สายตาของคนรับใช้

"ถ้าท่านยังไม่ปล่อยมือข้า ท่านชายก็เตรียมใจไว้เลยว่ารอยช้ำบนข้อมือนี้ จะเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่เลดี้คามิลล่าจะได้เห็นในงานเลี้ยงคืนพรุ่งนี้" ลินินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็น เธอไม่แม้แต่จะหันไปมองใบหน้าคมสันของท่านชายเอเลียสที่ยืนซ้อนหลังอยู่ ดวงตาคู่สวยจดจ้องไปที่เงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ประดับกรอบทองเหลืองอร่ามภายในห้องสมุดส่วนตัว มือที่ว่างอยู่ของเธอกำชายกระโปรงผ้าไหมชั้นดีแน่นจนขึ้นข้อขาว เอเลียสไม่ได้คลายแรงบีบ หากแต่เขากลับขยับเข้ามาใกล้จนลินินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายไม้สนจางๆ และความร้อนผ่าวจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านเข้ามาทำลายความเยือกเย็นในห้อง "เจ้าคิดว่าคามิลล่าจะสนใจรอยช้ำเพียงเล็กน้อยบนข้อมือของนกในกรงทองอย่างเจ้าหรือ ลินิน" เขาพึมพำชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้น "หรือว่าเจ้าปรารถนาจะให้คนทั้งคฤหาสน์รู้ ว่าภายใต้ความเงียบเชียบนี้ ข้ากับเจ้าเราทำอะไรกันมากกว่าแค่การยืนสนทนา" ลินินแค่นยิ้ม เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขาโดยไม่เกรงกลัว ระยะห่างที่น้อยนิดทำให้ปลายจมูกของคนทั้งสองแทบจะแตะกัน "ท่านชายคะ ความลับที่ถูกซ่อนไว้ในเงามืดมักจะหอมหวานเสมอเมื่อถูกเปิดเผย แต่น่าเสียดาย... ข้าไม่ได้มีรสนิยมชอบการเป็นข่าวลือของใคร" "ลินิน!" เสียงเรียกชื่อของเธอที่ถูกลากยาวแฝงไว้ด้วยอำนาจเบรกอารมณ์ของเขาทันที ทั้งสองผละออกจากกันอย่างรวดเร็วเมื่อบานประตูไม้โอ๊คหนาหนักถูกเปิดออกโดยไม่มีเสียงดังรบกวน แม้เพียงน้อย เซบาสเตียน ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าสง่างามดุจรูปปั้นหินที่เคลื่อนไหวได้ ใบหน้าของพ่อบ้านใหญ่เรียบเฉยไร้อารมณ์ ทว่าดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกลับกวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังประเมินร่องรอยของพายุที่เพิ่งสงบลง มือของเขาสอดไว้ด้านหลังอย่างเป็นระเบียบตามธรรมเนียมปฏิบัติที่เคร่งครัด "ขออภัยที่เสียมารยาทขัดจังหวะการสนทนาของท่านชายและคุณลินินขอรับ" เซบาสเตียนค้อมศีรษะลงเล็กน้อย "เลดี้คามิลล่าเพิ่งส่งข่าวมาว่า ท่านจะแวะมาเยี่ยมเยียนที่นี่ก่อนกำหนดในอีกครึ่งชั่วโมงข้างหน้า ท่านชายจะให้ข้าเตรียมห้องรับรองไว้รอ หรือจะให้ข้าเรียนเชิญเลดี้กลับไปก่อนดีขอรับ?" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาลูกตุ้มที่เต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง เอเลียสขบกรามแน่น สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเร่าร้อนเมื่อครู่เป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ส่วนลินินกลับนิ่งสงบ เธอเพียงแค่จัดชายเสื้อให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปสบตากับเซบาสเตียนด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "เตรียมน้ำชาให้เลดี้คามิลล่าก็พอ เซบาสเตียน" เอเลียสตอบเสียงเรียบ "ส่วนคุณลินิน เธอจะไปรอที่ห้องนั่งเล่นฝั่งตะวันออก ห้ามใครรบกวนจนกว่าข้าจะสั่ง" เซบาสเตียนเหลือบมองลินินเพียงแวบเดียว