แม่ยายของน้องชายสามี ดังแหวทะลุผ่านระเบียงไม้ไผ่เข้ามาในครัวบ้านสวนของพิมพ์มาดาอย่างจงใจให้คนทั้งคุ้มได้ยิน หล่อนตั้งใจเดินนวยนาดเข้ามาพร้อมกับ "กรรณิการ์" ลูกสาวตัวดีที่ถือพัดใบตาลโบกสะบัดท่าทางรังเกียจเดียดฉันท์ แม้ว่ากลิ่นหอมหววนของเครื่องแกงตำมือและพริกไทยอ่อนจะตลบอบอวลไปทั่วบริเวณจนคนกลืนน้ำลายเอื้อมระอา แต่คนใจคดมักหาเรื่องติได้เสมอแม้กระทั่งทองคำแท่ง พิมพ์มาดาที่กำลังยืนตักแกงคั่วกลิ้งหอมกรุ่นใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีลายคราม ชะงักมือไปนิดเดียว รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นมาวับหนึ่งอย่างเยือกเย็น เธอไม่ได้สะทกสะท้านหรือแสดงความโกรธเกรี้ยวให้เสียกิริยา อดีตเชฟมือทองผ่านศึกเหนือเสือใต้ในวงการอาหารมานักต่อนนัก คนประเภทดีแต่ปากหาเรื่องเหล่านี้ ยิ่งต่อปากต่อคำด้วยก็ยิ่งได้ใจ วิธีจัดการที่ดีที่สุดไม่ใช่การตบตีให้เสียมือ แต่เป็นการใช้ "รสชาติอาหาร" ตบหน้าจนชาไปถึงขั้วหัวใจต่างหากเล่าคะ "อ้าวน้าชื่น กับน้องกรรณิการ์ เดินทางมาซะเหงื่อแตกเหงื่อแตนเชียวค่ะ เชิญนั่งก่อนสคะ" พิมพ์มาดาหันไปต้อนรับด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานราวกับน้ำผึ้งรดหัวใจ รอยยิ้มพริ้มเพราไร้พิภัยทำให้สองแม่ลูกชะงักไปชั่วครู่ "พอดีเลยค่ะ เมนูที่น้าชื่นกำลังนินทา เอ๊ย กำลังวิจารณ์อยู่เมื่อครู่นี้ คือแกงคั่วกลิ้งสูตรลับเฉพาะตัวของยาย ที่ฉันตั้งใจเคี่ยวด้วยพริกแกงเผ็ดตำเองกับมือ สด ๆ ร้อน ๆ จากสวนอินทรีย์หลังบ้าน พอดิบพอดีกับที่ร้อยเอกศิลาสามีของฉันเพิ่งล่าหมูป่าเนื้อแน่นจากป่าลึกมาหมาด ๆ ค่ะ" คำว่า "หมูป่าจากป่าลึก" และ "สวนอินทรีย์" ทำให้ตากรรณิการ์ลุกวาวด้วยความโลภ เพราะใคร ๆ ในหมู่บ้านต่างก็รู้ดีว่า พืชผักในแปลงของพิมพ์มาดานั้นทั้งกรอบหวานและอุดมด้วยวิตามิน แถมเนื้อสัตว์ที่ศิลาหามาได้ก็เป็นเกรดพรีเมียมที่แม้แต่ในตัวอำเภอก็ยังหาซื้อไม่ได้ง่าย ๆ แต่ทว่า ปากเจ้ากรรมยังคงหาเรื่องต่อไม่หยุด "ถ้ารสชาติดีจริง ทำไมไม่ตักมาให้พวกเราชิมเสียตั้งแต่แรกเล่า หรือว่ากลัวพวกฉันจะมากินแบ่งข้าวในหม้อจนหมดบ้านแก ถึงได้ทำหวงก้างไว้กินกันเองสองคนผัวเมีย!" กรรณิการ์ลอยหน้าลอยตาต่อว่า พร้อมกับชะเง้อคอมองหม้อแกงคั่วกลิ้งที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนจนน้ำลายสอ พิมพ์มาดายิ้มรับนิ่ง ๆ เธอส่งสัญญาณสายตาให้ร้อยเอกศิลาที่เพิ่งเดินกลับมาจากตรวจแปลงเกษตร นายทหารพรานร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีเขียวเข้มและกางเกงสนาม