การหลบหนีชั่วคราว

“ถ้าคุณก้าวออกไปจากประตูบานนั้นเพียงก้าวเดียว ลินิน... ความลับที่ถูกฝังไว้ใต้รากไม้โอ๊คในสวนหลังบ้านก็จะไม่ใช่เรื่องส่วนตัวของเราอีกต่อไป” เสียงทุ้มต่ำของท่านชายเอเลียสไม่ได้สั่นไหว เขาไม่ได้หันมามองข้าพเจ้าในขณะที่กำลังรินไวน์สีเข้มดุจเลือดลงในแก้วคริสตัลเจียระไน เสียงของมันกระทบก้นแก้วดังกังวานบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท ข้าพเจ้าหยุดชะงัก ฝ่ามือที่กำลังกระชับถุงมือหนังสีดำแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีดสั่นระริก “ท่านชายกำลังขู่หม่อมฉันหรือคะ?” ข้าพเจ้าเอ่ยถามโดยไม่หันไปมอง แผ่นหลังของข้าพเจ้าตั้งตรงแม้ภายในใจจะพังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี “เปล่าเลย เพียงแต่เตือนด้วยความปรารถนาดี” เขาหมุนตัวกลับมา สายตาคู่คมกริบนั้นจ้องมองข้าพเจ้าเสมือนนักล่าที่กำลังเฝ้าดูเหยื่อขยับปีกหนี “คามิลล่าไม่ได้ใจดีเหมือนที่เธอคิด และคฤหาสน์หลังนี้ก็ไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องใคร แต่มีไว้เพื่อกักขังสิ่งที่ไม่มีใครกล้าเผชิญหน้าต่างหาก” ข้าพเจ้าแค่นยิ้ม ยิ้มที่ดูจืดชืดและขมขื่น “หม่อมฉันไม่ใช่สิ่งที่ท่านชายจะกักขังไว้ในกรงทองแห่งนี้ได้ตลอดไปหรอกค่ะ ความจริงมันไม่ได้เน่าเปื่อยไปตามกาลเวลา แต่มันแค่รอวันที่จะถูกขุดขึ้นมา... และวันนี้ หม่อมฉันจะนำมันออกไปสู่โลกภายนอกเอง” ข้าพเจ้าหมุนตัวเดินตรงไปยังบานประตูไม้โอ๊คบานมหึมา ทิ้งให้ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องโถงกว้างที่ประดับด้วยภาพวาดบรรพบุรุษผู้ล่วงลับ ดวงตาในรูปวาดเหล่านั้นดูราวกับจะจับจ้องทุกย่างก้าวของข้าพเจ้าด้วยความสมเพช กลิ่นอายของความเย็นเยียบลอยอบอวลไปทั่วโถงทางเดิน ข้าพเจ้าก้าวผ่านรูปปั้นเทพีแห่งการพิพากษาที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมมืด จังหวะหัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความเป็นอิสระที่อาจหมายถึงความตาย “เลดี้ลินินครับ...” เสียงของเซบาสเตียนดังขึ้นจากเงามืดของบันไดวน เขาไม่ได้ขวางทางไว้ แต่ยืนกอดอกนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาคู่เรียบเฉยนั้นแฝงความนัยบางอย่างที่ข้าพเจ้าอ่านไม่ออก “กุญแจที่ท่านถืออยู่... ไม่ได้ไขได้แค่ประตูหน้าบ้านหรอกนะครับ มันไขความจริงที่ท่านชายพยายามปิดบังมาตลอดสามทศวรรษด้วย” ข้าพเจ้าชะงักฝีเท้า “ท่านกำลังจะบอกอะไรข้าพเจ้ากันแน่ เซบาสเตียน?” “ไม่มีอะไรครับ” เขาโค้งคำนับต่ำ “เพียงแต่จะเตือนว่า ค่ำคืนนี้พระจันทร์เต็มดวง และบรรพบุรุษของตระกูลนี้มักจะไม่โปรดปรานการถูกรบกวนในคืนที่เงาจันทร์ทาบทับคฤหาสน์มากนัก... ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ” ข้าพเจ้าไม่รอให้เขาพูดจบ รีบสาวเท้าผ่านโถงทางเดินอันยาวเหยียดออกไปสู่ระเบียงด้านหลัง ลมหนาวปะทะเข้ากับใบหน้าจนข้าพเจ้ารู้สึกชาไปถึงกระดูก ข้าพเจ้าตัดสินใจทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง... ทั้งพันธะสัญญา ทั้งความรักที่บิดเบี้ยว และความแค้นที่ฝังรากลึก ข้าพเจ้าก้าวลงจากบันไดหิน สู่สวนกุหลาบสีเลือดที่บานสะพรั่งในยามวิกาล ทันใดนั้น สายตาของข้าพเจ้าก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่—เงาที่ดูคุ้นตาเสียจนข้าพเจ้าต้องหยุดกึก ร่างนั้นสวมชุดราตรียาวสีดำสนิทที่ชายกระโปรงลากไปกับพื้นดิน... เลดี้คามิลล่า “จะรีบไปไหนหรือคะ ลินิน?” เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งดังก้องมาจากความมืด นางค่อยๆ ก้าวออกมา เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ดูราวกับปีศาจ “คิดว่าการหลบหนีเพียงชั่วคราวจะทำให้เธอเป็นอิสระจากเงาจันทร์นี้ได้จริงหรือ?” “ข้าพเจ้าไม่ได้หนีเพื่ออิสระ แต่ข้าพเจ้าหนีเพื่อจบเรื่องทุกอย่างที่ท่านเป็นคนก่อ” ข้าพเจ้าเชิดหน้าขึ้น แม้ในมือจะไม่มีอาวุธ แต่ข้าพเจ้ามีสิ่งที่นางไม่มี นั่นคือความจริง คามิลล่าหัวเราะเบาๆ พลางหยิบเข็มกลัดรูปกุหลาบสีเงินออกมาจากกระเป๋า “เธอคิดว่าเอเลียสรักเธอจริงๆ อย่างนั้นหรือ? เขาไม่ได้ปกป้องเธอ... เขาแค่กำลังหล่อเลี้ยงเธอให้กลายเป็นเหยื่อชั้นดีในพิธีกรรมค่ำคืนนี้ต่างหาก!” ข้าพเจ้าหน้าถอดสี มือที่ถือกุญแจสั่นเทามากกว่าเดิม เสียงกุกกักดังมาจากพุ่มไม้รอบด้าน และแล้ว... เงาร่างของบุรุษนับสิบคนในชุดคลุมสีดำสนิทก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด ล้อมรอบข้าพเจ้าเอาไว้จนไร้ทางหนี ในเสี้ยววินาทีนั้น ประตูคฤหาสน์ก็เปิดออกกว้าง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเอเลียสที่เดินตามออกมาพร้อมดาบประจำตระกูลในมือทำให้ทุกอย่างเงียบกริบลง เขาไม่ได้เดินมาหาข้าพเจ้า แต่เขากลับเดินไปหยุดยืนข้างคามิลล่า พร้อมกับยื่นมือไปกุมมือนางไว้แน่น “ขอโทษด้วยนะลินิน” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ “แต่การหลบหนีของเธอน่ะ... จบลงตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากห้องโถงแล้ว” จูบแรกยามสายัณห์หวังว่าหัวใจของนักอ่านจะยังคงเต้นแรงไปพร้อมกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยในบทหน้าเสมอนะคะ