แวบเดียวนั้น... แวบเดียวที่ดูเหมือนจะยาวนานนับชั่วโมง ลินินอ่านสายตาของพ่อบ้านคนสนิทผู้นี้ได้ชัดเจน มันไม่ใช่ความภักดีที่มองเห็นได้ทั่วไป แต่มันคือสายตาของคนที่รู้ว่า ‘ความลับ’ ในคฤหาสน์หลังนี้กำลังจะแตกสลายด้วยมือของใครบางคน และเขากำลังเฝ้าดูว่าใครจะเป็นคนแรกที่พังทลายลง "รับทราบขอรับท่านชาย" เซบาสเตียนผายมือเชิญลินินออกไป "คุณลินิน เชิญทางนี้ขอรับ ทางเดินไปห้องรับรองฝั่งตะวันออกค่อนข้างมืด หากไม่รังเกียจ ข้าขออนุญาตนำทางไปส่งถึงที่นะขอรับ" ลินินเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การบริการ แต่เป็นการ ‘คุมตัว’ ในคราบของความสุภาพ เธอเดินผ่านเซบาสเตียนไปโดยไม่พูดอะไร ทว่าเมื่อถึงจังหวะที่ต้องเดินผ่านไหล่ของเขา เธอได้ยินเสียงกระซิบเบาหวิวที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ *“อย่าได้หลงระเริงไปกับความอบอุ่นชั่วคราวเลยขอรับคุณลินิน... เพราะในกรงทองที่ท่านชายสร้างขึ้นนี้ มันไม่มีพื้นที่ให้กับหัวใจที่อ่อนแอหรอกขอรับ”* ลินินชะงักฝีเท้าเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้หันกลับไป เธอเพียงแค่เดินต่อไปข้างหน้าด้วยแผ่นหลังที่ตั้งตรง ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด เสียงรองเท้าของเธอกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องไปทั่วระเบียง ทว่าในขณะที่เธอเดินเลี้ยวเข้ามุมลับสายตาของท่านชายเอเลียส มือของเซบาสเตียนที่เดินตามหลังมาก็ยื่นออกมาคว้าแขนของเธอไว้แน่น! เขากระชากเธอเข้าไปในมุมมืดของห้องเก็บของเก่า กลิ่นอับของกระดาษโบราณปะทะเข้ากับจมูก ก่อนที่เซบาสเตียนจะโน้มตัวลงมา ใบหน้าของพ่อบ้านที่เคยสงบนิ่งบัดนี้กลับเต็มไปด้วยแววตาที่คุกคามและข่มขู่ "ท่านไม่ได้แค่ติดตามท่านชายไปทุกที่..." เซบาสเตียนกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงของเขาสั่นด้วยแรงบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็น "ท่านพยายามจะขโมย 'พันธะ' ที่ท่านชายถือครองไว้ แต่จงจำไว้ว่าข้าไม่ใช่แค่คนรับใช้... ข้าคือผู้รักษาตราประทับ หากท่านยังไม่เลิกยุ่งกับเรื่องที่ไม่ควรยุ่ง สิ่งที่ท่านจะได้เห็นในคืนพระจันทร์เต็มดวงนี้ จะไม่ใช่ความรัก แต่จะเป็นจุดจบที่ไม่มีใครหาศพท่านพบ" เซบาสเตียนปล่อยมือเธออย่างรุนแรงก่อนจะถอยหลังกลับไปยืนในท่าปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินประจำตระกูลก็ดังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงแหลมสูงของเลดี้คามิลล่าที่แว่วมาแต่ไกล "เอเลียส! ท่านอยู่ไหนคะ? คามิลล่ามาถึงแล้ว!" ลินินยืนตัวแข็งทื่ออยู่ในมุมมืด ในขณะที่เซบาสเตียนเดินออกไปเผชิญหน้ากับเลดี้คามิลล่าด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษ ก่อนจะหันมามองลินินที่ซ่อนอยู่ในเงามืดเพียงเสี้ยววินาที แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน "เลดี้คามิลล่าขอรับ เชิญทางนี้ขอรับท่านชายกำลังรอท่านอยู่ในห้องสมุด... และดูเหมือนว่าเขากำลังจะมี 'เซอร์ไพรส์' ครั้งใหญ่รอท่านอยู่ข้างในด้วยนะขอรับ" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับปริศนาบทนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปนะคะ จูบแรกยามสายัณห์