ปรายตามองสองแม่ลูกด้วยแววตานิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ ศิลาไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินเข้าไปหยิบเก้าอี้ไม้มาวางให้แขกผู้ไม่ได้รับเชิญนั่งอย่างมีมารยาทตามหน้าที่เจ้าบ้าน แต่รังสีความน่าเกรงขามรอบตัวเขากลับทำให้สองแม่ลูกหุบปากฉับลงทันทีโดยอัตโนมัติ "ในเมื่อน้าชื่นกับน้องกรรณิการ์มาถึงครัวฉันทั้งที และอุตส่าห์ออกปากชม เอ๊ย เป็นห่วงเรื่องฝีมืออาหารของฉันขนาดนี้แล้ว..." พิมพ์มาดาจงใจลากเสียงยาวอย่างมีเลศนัย ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล့ห์ระยิบระยับ "ฉันก็เกรงใจถ้าจะไม่ให้ชิม งั้นวันนี้เรามาพิสูจน์ฝีมือกันหน่อยดีไหมคะว่า แกงคั่วกลิ้งหมูป่าหม้อนี้ กับ 'ฝปาก' ของน้าชื่น อย่างไหนมันจะเผ็ดร้อนและแซ่บซ่านถึงใจกว่ากัน!" ว่าแล้ว พิมพ์มาดาก็จัดการตักข้าวสวยร้อน ๆ ที่หุงผสมข้าวไรซ์เบอร์รี่จากแปลงมิติลับจนเม็ดเรียงตัวสวยขึ้นเงา ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของข้าวใหม่มาตักใส่จานพูน ๆ ตามด้วยการราดแกงคั่วกลิ้งหมูป่าพริกขี้หนูสวนสีแดงสดใส คลุกเคล้าใบมะกรูดซอยละเอียดและพริกไทยอ่อนเป็นพวง ๆ ตกแต่งด้วยใบโหระพาป่าสดกรอบจากแปลงปลูกที่โตไวราวมหัศจรรย์ สีสันของจานอาหารตัดกันอย่างงดงามจนคนมองต้องกลืนน้ำลายเอื้อมระอา "นี่ค่ะ... ชิมดูสิคะคุณน้า ตักเข้าปากไปคำเดียว รับรองว่าต่อมรับรสของน้าจะตื่นตัวจนลืมบ้านแปกเมืองไปเลยทีเดียว และถ้าชิมแล้วยังกล้าบอกว่านี่คือเศษเนื้อติดมันเหลือเดน ฉันยินดีกราบขอขมาด้วยน้ำพริกกะปิถ้วยใหญ่เลยค่ะ" นางชื่นกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ กลิ่นหอมของข่า ตะไคร้ ผิวมะกรูด และพริกแกงที่คั่วจนแห้งสนิทเคลือบเนื้อหมูป่าเคี้ยวหนึบหนับเตะเข้าจมูกอย่างจัง ความหิวและความอยากเอาชนะตีรวนขึ้นมาจนลืมฟอร์ม หล่อนคว้าช้อนตักคำโตเข้าปากทันทีโดยไม่ฟังเสียงท้วงติงใด ๆ ของลูกสาว วินาทีแรกที่เนื้อหมูป่าติดหนังกรุบ ๆ ผสมผสานกับความเผ็ดร้อนจัดจ้านของเครื่องแกงตำมือและใบยี่หร่ากระจายซ่านไปทั่วโพรงปาก รสชาติกลมกล่อม หวานเนื้อธรรมชาติโดยไม่ต้องพึ่งผงชูรส ตัดด้วยความเค็มกลมกล่อมกำลังดีและกลิ่นหอมสมุนไพรป่า ทำให้ป้าชื่นถึงกับเบิกตากว้างค้างเติ่ง เคี้ยวต่อไม่ถูกเลยทีเดียว รสเผ็ดร้อนวิ่งพล่านขึ้นจมูกจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก แต่ความอร่อยล้ำลึกกลับฉุดรั้งไม่ให้หยุดตักคำที่สองและคำที่สามตามมาอย่างหยุดไม่อยู่! กรรณิการ์เห็นแม่ทำท่าทางเคลิบเคลิ้มแปลก ๆ ก็ทนไม่ไหว รีบคว้าช้อนตักตามบ้าง และทันทีที่รสชาติของแกงคั่วกลิ้งสัมผัสลิ้น สองแม่ลูกก็ถึงกับนิ่งอึ้งพูดไม่ออก บรรยากาศในครัวเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงเคี้ยวตุบ ๆ และเสียงสูดปากด้วยความเผ็ดร้อนแต่หยุดกินไม่ได้ พิมพ์มาดายืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า เธอรู้ดีว่าต่อให้คนปากร้ายแค่ไหน ก็ไม่มีทางต้านทานรสชาติอาหารที่ปรุงด้วยวัตถุดิบคุณภาพเยี่ยมจากมิติลับและความใส่ใจจริง ๆ ได้หรอกค่ะ "อร่อย... อร่อยจนแทบกลืนลิ้นตัวเองเลยใช่ไหมคะ?" พิมพ์มาดาเอ่ยถามเสียงหวานเชื่อม ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีด "ทีนี้... พอจะเข้าใจหรือยังคะว่า อาหารที่ดีกับคำพูดที่ไร้สาระ อย่างไหนมันมีคุณค่ามากกว่ากัน" นางชื่นหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะความเผ็ดร้อนของพริกแกงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะความอับอายที่ถูกตบหน้ากลางอากาศด้วยจานข้าวราดแกงฝีมือสะใภ้ที่ตนเพิ่งมาดูถูกไว้หมาด ๆ หล่อนอ้าปากจะเถียงแต่ก็ติดก้างความอร่อยที่ยังคาอยู่ในคอ ทำได้เพียงฮึดฮัดสะบัดหน้าเตรียมลุกหนีด้วยความเสียหน้า ทว่า ในจังหวะที่ความอลวนกำลังถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่หน้าบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "คุณพิมพ์มาดา! คุณศิลา! แย่แล้วครับ!" เสียงตะโกนหอบแฮกของผู้ใหญ่บ้านดังลั่นเข้ามา พร้อมกับร่างของชายสูงวัยที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในเขตบ้าน "มีพ่อค้าคนกลางรายใหญ่จากในเมือง พร้อมกับกลุ่มคนแปลกหน้ากลุ่มใหญ่ ขับรถบรรทุกสามคันรวดมาจอดขวางหน้าหมู่บ้าน พวกเขาบอกว่า... มาเพื่อกว้านซื้อผลผลิตอินทรีย์ทั้งหมดของแปลงคุณพิมพ์มาดาในราคาสูงลิ่ว แต่ถ้าไม่ขาย... พวกเขาจะใช้วิธีพังแปลงทิ้งในเย็นวันนี้เลยครับ!" ร้อยเอกศิลาขยับตัวทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างกำยำของนายทหารพรานหนุ่มในเสี้ยววินาที มือแกร่งเอื้อมไปหยิบปืนพกประจำกายที่แขวนไว้ข้างฝามาตรวจสอบความพร้อมอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใด ๆ พิมพ์มาดายังคงยืนนิ่งรอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตานักสู้ที่ลุกโชนไปด้วยไฟท้าทาย **รี้ดเดอร์ที่รักคะ... งานนี้ดูท่าว่าศึกในครัวยังไม่ทันสงบศึกนอกบ้านก็ยกพลมาเคาะประตูถึงถิ่นเสียแล้ว พิมพ์มาดาจะใช้ไหวพริบและอาวุธลับอะไรรับมือกับพวกอันธพาลทุนหนาเหล่านี้ โปรดติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้พร้อมกันนะคะ!** *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "ครัวคุณยาย" เสมอมานะคะ)*